Και αν αναρωτιώσουν σε ποιόν ωφείλεις ευγνωμοσύνη για το οτι τώρα ξέρεις ποιό είναι το κατά-Coppola-μέλλον-του-σινεμά [εκτός από μένα φυσικά που τράβηξα το υπέροχα κουνημένο βιντεάκι :-D], πέρνα μια βόλτα από το blog της Madame -η τεμπελιά έχει τα ίδια συμπτώματα με την υπερκόπωση- Bouche που του υπέβαλε το σχετικό ερώτημα, η οποία θα στα πει χαρτί και καλαμαρ(ακ)ι όλα τα τεκταινόμενα της επίσκεψης του αγαπημένου Francis στην χώρα του Χάχα Ντάβλα [υπαρκτό πρόσωπο].
More masterclass videos εδώ... soon [λέμε τώρα :-P]
-------------------------------------------
6.11.09
Francis Ford Coppola on the future of cinema (masterclass @ Panorama of European Cinema - Athens, Greece, 2009 October 30th)
Video by s_dany 's crappy mobile phone. 0:55 - end: audio only [but hear it out! it's the juicy part!]
[Αναδημοσίευση από Αθηνόραμα] Σκηνοθεσία: Ομαδική. Πρωταγωνιστούν: Πάνω από 170 κινηματογραφιστές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Ελλάδα. 2009. Διάρκεια: Επτά μήνες – τουλάχιστον. Διανομή: FOG.
Σ’ ένα ομιχλώδες τοπίο, σε μια μικρή χώρα της νότιας βαλκανικής χερσονήσου όπου κυριαρχεί η αδιαφορία της πολιτείας για την τέχνη του κινηματογράφου, μια ομάδα δημιουργών αποφασίζει να αντιδράσει. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτή η ομάδα διευρύνεται και φτάνει να αγκαλιάζει το μεγαλύτερο κομμάτι των ενεργών κινηματογραφιστών.
«Οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» (FOG - Filmmakers Of Greece) είναι η απόλυτη έκπληξη της φετινής σεζόν. Μια φτηνή παραγωγή, που δεν έχει λάβει χρηματοδότηση ούτε από το κράτος ούτε από ιδιώτες, καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και εντέλει να ενθουσιάσει ακόμη και τον μη υποψιασμένο θεατή. Από τα πρώτα λεπτά, αυτό που μας εκπλήσσει είναι ο καθηλωτικός της ρυθμός. Μια συνεχής ροή από e-mails (πάνω από 4.500 χιλιάδες στο σύνολό τους!), ομάδες εργασίας, συνελεύσεις, παρεμβάσεις, συζητήσεις, αλληλοσεβασμός – πράγματα στα οποία, οφείλουμε να ομολογήσουμε, δεν μας έχει συνηθίσει ο ελληνικός κινηματογράφος. Το ύφος της, ιδιαιτέρως διαυγές και πνευματώδες, έχει αφομοιώσει με δημιουργικό τρόπο στοιχεία από διαφορετικά είδη. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» έχουν σαφές θέμα και ξεκάθαρους στόχους, οι οποίοι συγκλίνουν σε πέντε κοινά σημεία:
• Αύξηση του συνολικού ποσού που διατίθεται για την κινηματογραφική παραγωγή. • Διασφάλιση της χρηματοδότησης όλων των τάσεων της εγχώριας κινηματογραφίας με αντικειμενικό τρόπο. • Εξασφάλιση της διανομής και της προβολής της ελληνικής ταινίας. • Αξιοποίηση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και των κινηματογραφικών βραβείων. • Συστηματοποίηση και αναβάθμιση της κινηματογραφικής παιδείας.
Είναι αλήθεια πως, αφού παρακολουθήσεις την «Ομίχλη» αλλά και τις μικρές «ομίχλες» που τη συνοδεύουν, βγαίνεις από την αίθουσα λίγο ζαλισμένος, αλλά με ένα συναίσθημα ανάτασης, ενώ σε συνοδεύει ακόμη η ατάκα μίας εκ των πρωταγωνιστών [s_dany edit:της Κωνσταντίνας Βούλγαρη]: «Εκεί που θεωρούσα ότι οι κινηματογραφιστές είναι ο καθένας στον κόσμο του, στον ατομισμό και στον ανταγωνισμό του χαμένος, εκεί που αισθανόμουν ξένη σ’ αυτό το χώρο, τώρα έχω βρει έναν τόπο, μια ομάδα όπου δεν αισθάνομαι μόνη. Είμαι ήδη κερδισμένη».
Η μεγάλη έκπληξη της σεζόν έρχεται από το ελληνικό σινεμά, με μια κινηματογραφική κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα μπροστά αλλά και πίσω από τη μεγάλη οθόνη
Ricordi Mi IMDb 2009 Στέλλα Θεοδωράκη Σάββατο 7/11 22:30
Hip Hop Ρυθμοί και Ρίμες (Hip Hop Rythmes and Rhymes) IMDbAIFF 2008 2008 Νίκος Σκαρέντζος Κυριακή 8/11 19:00
'Αλλος Δρόμος δεν Υπήρχε (There Was No Other Way) IMDb 2009 Σταύρος Ψυλλάκης Κυριακή 8/11 20:45
-------------------------------------------
9.11.09 update
ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ... ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ :-D
Sorry Billy!
Image edit by s_dany
Το δημιουργικό τρίο Noussias Bros + Bolivar, έχοντας πλέον παρέα στην κορυφή των πιο visually χαρισμα-τικών κινηματογραφιστών της χώρας τους blackfield Μαρινάκη και Waterloo, επιστρέφει σήμερα στην Έλλη για να αντιμετωπίσει ξανά το ΚΑΚΟ. Αυτή τη φορά με σύμμαχο την Ομίχλη αλλά και πολλά αρχαιοελληνικά γοριλάκια! Κόλαση!!! [Bouche, ζήτα συγγνώμη εκ μέρους μου απ' τον γραφίστα σας, την έφτιαξα βιαστικά στο Paint :-D]
Ξένες σε Ξένη Χώρα IMDbAIFF 2009 2009 Δημήτρης Παναγιωτάτος Δευτέρα 9/11 20:45
Προβλήθηκε χθες στην "Έλλη" αλλά δεν το είχα ανεβάσει το trailer γιατι δεν είχα ακούσει τα καλύτερα στις Νύχτες Πρεμιέρας (το είχα βάλει στις επιλογές μου για εκείνη την ημέρα αλλά δεν το είχα δει τελικά). Κακώς! Ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Παναγιωτάτου για τις Ελληνικές ταινίες του φανταστικού (+noir). Ο πλήρης τίτλος είναι "Ξένες σε Ξένη Χώρα: 50 Ελληνικές Ταινίες Μυστηρίου και Φαντασίας". Αναζητήστε το!
Από τον Όλυμπο στον Έβερεστ (From Olympus to Everest) IMDb 2009 Παύλος Τσιάντος Τρίτη 10/11 19:00
Enter the void με τους Έλληνες που κατέκτησαν το Έβερεστ στο ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσιάντου. Ωραίο trailer (το ηχητικό εφέ είναι από "Big Blue"? :-)
Για όσους την έχασαν όταν παίχτηκε στις αίθουσες (ο kioy είχε βάλει 7/10, η κριτική στο παραπάνω link), η τελευταία ταινία του Jeremy Podeswa [δημιουργός του υπέροχου "Five Senses", mind u!] ντυμένη μουσικά από τον Νίκο Κυπουργό.
AUEB Film Club invites you to the screening of: "Dead Man" (1995, Jim Jarmusch) on Monday 9/11/09 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in English (its original language) with Greek subtitles.
Η Κινηματογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Dead Man" (1995, Jim Jarmusch, "Ο Νεκρός") την Δευτέρα 9/11/09 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
Σκηνοθεσία: Grant Heslov Παραγωγής: USA / UK / 2009 Διάρκεια: 93'
Οι "Άντρες που Κοιτούν Επίμονα Κατσίκες", όπως διαφαίνεται απ' τον τίτλο του, είναι μια επίμονη και ξέφρενη σάτιρα. Μια (κατα)μαύρη κωμωδία! Τυπικά, αναφέρεται στον πόλεμο των Αμερικανών στο Ιράκ. Αλλά, αν έχει κάποιο πρόβλημα αυτή η σάτιρα, αυτό είναι η έλλειψη στόχευσης και συγκρότησης! Και όσο και αν ακούγεται παράξενο, το σενάριο είναι βασισμένο στο "σοβαρό" ομώνυμο βιβλίο του Jon Ronson.
Ο Bob Wilton (Ewan McGregor), αποτυχημένος δημοσιογράφος και σύζυγος, ξενιτεύεται στο Ιράκ για να αποδείξει σε εαυτό και σύζυγο το περίσσευμα τόλμης και δημοσιογραφικής ικανότητας που τον διακατέχει, καλύπτοντας το επικίνδυνο χρονικό του πολέμου. Κάπου εκεί, σε πολυτελή ξενοδοχείο, θα συναντήσει τον Lyn Cassady (George Clooney). Έναν Αμερικάνο στρατιώτη, που έχει λάβει τη μεταμοντέρνα εκπαίδευση του New age. Δε διστάζει να αποκαλύψει τις μεταφυσικές του ικανότητες, αλλά και ανάλογες εμπειρίες, όπως εκείνη σύμφωνα με την οποία έχει σκοτώσει μια κατσίκα με τα μάτια. Bob και Lyn δένονται. Με τον Bob να ακολουθεί τον δεύτερο, στην ψύχωση του να εντοπίσει τον λατρεμένο του εκπαιδευτή Bill Django (Jeff Bridges). Και κάπου εκεί ξεκινάει μια ανελέητη σάτιρα, με την αφήγηση να διαφεύγει σε συχνά flash back, περιγράφοντας κωμικοτραγικά την "μεταφυσική" Αμερικάνικη εκπαίδευση του στρατού. Εκεί που η τηλεπάθεια συναντάει τα ναρκωτικά και το κίνημα των χίπηδων! Οι μεταφυσικές δυνάμεις των ηρώων εμπίπτουν στα αόρατα νήματα της ένωσης τους με τη συμπαντική δύναμη. Θα μπορούσαμε να το αναγνώσουμε και ως μια τίμια στηλίτευση του "Αλχημιστή" του Coelho!
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, το "The Men Who Stare at Goats" είναι ξεσαλωτικά διασκεδαστικό! Τίγκα στην ατάκα και τις ξεκαρδιστικές σεκάνς, λογικά δε θα κοπιάσει να σας μεταδώσει το mood του. Έχει εναν απολαυστικό George Clooney που δε θα απογοητεύσει το κοινό του και τον υπέρ του δέοντος ακαδημαϊκό Grant Heslov να υπηρετεί με πειθαρχία τη "μαμά ταινία" του. Όμως αρκούν όλα αυτά για να έχουμε μια καλή ταινία; Τυπικά ναι, ουσιαστικά όχι. Και η προλεγόμενη άρνηση επικεντρώνεται στην ανεπάρκεια του "The Men Who Stare at Goats" να βρει το στόχο. Η σάτιρα διαβαίνει αναίμακτα πάνω απ' το αντικείμενο σάτιρας, λειτουργώντας έτσι αναιρετικά ως προς τον εαυτό της. Προσδίδοντας έναν άκρως εφήμερο τόνο στα λεχθέντα.
Συμπέρασμα; Οι Άντρες Που Κοιτούσαν Επίμονα Κατσίκες ήταν τίγκα στη μαριχουάνα!
Από τον Οκτώβρη 1989 στον Οκτώβρη 2009. Από το 0 (τεύχος γνωριμίας) στο 214. Από τον Indiana Jones (που δε το βρίσκω το εξώφυλλο) στην Penelope Cruz. [7.11.09 update:το βρήκε όμως ενας φίλος της Ομάδας :-)]
Άκουγα εδώ και μήνες τους φόβους περι κλεισίματος αλλά να πω την αλήθεια δεν το είχα πολυπιστέψει (μάλλον δεν ήθελα...). Την προηγούμενη Παρασκευή 30/10 όταν πήγαμε στο masterclass του Coppola τα μάθαμε τα κακά μαντάτα: το μεσημέρι της ίδιας μέρας είχε βγει στο profile του περιδικού στο Facebook η παρακάτω ανακοίνωση:
Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ "Μετά από 20 χρόνια σταθερής αγάπης και συνεργασίας με το περιοδικό, ήρθε η ώρα να χωρίσουμε τους δρόμους μας με το ΣΙΝΕΜΑ. Ευχαριστούμε όλους όσους μας διαβάσατε, μας στηρίξατε και μας εμπνεύσατε αυτά τα χρόνια.Θα τα ξαναπούμε σε κάποιο κοντινό μέλλον. Μέχρι τότε, μην σταματάτε να ελπίζετε για το καλύτερο. Ευχαριστούμε θερμά. Λουκάς Κατσίκας, Μανώλης Κρανάκης, Αγάθη Τήλιου" October 30 at 1:27pm · Comment · Like
...με την οποία παραιτήθηκαν οι αρχισυντάκτες και η art director. Και αυτό γιατι αποφασίστηκε η διακοπή της μηνιαίας κυκλοφορίας του περιοδικού (το οποίο σχολιάσαμε δεόντως στο δικό μας fb profile), πράγμα που ανακοινώθηκε και επισήμως από το site του περιοδικού αυτήν την Τρίτη 3/11:
" ΤΟ ΝΕΟ ΣΙΝΕΜΑ
Γυρίζει σελίδα το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, αποχωρίζεται το μηνιαίο χαρακτήρα του και μετασχηματίζεται σε ειδική συλλεκτική έκδοση ΚΑΙ ταυτόχρονα σε καθημερινό ηλεκτρονικό περιοδικό.
Ανταποκρινόμενοι στα νέα δεδομένα της ηλεκτρονικής εποχής, το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ- μετά από 20 χρόνια συνεχούς μηνιαίας παρουσίας στα περίπτερα- σχεδιάζει να μετατοπίσει το βάρος της κινηματογραφικής ενημέρωσης στο ανανεωμένο site του www.cinemag.gr δημιουργώντας ταυτόχρονα και μια νέα ειδική συλλεκτική έκδοση.
Η έντυπη έκδοση του περιοδικού θα κυκλοφορεί τέσσερις φορές το χρόνο σε νέο σχήμα και πολυτελές χαρτί, θα προσφέρει 2 συλλεκτικά DVD και θα κρατήσει τον εξειδικευμένο σινεφίλ χαρακτήρα της. Με ειδικά αφιερώματα, μεγάλες έρευνες και συνεντεύξεις, αναλύσεις, κριτικές και πολυσέλιδες παρουσιάσεις μεγάλων κινηματογραφικών γεγονότων και ταινιών, το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ θα προσφέρει στο χαρτί όσα δεν χωρούν στο ίντερνετ.
Χτίζοντας πάνω στην κατεύθυνση των τελευταίων ετών αλλά επαναπροσεγγίζοντας τη λογική και τη δομή του, το περιοδικό επιχειρεί να προσφέρει στους φίλους του μια έκδοση στην οποία θα μπορούν να ανατρέχουν ανά πάσα στιγμή. Μια έκδοση που φιλοδοξούμε να είναι συλλεκτική.
Ταυτόχρονα ο κύριος όγκος των ειδήσεων και των κριτικών μεταφέρεται στο online παράρτημά μας, το cinemag.gr: Κριτικές όλων των ταινιών της εβδομάδας, ειδήσεις από το Χόλιγουντ, την Ευρώπη και την Ελλάδα, αναλυτικό box office, ανταποκρίσεις από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του πλανήτη, ρεπορτάζ από γυρίσματα, αποκλειστικές video-συνεντεύξεις και όλες οι νέες κυκλοφορίες DVD, CD και βιβλίων για τον κινηματογράφο.
Ημερομηνία έκδοσης του επόμενου, πλήρως ανανεωμένου τεύχους, είναι η 17η Δεκεμβρίου, ημέρα στην οποία θα βγει στον αέρα και νέο cinemag.gr
Για απορίες σε σχέση με τις υπάρχουσες συνδρομές ή άλλες διευκρινίσεις μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας στα τηλέφωνα 210 6061108 και 2106061725. "
Δεν ξέρω ποιοί ακριβώς είναι οι λόγοι (προφανώς είναι οικονομικοί), απλά ελπίζω η φίλη της Ομάδας η Montag (στο facebook) να μην έχει δίκιο, να μπορούμε στην Ελλάδα να "αντέξουμε" έστω και ένα μηνιαίο περιοδικό για τον κινηματογράφο. Υπάρχει βέβαια στροφή του κόσμου προς το Internet αφήνοντας τα έντυπα λίγο πίσω, αλλά είναι άλλο πράγμα να διαβάζεις από μια οθόνη και άλλο το να πιάνεις στα χέρια σου κάθε μήνα το ιλουστρασιόν χαρτί. Δε θα γράψω άλλα δακρύβρεχτα του στυλ "με αυτό μεγαλώσαμε", "έχω φυλάξει τόσα τεύχη" κλπ και θα προσπαθήσω να είμαι αισιόδοξος για το 3μηνο format. Άλλωστε υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι εκεί και μπορούν να το κάνουν όντως συλλεκτική έκδοση. Και ίσως κάποια στιγμή να του δώσουν νέα πνοή και να το ξαναφέρουν κοντά μας κάθε μήνα!
[Και λίγη Ιστορία για τα Ελληνικά κνηματογραφικά περιοδικά σε ενα κείμενο του Γιάννη Φραγκούλη]
"Repulsion" (1965, Roman Polanski) and "Roman Polanski: Wanted and Desired" (2008, Marina Zenovich) on Monday 26/10/09 at 17:00 and 19:00 + "Chinatown" (1974, Roman Polanski) on Monday 2/11/09 at 17:00 [followed by a discussion on Polanski's career]
in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
All films will be screened in English (their original language) with Greek subtitles.
Η Κινηματογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή των ταινιών:
"Repulsion" (1965, Roman Polanski, "Αποστροφή") και "Roman Polanski: Wanted and Desired" (2008, Marina Zenovich) τη Δευτέρα 26/10/09 στις 17:00 και στις 19:00 + "Chinatown" (1974, Roman Polanski, "Τσάιναταουν") τη Δευτέρα 2/11/09 στις 17:00 [ακολουθεί συζήτηση για την καριέρα του Polanski 29.10.09 update: μαζί μας θα είναι και ο κριτικός κινημ/φου Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (LIFO, Alpha TV)]
στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο). Είσοδος ελεύθερη.
Είχαμε ξεκινήσει το άτυπο αφιέρωμα στον Polanski από πέρσι με την προβολή του "Μωρού της Ρόζμαρι" και την θερινή με τα "Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα" και τώρα είναι η ευκαιρία να το συνεχίσουμε (μακάρι κάποια στιγμή να το ολοκληρώσουμε με "Μαχαίρι στο Νερό" και "Ένοικο"). Αφορμή βέβαια στάθηκε η σύλληψη του περίπου πριν ενα μήνα στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης (ήταν καλεσμένος του Zurich Film Festival) για τη γνωστή υπόθεση του βιασμού μιας 13χρονης στις ΗΠΑ το 1977 (τελευταία εξέλιξη: χθες η Αμερικανική κυβέρνηση ζήτησε και επίσημα την έκδοση του στις ΗΠΑ, περισσότερα από indieWIRE). Δεν θέλουμε να πάρουμε θέση για το συμβάν [τουλάχιστον πριν δούμε το σχετικό ντοκιμαντέρ "Wanted and Desired" :-D] συνολικά ως κινημ/φική Ομάδα, εξ ου και το ερωτηματικό στον τίτλο αυτου του αφιερώματος. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη [η δικιά μου από την αρχή έκλινε προς το οικονομικό σκέλος του πράγματος] και μπορούμε να το συζητήσουμε και στην κουβέντα μετά το "Chinatown". Βασικό θέμα της συζήτησης βέβαια θα είναι η καριέρα, οι ταινίες του μεγάλου Πολωνού δημιουργού, γιαυτό και προσπαθούμε να φέρουμε και κάποιον κριτικό κινημ/φου να συμμετάσχει.
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος Παραγωγής: Ελλάδα / 2009 Διάρκεια: 96'
Ο Κυνόδοντας αποτελεί μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία. Ωστόσο, προειδοποιώ τους θεατές-πελάτες της διασκεδαστικής κινηματογραφικής βιομηχανίας πως δε θα καλοπεράσουν. Και αυτό διότι η θέαση του είναι ιδιαίτερα επίπονη. Ο Λάνθιμος "γράφει" στην ουσία ένα δοκίμιο για τον καθημερινό φασισμό, παραθέτοντας μας μια κλασσική οικογενειοκρατική ιστορία. Μια ιστορία που σε πρώτο επίπεδο μπορεί να μοιάζει μεγεθυμένη, όμως σε καμία περίπτωση δε θα τη χαρακτηρίζαμε υπερβολική. Επίσης, η ταινία απέχει εξίσου πολύ απ' το να χαρακτηρισθεί κλειστοφοβική, παρά το ανάλογο DΝΑ του συγκεκριμένου θέματος. Και αυτό διότι ο έλληνας σκηνοθέτης αγκαλιάζει τη δραματουργία με μια λεπτά χιουμοριστική διάθεση, η οποία εξασφαλίζει άπλετο χώρο ελευθερίας στην ανάγνωση του θεατή.
Σε πρώτο και μοναδικό πλάνο έχουμε την πρωταγωνίστρια πενταμελή οικογένεια. Την οποία συνθέτουν ο πατέρας-αφέντης. Η συγκαταβατική, αλλά και κατευθυντήρια μητέρα. Και τα τρία παιδιά: ένας γιος και δύο κόρες. Οικογένεια = μονωμένο σύστημα. Έχει διακριτά τείχη με το περιβάλλον. Τα οποία είναι απαραβίαστα δια νόμου για τα νεαρότερα μέλη της. Το μονωμένο αυτό σύστημα χτίζεται αυστηρά απ' τους γονείς. Στο σπίτι, δηλαδή στο μονωμένο σύστημα, δεν υπάρχει τηλεόραση, ραδιόφωνο και οτιδήποτε θα μπορούσε να φέρει πληροφορίες του εξωτερικού περιβάλλοντος. Υπάρχουν μόνο βιντεοκασέτες, cds κλπ, που είναι αυστηρά επιλεγμένα από την κηδεμονεύουσα τάξη. Η οποία επιπροσθέτως αποφασίζει απολυταρχικά για τη φύση των δραστηριοτήτων στις οποίες υποβάλει τα τέκνα της.
Η διαδικασία μόρφωσης, στην προκειμένη παραμόρφωσης, βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια των κηδεμόνων, οι οποίοι καθορίζουν μέχρι και του τελευταίου χιλιοστού τον αναπνεύσιμο αέρα των παιδιών τους. Το μονωμένο σύστημα σημαίνει μια αεροστεγή κατασκευή, που ακρωτηριάζει την αλληλεπίδραση με την πραγματικότητα. Τα τέκνα παραμορφώνονται απαρέγκλιτα -η παραμόρφωση συνίσταται στην απόσταση του συστήματος με την πραγματικότητα- σύμφωνα με τις αρχές του μονωμένου συστήματος που ακούσια τα περιβάλλει. Έτσι η φασιστικά ελεγχόμενη ενηλικίωση αποτελεί μια διεστραμμένη διαδικασία εκπαίδευσης, που έχει άκρως διαλυτικό χαρακτήρα για τον δέκτη. Τα παιδιά καλλιεργούνται ως άψυχη ύλη, η πνευματική ελευθερία και οι ιδιαιτερότητες τους καταποντίζονται, και τελικά πλάθονται σαν πηλός με το σχήμα των γονεϊκών διαταγών. Πολύ εύστοχα ο Λάνθιμος παρομοιάζει την ανθρώπινη εκπαίδευση με αυτή των σκύλων. Καθώς και στις δύο περιπτώσεις παραβλέπεται η έμψυχη φύση του εκπαιδευόμενου.
Ο πατέρας-αφέντης, και φαλλοκράτης όπως αποδεικνύεται, θα παραβεί τους κανόνες του μονωμένου συστήματος για μια και μόνο περίπτωση. Για την εισαγωγή θηλυκού "αντικειμένου" που θα ικανοποιεί τις σεξουαλικές ανάγκες του γιου του. Όμως και η Χριστίνα, το σεξουαλικό αντικείμενο, θα κριθεί ως επικίνδυνο καθώς μόνο και μόνο με την παρουσία της φέρει τα μέλη της οικογενείας απέναντι σε κάποια ταυτοτικά στοιχεία του υπαρκτού κόσμου. Σε κάποια ερεθίσματα που έχουν κριθεί ακατάλληλα από την κεφαλή του μονωμένου συστήματος. Έτσι η Χριστίνα θα γνωρίσει παραδειγματική τιμωρία. Δια νόμου, και δια ροπάλου!
Όμως εσύ ενήλικε θεατή μην εφησυχάζεις! Το μονωμένο σύστημα στο οποίο αναφέρεται ο Λάνθιμος δεν έγκειται αποκλειστικά σε γυάλινες σφαίρες που εσωκλείονται τα ανήλικα τέκνα. Μπορεί και συ να είσαι παγιδευμένος! Παγιδευμένος πίσω απ' τα τείχη της απαράλλακτης καθημερινότητας σου. Μιας καθημερινότητας με μηδαμινές εισροές και εκροές. Καταδικασμένος να διαμορφώνεσαι καταναγκαστικά και αποκλειστικά απ' το στατικό περιβάλλον στο οποίο έχεις βυθιστεί. Ο άνθρωπος μορφώνεται αναπόφευκτα ως το πρόσωπο απ' το σύστημα που εκούσια ή ακούσια (εξ)υπηρετεί. Και με τον όρο σύστημα αναφέρομαι στο πεπερασμένο και οριοθετημένο περιβάλλον του κάθε οργανισμού.
Ουσιαστικά ο Λάνθιμος καταγγέλλει μια ζωή δίχως έρωτα. Ως έρωτα δεν αναφερόμαστε στην πράξη της συνουσίας. Ως έρωτα αναφερόμαστε σε μια ευρύτερη διαδικασία πνευματικής συνδιαλλαγής. Βιωματικής ψηλάφησης του μη πεπερασμένου περιβάλλοντος. Μια διαδικασία ατέρμονης έκθεσης και αλληλεπίδρασης με το απέραντο τοπίο της πνευματικότητας. Ως έρωτα αναφέρουμε την πνευματική συνουσία, αυτή που μας επιτρέπει να προσαρτούμε διαρκώς νέους τόπους εντός μας, και μαζί τους να διευρύνουμε το φάσμα της "όρασης" μας. Αντι αυτού έχουμε παραδοθεί εθελούσια σε μια ανέραστη και κομπιουτεραρισμένη ζωή. Σ' έναν αυτοπεριοριστικό ατομικό εγκλεισμό. Σε μια ζωή ανήδονων εκσπερματώσεων. Όπου το μειδίαμα εμφανίζεται σαρκαστικά στα χείλη της ηδονής, που παραμένει πεισματικά ανέγγιχτη.
Άλλη μια αιχμηρή και υπόγεια αναφορά του Λάνθιμου αμαυρώνει και τη φύση της ελιτίστικης Τέχνης. Η οποία δίνοντας όρκους ποιότητας και ασπροδοντικής πανευδαιμονίας λειτουργεί καθησυχαστικά και συντηρητικά ως προς το κατεστημένο. Καθώς η δογματική αναγνωρισιμότητα της προάγει μια εξίσου πνευματική στασιμότητα. Η ελιτίστικη Τέχνη ριζώνει έτσι σε λιμνάζοντα ύδατα. Σε αυτά που την έχει τοποθετήσει η κοινότητα με την απολυτότροπη κατάθεσή της. Σαφώς και ο Λάνθιμος δεν αναφέρεται στην φύση της Τέχνης αυτής καθ' αυτής, αλλά στην στατική μεταχείριση που γνωρίζει από την απαίδευτη κοινωνία.
Ο Κυνόδοντας είναι μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική εμπειρία. Η σκηνοθεσία βαδίζει σε πειραματικούς ατραπούς, έχοντας ωστόσο το κέντρο βάρους της εστιασμένο στην καλή Ευρωπαϊκή σχολή. Τα κάδρα τεμαχίζουν τους ήρωες στα πλαίσια της διαμόρφωσης του κινηματογραφικού χώρου. Τόσο βάναυσα όσο τεμαχίζεται η ατομική ιδιαιτερότητα από τον απολυταρχικό φασισμό. Η φόρμα, παρότι παρουσιάζει υπερρεαλιστικά στοιχεία, είναι προσηλωμένη στο ρεαλισμό. Η απειλητική ατμόσφαιρα της πρωταγωνιστικής φασίζουσας νοοτροπίας οπτικοποιείται με στατικά πλάνα, μακρές σιωπές και βιαίες σκηνές. Ενώ και οι ερμηνείες, ακολουθώντας την ίδια κατεύθυνση, είναι εξαιρετικές. Με αποκορύφωμα τους δύο νεαρούς γυναικείους ρόλους που υποδύονται η Αγγελική Παπούλια και η Μαίρη Τσώνη.
Ο «Νομοταγής Πολίτης» φαινομενικά είναι μια ακόμα ταινία για την εκδίκηση, καταφέρνει παρ’ όλα αυτά, κάτω από τις πρώτες εντυπώσεις να αναδυθεί μια πρόσθετη θεματική, πράγμα όχι και τόσο συχνό σε τέτοιου είδους παραγωγές, που λειτουργεί ως ευχάριστη έκπληξη. Είναι μια ταινία για το ότι ο κάθε ένας καθημερινός άνθρωπος μπορεί υπό προϋποθέσεις, να παραδοθεί εντελώς στο κτήνος που όλοι κρύβουν μέσα τους και από νομοταγής πολίτης να γίνει επικίνδυνος για την κοινωνία μέσα στην οποία ζει.
Ο Κλάιντ Σέλντον (Τζέραρντ Μπάτλερ) είναι ένας νομοταγής πολίτης, σύζυγος και πατέρας, ο οποίος γίνεται μάρτυρας της σκληρής δολοφονίας της γυναίκας και της μικρής του κόρης, κατά τη διάρκεια παραβίασης της οικογενειακής του εστίας από δύο κακοποιούς. Ο Νικ Ράις (Τζέιμι Φοξ) είναι εισαγγελέας της πόλης της Φιλαδέλφειας και επίσης οικογενειάρχης. Ο Κλάιντ μετά το χαμό της οικογένειάς του και την ανικανότητα του δικαστικού συστήματος να τιμωρήσει τον βασικό δολοφόνο, από συντετριμμένος και τσακισμένος άνθρωπος θα μετατρέψει τον εαυτό του σε μια ευφυέστατη, αποφασισμένη και πολύ καλά οργανωμένη μηχανή εκδίκησης. Η κατάληξη του πλημμυρισμένου από μίσος και κλονισμένου ψυχολογικά Κλάιντ στη φυλακή, δεν θα τον περιορίσει στο ελάχιστο στο να τρομοκρατεί μια ολόκληρη πόλη πίσω από τα σίδερα και να αναγκάζει τις αρχές να ψάχνουν πιθανούς συνεργούς έξω από τη φυλακή.
Κάτι ακόμη που κάνει (όχι απαραίτητα καλά), ο «Νομοταγής Πολίτης», είναι ότι ασχολείται με την τρομολαγνεία της εποχής. Κάνει σχόλια πάνω στον παροξυσμό των καιρών μας σχετικά με τον αθέατο κίνδυνο της τρομοκρατίας και μάλιστα, όχι με τον πιο φιλελεύθερο τόνο. Δείχνει μία σαφώς δυτική εικόνα του πόσο απροστάτευτη και ευάλωτη είναι η κοινωνία ακόμη και ενός οργανωμένου και δυνατού αλλά συνάμα και απρόσωπου και χαοτικού αστικού κέντρου μπροστά σε ένα αρχικά απελπισμένο, αποφασισμένο και έξυπνο άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει. Μπροστά σε ένα “man with a plan”.
Ο Γκάρι Γκρέι καταφέρνει να δημιουργήσει μια σχετική αίσθηση αγωνίας και να κρατήσει έναν αξιοπρεπή ρυθμό σε αυτή την προσπάθεια. Παραπατάει όμως στο πως διαχειρίζεται κάποια σημεία όπως το φόβο, που δημιουργεί την «ανάγκη» για μεγαλύτερη και πιο αυστηρή αστυνόμευση. Όπως την απενοχοποίηση και νομιμοποίηση της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα της καταστολής της απειλής, του κακοποιού στοιχείου. Το κακοποιό στοιχείο αναγκαστικά, διαθέτει ανισόρροπο ψυχολογικό προφίλ ενισχυμένο με επικίνδυνη ευφυΐα και ανεξάντλητους πόρους. Δεν είναι πιο τρομακτικό όταν ο «δολοφόνος» είναι και φοβερά έξυπνος και έχει και πρόσβαση π.χ. σε στρατιωτικό υλικό(;!). Δεν ξεχνά βέβαια να υπογραμμίζει ότι ο ανθρωπόμορφος κίνδυνος ήταν κάποτε ένας νομοταγής πολίτης. Θα μπορούσε να είναι ο γείτονάς σου…
Με πλούσια αφήγηση, σενάριο γραμμένο σαν μυθιστόρημα, εξαιρετικά ισορροπημένη φωτογραφική σύνθεση, σκηνοθετική μαεστρία και εύστοχη διανομή ρόλων σε ηθοποιούς, κομπάρσους και παιδιά-ηθοποιούς, η ασπρόμαυρη «Λευκή Κορδέλα», τοποθετεί τον θεατή σε τόση απόσταση όση είναι αρκετή για την ατομική αποσαφήνιση αυτού που έμμεσα απεικονίζει ο ικανότατος αυστριακός δημιουργός: η βία γεννάει βία.
Ύποπτα και βίαια γεγονότα ταράζουν την πατριαρχική κοινωνία ενός χωριού της αγροτικής Γερμανίας, λίγο πριν την αρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταξύ άλλων, ο απαχθέντας γιος του τοπικού βαρόνου βρίσκεται μαστιγωμένος, μια μυστηριώδης πυρκαγιά εκδηλώνεται σε ένα αχυρώνα και ένα παιδί με διανοητική καθυστέρηση βρίσκεται βάναυσα κακοποιημένο.
Φυσικά δεν χτυπάνε καμπανάκια, ούτε σημαίνουν κόκκινοι συναγερμοί. Το Κακό άλλωστε ποτέ δεν επιτίθεται απότομα στις ταινίες του Χάνεκε («Η Δασκάλα του Πιάνου, Κρυμμένος»). Αντίθετα, με ηρεμία και υπομονή υφαίνεται ο ιστός της σκληρότητας και της μοχθηρίας στα πρόσωπα και τα χέρια των κατοίκων του προτεσταντικού χωριού. Αν είσαι από εκείνους που είδαν το φιλμ τον Σεπτέμβρη στις Νύχτες Πρεμιέρας (AIFF) 2009 και το βρήκαν πολύ μεγάλο, πολύ βαρύ και πολύ ασπρόμαυρο, μην κάνεις τον κόπο να διαβάσεις παρακάτω.
Ο αυστριακός σκηνοθέτης επισημαίνει διακριτικά εναν υποβόσκοντα κίνδυνο. Η σωματική και ψυχολογική βία που κουβαλούν οι (επιβεβλημένες από τους ενήλικες ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης) σκληρές τιμωρίες, η ψυχολογική καταπίεση που απορρέει από τον θρησκευτικό δογματισμό, ο φόβος και ο θυμός που αυτές σίγουρα επιφέρουν, με μια λέξη «η τρομοκρατία του παιδιού», μπορεί να οδηγήσει στην διάπλαση χαρακτήρων αδύναμων, προσωπικοτήτων σακατεμένων και ψυχών σκοτεινών. Μελλοντικών ενηλίκων που σε αβέβαιους καιρούς, σε κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες ασταθείς, υπάρχει κίνδυνος να γίνουν οι ίδιοι έδαφος έφορο, ώστε ακραίες ιδεολογικά πτέρυγες να δημιουργήσουν γερές κοινωνικές βάσεις. Ώστε επικίνδυνα αυταρχικά πολιτικά φαινόμενα, όχι μόνο να μην πνιγούν στη γέννησή τους, όχι μόνο να μην βρουν καμία αντίσταση από τη μουδιασμένη κοινή γνώμη μιας κοινωνίας άτολμης και οκνηρής, αλλά να βρουν υπάκουους ακόλουθους και πολωμένους υποστηρικτές.
Μια τόσο εγκληματική εκπαίδευση, δεν θα μπορούσε ποτέ να παράγει υψηλές προσωπικότητες τέτοιες, ώστε να μην κινδυνεύουν να παρασυρθούν κατά αγέλες σε εθνικιστικές υπερβολές.
Όλα τα παραπάνω κάνουν την «Λευκή Κορδέλα» τρομακτικά επίκαιρη και τον Χάνεκε δικαιωματικά, νικητή του 62ου Φεστιβάλ των Καννών τον περασμένο Μάιο, όπου και του απονεμήθηκε ο Χρυσός Φοίνικας.
Καλώς ήρθατε στο blog της Κινηματογραφικής Ομάδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α., πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.).
Η Ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι τόσο φοιτητές όσο και απόφοιτοι του Ο.Π.Α., ξεκίνησε την δραστηριότητα της τον Απρίλιο του 2007 με την οργάνωση προβολών στο χώρο της ΑΣΟΕΕ.
Η επιλογή των ταινιών που προβάλουμε κινείται ηθελημένα προς διαφορετικές συνεχώς κατευθύνσεις, θέλοντας να κάνει απλώς τη σύσταση μεταξύ του Κινηματογράφου και του (όχι απαραίτητα σινεφίλ) φοιτητή / "νέου" / οποιουδήποτε θεατή, μέσα πάντα από τις αγαπημένες ταινίες της Ομάδας. Και αυτό όχι με αρχειακή - διδακτική αλλά με fun διάθεση, δίνοντας απλά το ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο. (Δε λείπουν φυσικά και οι cult παρεκτροπές!).
Αγαπάμε την ιδέα της προβολής στη μεγάλη οθόνη, με καλό ήχο και με παρέα (αντί για την ιδιωτική θέαση στην οθόνη του PC). Απ' την άλλη όμως, δεν προβάλουμε ταινίες που παίζονται την ίδια στιγμή στα σινεμά, επειδή για εμάς η κινημ/φική αίθουσα είναι the place to be, εκεί τις απολαμβάνουμε περισσότερο τις ταινίες! Εξάλλου το κινημ/φικό παρελθόν, απώτερο ή πιο πρόσφατο, έχει πάρα πολλά να μας δώσει.
Στο blog αυτό δεν επιχειρούμε την "δημοσιογραφική" κάλυψη της κινημ/φικής επικαιρότητας. Γράφουμε μόνο για τις ταινίες που βλέπουμε, για τα θέματα που μας κάνουν κλικ και τα events που μας ψήνουν. Μόνο για ο'τι τελικά αξίζει και μας αφορά! Δελτία Τύπου δε θα διαβάσετε εδώ :-P
Οι συναντήσεις της Ομάδας πραγματοποιούνται είτε στο φουαγιέ του αμφ. Αντωνιάδου (Πατησίων 76, 1ος όροφος πτέρυγας Αντωνιάδου) είτε στο Πολιτιστικό Στέκι (Πατησίων 76, υπόγειο κεντρικού κτιρίου) πριν ή/και μετά τις προβολές. Όποιος θέλει να συμμετάσχει, ας έρθει να μας συναντήσει! E-mail: kinimatografiki_omada_opa [at] hotmail.com
Το χειμερινό εξάμηνο 2010-2011 οι προβολές γίνονται κάθε Δευτέρα μετά τις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, ισόγειο κεντρικού κτιρίου), από DVD player ή Η/Υ, μέσω προβολέα Standard Definition, σε οθόνη πλάτους 2,75m και διαγωνίου 125'' (για κάδρο 16:9) και με στερεοφωνικό ήχο από την ηχητική εγκατάσταση του αμφιθεάτρου (8 ηχεία κατά μήκος της οροφής). Το αμφιθέατρο είναι προσβάσιμο από Άτομα με Κινητική Αναπηρία.
[English translation is made for visiting students (Erasmus, AIESEC, etc.) and other non-Greek-speaking friends.]
Welcome to the Athens University of Economics and Business (AUEB) Film Club blog.
The Club, whose members are both current and former students of the University, began its activity in April 2007 by organising film screenings. Club meetings are held in Antoniadou lobby (76, Patission Str., Antoniadou wing's 1st floor) or in the Cultural Club ("Politistiko Steki": 76, Patission Str., central building's basement, next to the restaurant) before or/and after screenings . If you want to join the Club, come and meet us!
E-mail: aueb_film_club [at] hotmail.com
During the 2010-2011 winter semester, screenings are held every Monday after 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building's ground floor).
pageloads
