Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., (Τόνι Σταρκ), ξαναβάζει, για δεύτερη φορά την σιδερένια στολή του «Iron Man», ενός από τους πιο γνωστούς ήρωες της αμερικανικής εκδοτικής εταιρίας Marvel Comics (Spider-Man, X-Men, The Fantastic Four), ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του το 1963. Και πώς να μην υπάρξει συνέχεια, όταν η εξαιρετικά επιτυχημένη εισπρακτικά πρώτη ταινία, το 2008, απέφερε σε Paramount και Marvel, περί τα 572 εκ. δολάρια και δύο υποψηφιότητες στα Όσκαρ;
Αλαζόνας, αναιδής, πολύ καλύτερα εξοικειωμένος με τη στολή του και με τις δυνατότητές της, ο «έχω-ένα-σκασμό-λεφτά-στη-διάθεσή-μου», «είμαι ωραίος και μοιραίος», αλλά «μην με αντιπαθήσετε, έχω αδύναμη καρδιά» και «σώζω και τον κόσμο» κύριος Σταρκ, περνά αρχικά μια φάση παρακμής, αλλά μπροστά στη ρωσική απειλή που ακούει στο όνομα Ιβάν Βάνκο (Μίκι Ρουρκ) και με λίγη βοήθεια από τον επίσης «σιδερένιο» φίλο του, Ρόντι (Ντον Τσίντλ), ή αλλιώς War Machine, ανταπεξέρχεται στις καταστάσεις και υπερνικά τους κινδύνους, εξ αλλοδαπής και εγχώριους, όπως ο Τζάστιν Χάμερ (Σαμ Ρόκγουελ), (ο Χάμερ του κόμικ είναι Βρετανός).
Οι γυναίκες της ταινίας, που ολοκληρώνουν ένα εντυπωσιακό σε δυναμική και ικανότητες καστ, είναι η αιώνια ερωτευμένη με το αφεντικό της Πέπερ Ποτς (Γκουίνεθ Πάλτροου), τώρα και C.E.O. των επιχειρήσεων Σταρκ και η Νατάσα Ρομανόφ (Σκάρλετ Γιοχάνσον), μυστική κατάσκοπος του οργανισμού κατασκοπίας-επιβολής του νόμου S.H.I.E.L.D., που υποδύεται τη νέα βοηθό του Σταρκ, ή αλλιώς Black Widow.
Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., φέρνει μια από εκείνες τις καλές ερμηνείες, που αβίαστα διαθέτει, σε ένα κινηματογραφικό είδος, που κανείς δεν το απαιτεί κιόλας, ο Μίκι Ρουρκ επιστρέφει στην ενεργό δράση για τα καλά και ο πάντα καλός Σαμ Ρόκγουελ, δίνει έναν νεαρό Χάμερ που περισσότερο μοιάζει με αδέξιο πρωτάρη, παρά με τον σούπερ κακό, κάτοχο και γνώστη προηγμένης τεχνολογίας του κόμικ.
Οι φανς του Τόνι Σταρκ θα έχουν την ευκαιρία να τον απολαύσουν στην μεγάλη οθόνη για τρίτη φορά, το 2012.
του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "12 Angry Men" (1957, Sidney Lumet, " Οι 12 Ενορκοι") την Δευτέρα 17/5/10 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο). Είσοδος ελεύθερη.
AUEB Film Club invites you to the screening of: "12 Angry Men" (1957, Sidney Lumet) on Monday 17/5/10 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in English (its original language) with Greek subtitles.
Original trailer (the old-school way)
Fan-made trailer (much better)
Ο'τι και να πει κανεις είναι λίγο για την ταινία αυτή, η οποία μόνο τυχαίο δεν είναι οτι βρίσκεται στο #7 του IMDb Top 250! Το ίδιο ισχύει και για τον Sidney Lumet, εναν σκηνοθέτη με το απίστευτο "ρεκόρ" να έχει γυρίσει σπουδαίες ταινίες σχεδόν σε κάθε δεκαετία από το 1950 μέχρι σήμερα, από το "12 Angry Men" του 1957 ως το "Before the Devil Knows You're Dead" του 2007. Με ενδιάμεσους σταθμούς το "Fail Safe" (1964), τα "Serpico" (1973), "Dog Day Afternoon" (1975) [Screening 23/3/09] και "Network" (1976), καθώς και το "The Verdict" (1982) [μόνο στα '90s μας τα χάλασε λίγο :-D]. Περισσότερα για το έργο του στην Wikipedia.
Σε μια μυθοπλαστική ταινία το κομμάτι της σκηνοθετικής καθοδήγησης των ηθοποιών περιλαμβάνει, κυρίως, το πλάσιμο ενος ρόλου-χαρακτήρα και την ενσωμάτωση αυτού στο οργανικό "είναι" του ερμηνευτή. Ούτως ώστε ο ηθοποιός να μην υποδύεται, αλλά να έχει μεταμορφωθεί στο "είναι" εκείνου του "άλλου" που καλείται να ενσαρκώσει. Σε ενα ντοκιμαντέρ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η προγραμματισμένη διαδικασία του χτισίματος ενος ρόλου δεν υπάρχει. Ο σκηνοθέτης καλείται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των, κατά συνθήκη, ηθοποιών και να κάμψει την αυτολογοκρισία που επιβάλλει η παρουσία του τρίτου προσώπου της κάμερας. Ούτως ώστε οι απεικονιζόμενοι να παραθέσουν τους εαυτούς τους μ' εναν αφιλτράριστα φυσικό τρόπο. Δηλαδή η διαδικασία της κινηματογραφικής καταγραφής οφείλει με κάποιο τρόπο να μένει αδιόρατη, ώστε να επιτυγχάνεται η ανεπηρέαστη παρουσία αυτού που κινηματογραφείται.
Και ο Γεράσιμος Ρήγας τα πάει περίφημα στην αδιορατοποίηση της κινηματογραφικής διαδικασίας και στην άντληση της φυσικής παρουσίας της επί Αμοργού εικονιζόμενης οικογένειας. Οι κύριοι παράγοντες που συντελούν σε αυτό μοιάζουν να πηγάζουν από τις σχέσεις κινηματογραφιστή-κινηματογραφούμενου. Όχι, δε μιλάμε για καθόλου επαγγελματικές σχέσεις. Αλλά για μια σχέση συνεπαφής, τέτοια που ο σκηνοθέτης και η κάμερά του αποκτούν ενα φυσικό ιδίωμα, που η παρουσία τους μοιάζει ως προέκταση του κινηματογραφημένου χώρου. Ουσιαστικά η κάμερα και ο σκηνοθέτης γίνονται αναπόσπαστα στοιχεία του χώρου που κινηματογραφείται. Επίσης, η διακριτικότητα του συνεργείου είναι περισσότερο από εμφανής. Τα λιτά, ή και ανύπαρκτα φώτα, σε συνδιασμό με την περιορισμένη κίνηση της κάμερας καθιστούν αθόρυβη την παρουσία του συνεργείου. Που με μια απέριττη και λιτή φόρμα κινηματογραφεί την καθημερινότητα των προσώπων με συγκροτημένο τρόπο και με τη δέουσα ωριμότητα.
Κάτι ακόμα που ξενίζει, με τον πλέον ευχάριστο τρόπο, είναι ότι ενώ πρόκειται εν μέρει για τηλεοπτική παραγωγή (ΣΚΑΪ), ο Γεράσιμος Ρήγας χρησιμοποιεί αυστηρά κινηματογραφική γλώσσα. Κινηματογραφική γλώσσα με κοντινά πλάνα, στιβαρή αφαίρεση στην αναπαράσταση του χώρου, καθώς και σκηνοθετικά αιτιολογημένες γωνίες λήψης. Δεν υπάρχει ούτε ένα "τουριστικό πλάνο" τηλεοπτικού ενδιαφέροντος. Ενώ και η αφήγηση, που ίσως κουράσει τον μέσο θεατή-καταναλωτή γεγονότων, είναι πέρα για πέρα κινηματογραφική. Με εναν αργό ρυθμό, αρνείται να παρακολουθήσει ηδονοβλεπτικά την καθημερινότητα των ηρώων μέσα από μια στείρα συναρμολόγηση γεγονότων. Κάτι που είναι ευδιάκριτο και στην ενσυνείδητη επιλογή του Γεράσιμου Ρήγα να σπάει πολλάκις τον κανόνα που θέλει ένα υποκειμενικό πλάνο να διαδέχεται ένα αντικειμενικό, ποιώντας μια αφαιρετική απεικόνιση του φιλμικού χώρου, έξω από τις συμβάσεις της παραδοσιακής αφήγησης. Τα πλάνα συνενώνονται υπό ένα πολύ πιο ευάερο πρίσμα. Συλλαμβάνοντας την μοναδικότητα της εκάστοτε στιγμής, έξω απ' το κοινότοπο. Χωρίς δεσμευτικές χρονικές αλληλουχίες. Σχηματογραφώντας την "αλήθεια" των κατοίκων της παραγκωνισμένης νησιωτικής Ελλάδας, μέσα από τους ψιθύρους του εκάστοτε "τώρα" και όχι μέσα από λέξεις και προτάσεις που στενόχωρα καθοδηγούν τη θέαση.
Και μέσα από την ιστορία του, το "Πάρβας, Άγονη Γραμμή" επιτυγχάνει να προβληματίζει. Όχι με λόγια μιας "μπουκωμένης" πολιτικής στράτευσης. Αλλά μέσα από ενα ευάερο τοπίο αλήθειας που περιέχει αφαιρετικά και οργανικά τους πολυάριθμους στοχασμούς που προκύπτουν από τη θεματολογία του. Με κυριότερο προβληματισμό αυτόν τον κόσμο των δύο ταχυτήτων. Όπου στη σκιά του "ανεπτυγμένου κόσμου", υπάρχει ενας υπανάπτυκτος, γεωγραφικά χαοτικά μεγάλος, που μπορεί να αυτοϊκανοποιείται και να ολοκληρώνεται μέσα από το πιο ασήμαντο. Σε αντίθεση με τον επιβεβλημένο κόσμο των ανεπτυγμένων κοινωνιών, όπου τα συμβάντα αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο με διαστημική ταχύτητα. Μια ταχύτητα που όμως αδυνατεί να νικήσει τον χρόνο. Ουσιαστικά μας αναιρεί μέσα στην υπέρμετρη ροή του, αφήνοντας διαρκώς μια επίπονη γεύση ανικανοποίητου. Αυτή η ιστορία έχει τους κανόνες της. Και ο αποκλεισμός δεν είναι τυχαίος. Όλα αυτά εμφανίζονται με χαμηλόχρωμες πινελιές στο ντοκιμαντεριστικό ποίημα του Έλληνα σκηνοθέτη. Συνθέτοντας ένα καίριο ερώτημα: τελικά κατά πόσο είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας, ποιός ο βαθμός της ελευθερίας μας, όταν οι πράξεις μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το τοπικό πλαίσιο στο οποίο τυχαιοκρατικά εντασσόμαστε; Αν είμαστε όντως οι καθρέφτες των γεωγραφικών συντεταγμένων μας, του υλικού χώρου, τότε ποιά η ελευθερία μας, και ποιά η δυναμική του εσωτερικού μας τοπίου;
Βαθμολογία: 8,5/10
-------------------------------------------
2.5.10 update s_dany posted:
Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη της ταινίας Γεράσιμο Ρήγα.
-------------------------------------------
30.4.10 s_dany posted:
Η Κινηματογραφική Ομάδα
του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) στο πλαίσιο των μαθημάτων «Οικονομική Ιστορία της Ελλάδας» και «Διάρθρωση και Προβλήματα της Ελληνικής Οικονομίας» (διδάσκουσα: Ιωάννα Μίνογλου) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Πάρβας, Άγονη Γραμμή" (2008, Γεράσιμος Ρήγας, "Parvas") την Δευτέρα 3/5/10 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
AUEB Film Club invites you to the screening of: "Parvas" (2008, Gerasimos Rigas) on Monday 3/5/10 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
Σκηνοθεσία: Akira Kurosawa Παραγωγής: Japan / 1950 Διάρκεια: 88'
Ο Akira Kurosawa, στην πλέον κλασσική ταινία, έχει βαλθεί να αποδείξει τις επιβεβαιωμένες πλέον σχέσεις κινηματογράφου και μυθιστοριογραφίας. Η κινηματογραφική αφήγηση ρέει αβίαστα, σε ρυθμούς διηγήματος, καθώς ο φακός μετουσιώνει αριστοτεχνικά τον λόγο σε εικόνα.
Μεταφερόμαστε κάπου στο Μεσαίωνα για να διελευκάνουμε μια δυσνόητη αλλά όχι και τόσο ασυνήθιστη ιστορία. Ένας περήφανος και ξακουστός ληστής μαγεύεται απ' τα κάλλη μιας όμορφης νεαράς, η οποία όντας αναβάτης σε λευκό άλογο συνοδεύεται απ' τον άντρα της. Ο ληστής επιθυμεί να την αποπλανήσει και σκαρφίζεται μια τρομακτική κομπίνα για να επιτύχει το σκοπό του. Τα de facto γεγονότα αντιστοιχούν σε μια ερωτική πράξη και στον θάνατο του συζύγου. Κάπου εκεί, ο σπουδαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης στήνει με παμπόνηρο τρόπο ένα άτυπο δικαστήριο. Όπου φυλάει για τον θεατή μια προνομιούχα θέση στα "εισαγγελικά" έδρανα. Καθώς είναι ο θεατής εκείνος (προσέξτε την θέση της κάμερας) που παρακολουθεί με flash back τις μαρτυρίες των τριών εμπλεκόμενων προσώπων, όπως και αυτή ενός αυτόπτη μάρτυρα.
Οι τέσσερις διαφορετικές μαρτυρίες, παρά το γεγονός ότι περιστρέφονται γύρω απ' τα ίδια αντικειμενικά γεγονότα, παρουσιάζουν τέσσερις εντελώς διαφορετικές εκδοχές στην ιστορία. Με αυτή του αυτόπτη μάρτυρα να μοιάζει περισσότερο αποστασιοποιημένη. Το πλάσιμο της ιστορίας είναι, όπως διαφαίνεται, ενα προνόμιο που χρησιμοποιεί ο καθένας για την εξυπηρέτηση των σκοπών του. Καθώς και στις τέσσερις μαρτυρίες το ψέμα επεισέρχεται είτε για να αποκρύψει τις εφιαλτικές μνήμες, είτε για να τονώσει-προασπιστεί την τιμή και την ανδρεία του ομιλούντος.
Ο Akira Kurosawa ορθώνει το ανέφικτο, αλλά και το ανούσιο, της κατάκτησης του ακριβούς ενος χρονικού γεγονότων. Τα συμβάντα μπορεί να είναι αδιαμφισβήτητα και αντικειμενικά ως προς τις επιγραφές τους, όμως η συναρμολόγηση τους εξαρτάται από το υποκειμενικό βλέμμα του εκάστοτε "παρατηρητή". Τα διάφορα υποκειμενικά βλέμματα συνθέτουν μια σχετική αλήθεια και περισσότερο υποκρύπτουν παρά αποκαλύπτουν την πραγματικότητα. Ωστόσο αυτή η "περίπου" πραγματικότητα είναι σημαντικότερη από κάθε φαινομενική αλήθεια. Είναι το όχημα που μας επιτρέπει μια πλήρη εποπτεία στους οπτικούς μηχανισμούς του εκάστοτε σχετικού βλέμματος. Απεκδύοντας την ουσιαστικότερη αλήθεια: το βύθισμα στην απύθμενη ιδιοσυγκρασιακή χώρα των προσωπικών ενοχών, των μνημών και των κινήτρων που μορφώνουν την υποκειμενική πραγματικότητα.
Ο Kurosawa δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη ούτε την ετυμηγορική προσέγγιση του τίτλου. Rashomon = πύλες της κολάσεως. Και όλο το σκηνικό της ταινίας είναι τοποθετημένο σε ένα σύμπαν ανθρώπινης ανηθικότητας και φρικαλεότητας. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα, τον ρόλο ενος ιερέα που καλείται να προσωποποιήσει την ηθική. Μια ηθική εκτοπισμένη απ' τον πυρήνα του ατόμου, η οποία αυτοπεριορίζεται σε μια επικίνδυνη εσωστρέφεια, όντας τρομοκρατημένη από τα φαντάσματα της πραγματικότητας. Η εκπληκτική λιτή μουσική σε συνδυασμό με την απέριττη μα και καθηλωτική σκηνοθεσία, συντονίζουν για τα καλά τον θεατή στην ατμόσφαιρα. Ενώ τέλος, για μια ακόμη φορά, είναι εμφανή τα ερμηνευτικά δάνεια από την θεατρική Τέχνη, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή ενος διαρκούς εκκωφαντικού γέλιου που αντηχεί ακριβολογώντας στις συχνότητες της ανθρώπινης κενότητας.
Βαθμολογία: 9,5/10
My path has no more fires, thanks for your flies. It's time, to say Goodnight, and Good Luck...
Μετά την εβδομάδα FoG Films το Νοέμβρη δεν είχαμε ξαναγράψει εδώ στο blog για την Ομίχλη και την Ελληνική Ακαδημία Κινημ/φου. Είχαμε προαναγγείλει την τελετή της απονομής των βραβείων μόνο από το facebook profile της Ομάδας μας. Είχα γράψει τις προβλέψεις και τις ανησυχίες μου στον τοίχο του Elias Fragoulis [τα καλύτερα εκεί τα γράφω :-D], είχα φτιάξει και την παραπάνω "Welcome to θέλω-να-τα-λέτε-Fogies" εικόνα, αλλά δεν σκόπευα να φτιάξω εδώ post για την απονομή, αφού δεν πήγα, ούτε εγω ούτε κανείς άλλος από την Ομάδα. Είχαμε "Πάρβα" και Γεράσιμο Ρήγα, αλλά δε μας είχαν καλέσει κιόλας [και δε μας αρέσει να παρακαλάμε! Όχι οτι θα χρειαζόταν, θα βρίσκαμε τρόπο να μπούμε :-P]. Κάναμε όμως (μέσω διάφορων φίλων) live αναμετάδοση αποτελεσμάτων στο facebook και ξεκίνησε σήμερα εκεί και ωραία κουβέντα, η οποία δεν έπρεπε -μα τα χίλια γοριλάκια!- να πάει χαμένη [τσέκαρε πιο κάτω τα σχόλια αυτού εδώ του post!].
Βραβείο Ήχου Παράδεισος στη Δύση - Θανάσης Αρβανίτης Ricordi Mi - Νίκος Παπαδημητρίου, Αλίκη Παναγή, Κώστας Βαρυμποπιώτης Ψυχή Βαθιά - Στέφανος Ευθυμίου, Δημήτρης Βουτσάς, Πάνος Βουτσαράς, Κώστας Βαρυμποπιώτης
Βραβείο Μακιγιάζ Στρέλλα - Apollonia B, Μαίρη Σταυρακάκη Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων - Γιάννα Μαρματάκη Ψυχή Βαθιά - Κυριακή Μελλίδου, Ivon Ivanova
Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας Κυνόδοντας - Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων - Πέτρος Νούσιας Ψυχή Βαθιά - Jordan Zahariev
Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ Άλλος δρόμος δεν υπήρχε - Σταύρος Ψυλλάκης Εθνικός Κήπος - Μαρία Γεντέκου Ξένες σε Ξένη Χώρα - Δημήτρης Παναγιωτάτος
Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους Απογραφή - Βαγγέλης Καλαμπάκας, Παναγιώτης Κυριακουλάκος Κι εγώ για μένα - Τζώρτζης Γρηγοράκης Mesecina - Σοφία Εξάρχου, Ελίνα Ψύκου Μετά το χαρακτηριστικό ήχο - Αχχιλέας Κυριακίδης Ο Σκύλος - Νίκος Labot
Θρίαμβος "Κυνόδοντα" (όπως είχα προβλέψει ;-) με 5 βραβεία + την πρόταση για τα Oscars 2011, τα 3 "καλλιτεχνικά" και η... Στρέλλα στην ταινία του Πάνου Κούτρα, έκπληξη η Άννα Μάσχα για "Χρυσόσκονη" (δεν την έχω δει), very happy για το "Κι εγώ για μένα" του Τζώρτζη Γρηγοράκη και, φυσικά, για το βραβείο καινοτομίας για το "KAKO II" στο zombie (που δεν αντέχει το real-life-αίμα:-) Πέτρο Νούσια [τα 'λεγα εγω για τους πιο visually χαρισμα-τικούς κινηματογραφιστές της χώρας]. Ο έτερος όμως των πιο χαρισματικών ήταν και ο μεγάλος αδικημένος της βραδιάς, ο Βαρδής Μαρινάκης [είναι λίγο απαισιόδοξο αυτό αλλά νομίζω οτι... του χρόνου :-D το "Μαύρο ΛΕιβάδι" θα σάρωνε!].
Περισσότερες λεπτομέρειες και photos από την τελετή στο CameraStylo. Περισσότερη ανάλυση (is nice :-) στις Μάζες. Δελτία Τύπου οπουδήποτε αλλού :-P
Standing ovation στην τιμητική βράβευση του Θανάση Βέγγου. Respect για εναν πραγματικό all-around filmmaker!
Φρέσκοι DIY σούπερ ήρωες, αναφορές στην κόμικ κουλτούρα για τους λάτρεις του είδους, γέλιο μέχρι δακρύων, ένα εφηβικό love story λουσμένο τεστοστερόνη και το δωδεκάχρονο Hit Girl που μοιάζει να 'χει βγει από ταινία του Ταραντίνο, συνθέτουν το «Kick-Ass», μια ταινία ακαταμάχητης αληθινής διασκέδασης. Προσοχή, δεν είναι παρωδία… Ο Μάθιου Βον λατρεύει τα κόμικς και κάνει μια από τις καλύτερες μεταφορές comic book που έχεις δει στη μεγάλη οθόνη. Αν δεν την έχεις δει ακόμη… τρέξε να προλάβεις!
Το μοναδικό αληθινό love story εδώ, είναι αυτό μεταξύ Μάρκ Μίλαρ ("Wanted") και κόμικς. Ο Σκωτσέζος κομικογράφος, που είχε ήδη κυκλοφορήσει τα τρία πρώτα τεύχη του "Kick-Ass" πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της ταινίας (το σύνολο οκτώ), γράφει την ιστορία ενος τυπικού κατά τα άλλα έφηβου μαθητή, του Ντέιβ Λιζέφσκι (Άαρον Τζόνσον), που ξεκινά να γίνει σούπερ ήρωας χωρίς να διαθέτει καμία υπερδύναμη, μετά από την εύλογη προσωπική απορία του: «γιατί κανείς ποτέ δεν έχει προσπαθήσει να γίνει σούπερ ήρωας;»
Η πορεία αυτή θα είναι εξαντλητική, επώδυνη, ξεκαρδιστική καθώς και επικίνδυνη, αφού ο Kick-Ass θα πολεμήσει το έγκλημα, οργανωμένο και μη, με συμμάχους, τι άλλο…; Άλλους σούπερ ήρωες που δεν πετάνε, δεν μεταμορφώνονται, δεν γίνονται αόρατοι και δεν διαβάζουν τη σκέψη.
Είναι ήρωες ακραίοι, μακριά από το mainstream και τους κώδικες των σούπερ ηρώων που έχεις συνηθίσει, οι οποίοι όμως βρίσκουν κι αυτοί των χώρο τους στο μωσαϊκό της ποπ κουλτούρας, κι όλο αυτό μέσα από τη σύγχρονη κινηματογράφηση της τρίτης ταινίας του Μάθιου Βον («Αστερόσκονη») και της πολύ τολμηρής και συχνά πυκνά χωρίς ντροπή ματιάς του.
Το δίδυμο Big Daddy (Νίκολας Κέιτζ) και Hit Girl (Κλόι Γκρέις Μόρετζ) είναι ο πιο σοβαρός λόγος του ψυχαναγκασμού που δημιουργεί το "Kick-Ass": δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη.
Εδώ και χρόνια στο τμήμα Τοπογράφων Αγρονόμων της Πολυτεχνικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης λειτουργεί η Κ.Ο.Τ.Α. (Κινηματογραφική Ομάδα Τοπογράφων Αγρονόμων). Όπως και κάθε Κινηματογραφική Ομάδα, διοργανώνει προβολές ταινιών και άλλα δρώμενα σε αντιπαράθεση με τα εκάστοτε κινηματογραφικά πρότυπα και με σκοπό την πολιτιστική προσφορά έξω από τα όρια της εμπορευματοποίησης. Για όλα αυτά χαίρει της στήριξης των φοιτητών της σχολής.
Την περασμένη εβδομάδα, κι ενώ υπήρχε προγραμματισμένη προβολή, η σχολή την απαγόρεψε λόγω καταγγελίας της Ε.Π.Ο.Ε.(Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων). Η εταιρία αυτή λειτουργεί προς συμφέρον των μεγαλύτερων τηλεοπτικών σταθμών και εταιριών διανομής στην Ελλάδα και είναι η ίδια που με μηνύσεις και εξώδικα έκλεισε τα μεγαλύτερα sites υπότιτλων και γνωστά torrent sites, όπως το gamato.
Εμείς ως Κινηματογραφική Ομάδα Ο.Π.Α. σεβόμαστε το δικαίωμα του δημιουργού στο έργο του, αλλά αντιλαμβανόμαστε την Τέχνη και ιδιαίτερα τον Κινηματογράφο, ως μια συνεισφορά που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με εμπορικά κριτήρια, τουλάχιστον στους πανεπιστημιακούς χώρους. Η δράση οποιασδήποτε πολιτιστικής ομάδας είναι μία δράση από φοιτητές για τους φοιτητές και γι’ αυτό ο ρόλος της ετεροκαθορίζεται από την ύπαρξη του ασύλου.
Για όλους αυτούς τους λόγους, στηρίζουμε τις προσπάθειες και τις διαμαρτυρίες της Κ.Ο.Τ.Α., καλούμε όλες τις Κινηματογραφικές ομάδες να πράξουν το ίδιο και δηλώνουμε πως σε περίπτωση παρόμοιου γεγονότος στην δικιά μας σχολή στο μέλλον, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να σταματήσει την ανιδιοτελή πολιτιστική μας δράση.
του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Paprika" (2006, Satoshi Kon, "Πάπρικα") την Δευτέρα 26/4/10 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο). Είσοδος ελεύθερη.
AUEB Film Club invites you to the screening of: "Paprika" (2006, Satoshi Kon) on Monday 26/4/10 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in Japanese (its original language) with Greek subtitles.
Official trailer
Fan-made long trailer
-------------------------------------------
25.4.10 update s_dany posted:
Συνέχεια στις Premiere Series (τις προβολές σπουδαίων ταινιών οι οποίες παραγκωνίσθηκαν για διάφορους λόγους από την εγχώρια διανομή και δεν προβλήθηκαν ποτέ στις ελληνικές κινημ/φικές αίθουσες) με μια από τις σημαντικότερες ταινίες anime, του πλέον παραγνωρισμένου από την ελληνική διανομή κινημ/φικού είδους [μόνο Miyazaki έχουμε καταφέρει να δούμε εδώ. Πάλι καλά!??? :-S].
Η καλύτερη (ίσως!) ταινία του Satoshi Kon, από το επίσημο διαγωνιστικό της Βενετίας το 2006 στην μεγάλη οθόνη της ΑΣΟΕΕ! Περισσότερα από την κριτική του jmaruyama στο IMDb:
" There have been other movies which explored the subject of dreams to varying degrees...Akira Kurosawa's "Yume" (Dreams),"Dreamscape", "Nightmare on Elm Street" and "Wizard of OZ" come to mind, but none have quite did it in such a surreal, fascinating and inventive way as Satoshi Kon's recent anime feature "Paprika".
Based on Yasutaka Tsutsui's 1993 novel, "Paprika" is part mystery/detective story and part "Alice In Wonderland" with a bit of a sci-fi element thrown in for good measure. ... Kon continues his exploration of the themes of reality vs. fantasy that were covered in his previous works "Sennen No Jyoyu/Millennium Actress" and "Perfect Blue" but also adds the element of "fusion" or the merging of reality with fantasy. This opens up the opportunity for Kon to create truly bizarre scenes where the dream world invades the real world (people morphing into cell phones and other objects, inanimate objects taking on human human characteristics, etc.)
The true draw for this film is the fantastic and wondrous imagery complements of the Madhouse Animation Studio and character designer Ando Masashi who create elaborately detailed images, drawing from a variety of sources (traditional Japanese dolls, Buddhist statutes, European ceramic figurines, plastic toys).
It's amazing how Kon was able to incorporate and explore a lot of the common dream themes in the film (flying, falling, childhood toys, mirrored reflections, metamorphosis, running) as well as some of the Jungian archetypes (shadow, Anima, Animus). The medium of animation is the perfect vehicle suited to bring this imagery to film.
Hirasawa Susumu's musical score adds to the fantasy with its fusion of various musical styles and influences. ... "Paprika" further solidifies Kon's growing reputation as a truly innovative animation director in the same vain as Miyazaki Hayao, John Lasseter and Oshii Mamoru. "
Σκηνοθεσία: Noah Baumbach Παραγωγής: USA / 2010 Διάρκεια: 107'
Μόλις έχει εξαχθεί από ψυχιατρείο. Είναι απροσάρμοστα νευρωτικός. Γοητευτικά και γνήσια διαφορετικός. Απηυδισμένος απ' το παρόν, συνεπακόλουθα τύπος νοσταλγικός. Έχοντας ζήσει στη Νέα Υόρκη, στο ταχύρρυθμο Λος Άντζελες μοιάζει σαν ψάρι έξω απ' το νερό. Ως αντίδραση, κοσμοϊδεολογικά, μένει συνειδητά άπραγος. Για σας που αρέσκεστε στις ταμπέλες, με λίγα λόγια: είναι ο λάθος άνθρωπος. Και όμως ο σκηνοθέτης Noah Baumbach (σεναριογράφος των "Fantastic Mr. Fox", "The Life Aquatic with Steve Zissou" μεταξύ άλλων) με χαμηλόφωνο ύφος, πάντα βιτριολικό, καταφέρνει να αντιστρέψει πολλάκις την παραπάνω πρόταση σε: λάθος κόσμος.
Τον παραπάνω ρόλο φέρει εις πέρας ο αναπάντεχα καλός Ben Stiller. Κόντρα στη "συνήθη" εικόνα του, επωμίζεται εναν άκρως δραματικό ρόλο και, χωρίς εκβιασμούς, δίνει πραγματική ζωή και βάθος στον ήρωα του. Περιορίζει τις έντονες συσπάσεις του προσώπου και πείθει από την πρώτη στιγμή ως "πειραγμένος" και αδειασμένος απ' τον χαλασμένο απρόσωπο κόσμο της νέας χιλιετίας. Τον κόσμο της υλικής ευμάρειας και του ανελέητου τρεχαλητού. Δίπλα του στέκεται επάξια η Greta Gerwig στο ρόλο μιας άτσαλης, μα γλυκιάς συνάμα, κοπέλας με την οποία έχει κάτι σαν σχέση. Όλα αυτά ο Noah Baumbach τα τοποθετεί σε μια μελαγχολικά ανάλαφρη ατμόσφαιρα. Η οποία ενισχύεται απ' τη μουσική επένδυση, με την κυριαρχία κομματιών των 80ς.
Επί της ουσίας, αυτό που κάνει το "Greenberg" μια άξια προβληματισμού ταινία, είναι η ενσυνείδητη στάση του ήρωα να μένει άπραγος μέσα σ' έναν κόσμο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πρόκειται για πράξη επαναστατική! Δηλώνοντας στη σύγχρονη οργάνωση της χρονοφθόρας καθημερινότητας την ύπαρξη πολυάριθμων δραστηριοτήτων, τις οποίες θεωρητικά ακολουθούμε εθελούσια, αντιπερισπώντας τον εαυτό μας από τα επιούσια. Καθώς απ' τους ισχυρότερους τρόμους του σύγχρονου νευρικού ανθρώπου είναι η κενή στιγμή: στιγμή της σιωπής, της υπαρξιακής πάλης. Έτσι, η δράση και η άσκοπη περιφορά μεταξύ ανούσιων χρόνων επιτυγχάνει την αντιπερισπαστική απώθησή μας απ' το φιλοσοφικό τραπέζι. Αν βιαστείτε να απωθήσετε τον κύριο "Greenberg" μη τολμήσετε να διερωτηθείτε γιατί...
Limited edition poster* by Methane Studios[click image for higher resolution]
Η Κινηματογραφική Ομάδα
του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Carrie" (1976, Brian De Palma, "Κάρι, Εκρηξη Οργής") την Δευτέρα 19/4/10 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο). Είσοδος ελεύθερη.
AUEB Film Club invites you to the screening of: "Carrie" (1976, Brian De Palma) on Monday 22/3/10 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in English (its original language) with Greek subtitles.
Original trailer (SPOILERS!)
-------------------------------------------
18.4.10 update s_dany posted:
Δεν ειναι φυσικά Premiere Series αφού έχει παιχθεί κανονικά στην Ελλάδα, τοσο στις κινημ/φικές αίθουσες [μια επανέκδοση βέβαια δε θα χάλαγε κανέναν νομίζω :-D] οσο και στην TV. Δεν έχει κυκλοφορήσει όμως ποτέ σε ελληνικό DVD! Είναι μάλιστα στο #1 στη σχετική λίστα του myfilm για τα DVD :-D
http://www.myfilm.gr/article3763.html 1. "Κάρι, Έκρηξη Οργής" του Brian De Palma Η ταινία που έχει τρελάνει τους βιντεοκλαμπάδες. Κάθε δύο μέρες κάποιος μπαίνει στο μαγαζί και ρωτάει… «το Κάρι υπάρχει;». Κάντε κάτι, αλλιώς η οργή θα εκραγεί!
-------------------------------------------
29.4.10 update kioy posted:
Σκηνοθεσία: Brian De Palma Παραγωγής: USA / 1976 Διάρκεια: 98'
Τυπώθηκε ως ενα κλασσικό teenage horror film στα τεφτέρια της κινηματογραφικής μνήμης. Και ουσιαστικά αποτελεί μια άρτια ενορχήστρωση των Χιτσκοκικών επιρροών του σκηνοθέτη, αλλά και της ροκ κουλτούρας της περιόδου. Όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα του ομότιτλου συγγράμματος του Stephen King.
Από την αριστοτεχνική εναρκτήρια κιόλας σκηνή, ο Brian De Palma μας προετοιμάζει πως θα δούμε μια ταινία για την αντιμετώπιση της γυναικείας σεξουαλικότητας. Από την ίδια τη γυναίκα. Στα εναρκτήρια πλάνα θα παρακολουθήσουμε μια ομάδα κοριτσιών λυκείου, απόλυτα συμφιλιωμένα με το σώμα τους. Στην αντίπερα όχθη η Carrie (Sissy Spacek), έχοντας λάβει αυστηρή θρησκευτική διαπαιδαγώγηση από την φανατικά θρησκόληπτη μητέρα της, είναι ανυποψίαστη για την ύπαρξη της εμμηνόρροιας και θα φρικάρει μπρος στη θέα του αίματός της, στις "δημόσιες" ντουζιέρες του σχολείου. Η αντίδραση της προκαλεί ορδές χαχάνων στις υπόλοιπες "φυσιολογικές" συμμαθήτριες, οι οποίες με χλευαστικό τρόπο και με κακοήθη περιπαικτική διάθεση ενισχύουν τον νευρικό κλονισμό της πρωταγωνίστριας.
Η γυναικεία φύση, βιολογική, τοποθετείται στο κέντρο του κάδρου. Οι συνομήλικες της Carrie έχουν εξοικειωθεί με το σώμα τους. Και πέραν της βιολογικής φύσης τους, επηρεασμένες από τα κοινωνικά πρότυπα, είναι διατεθειμένες να "πουλήσουν" τη θηλυκότητά τους για την επίτευξη των όχι και τόσο αγνών σχεδίων τους (βλέπε την Chris). Σε πλήρη αντίθεση με την "παράξενα" διαφορετική Carrie, ελέω της ασεξουαλικής θρησκευτικής διαμόρφωσης και καταπίεσής της, η οποία η μπαίνει στο στόχαστρο της κακόβουλης ειρωνείας των ανάλαφρων συμμαθητριών της. Μπορεί η Carrie να είναι μόνη της, αλλά όλο αυτό το χρονικό της νοσηρής καταπίεσης την έχει οπλίσει με μια εσωτερική υποβόσκουσα οργή (η οποία κινηματογραφείται με μεταφυσική ένταση) και είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.
Ο Brian De Palma με μια αριστουργηματική σεκάνς -τη σεκάνς του κορμού της ταινίας- υποδεικνύει την ανάγκη της χειραφέτησης από όλα εκείνα τα κατάλοιπα των καταπιέσεων που αναίτια μας περιορίζουν. Κινηματογραφεί έτσι την Carrie, έξω πλέον από τα στενόχωρα ρούχα των συστολών της, σ' ενα φλερτ με εναν εκ των συμμαθητών της, το οποίο ξεχειλίζει από ρομαντισμό και υπόγειο ερωτισμό. Το πρόσωπο της Carrie ανοίγει, ηλιόλουστο πλέον στο δειλό φέγγος της απελευθέρωσης. Όμως ο σκηνοθέτης μας εφιστά την προσοχή: τίποτα δεν είναι αληθινό! Και με μια στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, συντονισμένη στο ρυθμό και στις ανάγκες μιας σκηνοθετημένης φάρσας, απογειώνει τους κώδικες της αγωνίας και τσαλαπατά την ευτυχία της πρωταγωνίστριας του. Γιατί η ευτυχία, σ' εναν στημένο κόσμο, δεν είναι παρά η προσχεδιασμένη ανάβασή μας στα ύψιστα, ούτως ώστε η πτώση μας να κάνει μεγαλύτερο κρότο και να αρμέξει χυδαία τα θορυβώδη χάχανα των ανυποψίαστων θεατών. Μόνο που το θύμα, εκ της συμπιεσμένης οργής και της καταπίεσης, μεταμορφώνεται σε θύτη! Και έτσι η παράσταση συνεχίζεται στο διηνεκές...
Άραγε, ποια ευτυχία μπορεί να υπερβάλλει τον θάνατο, όταν προσδιορίζεται μονάχα μέσα από τον πόνο του άλλου;
Βαθμολογία: 7,5/10
-------------------------------------------
29.4.10 update s_dany posted:
Great slide-show video! Beware of SPOILERS!
* Btw το poster (στην κορυφή του post) που χρησιμοποιήσαμε για την προβολή είναι "hand signed & numbered edition of 120", ειδικά φτιαγμένο από την Methane Studios για την προώθηση της προβολής του "Carrie" στα πλαίσια του αφιερώματος "FIRST BLOOD: THE EARLY FILMS OF BRIAN DE PALMA" που πραγματοποίησε πέρσι στο Alamo Drafthouse το Austin Film Society. Κάνουν πολύ δουλειά τα παλικάρια εκεί κάτω στο Texas [στο Austin ως γνωστόν γίνεται και το SXSW :-D]. Για όποιον ενδιαφέρεται, τo poster κυκλοφορεί γύρω στα $50 [ξεκίνησε από $30 :-D] στα δίκτυα: εδώ και αλλού.
Καλώς ήρθατε στο blog της Κινηματογραφικής Ομάδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α., πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.).
Η Ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι τόσο φοιτητές όσο και απόφοιτοι του Ο.Π.Α., ξεκίνησε την δραστηριότητα της τον Απρίλιο του 2007 με την οργάνωση προβολών στο χώρο της ΑΣΟΕΕ.
Η επιλογή των ταινιών που προβάλουμε κινείται ηθελημένα προς διαφορετικές συνεχώς κατευθύνσεις, θέλοντας να κάνει απλώς τη σύσταση μεταξύ του Κινηματογράφου και του (όχι απαραίτητα σινεφίλ) φοιτητή / "νέου" / οποιουδήποτε θεατή, μέσα πάντα από τις αγαπημένες ταινίες της Ομάδας. Και αυτό όχι με αρχειακή - διδακτική αλλά με fun διάθεση, δίνοντας απλά το ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο. (Δε λείπουν φυσικά και οι cult παρεκτροπές!).
Αγαπάμε την ιδέα της προβολής στη μεγάλη οθόνη, με καλό ήχο και με παρέα (αντί για την ιδιωτική θέαση στην οθόνη του PC). Απ' την άλλη όμως, δεν προβάλουμε ταινίες που παίζονται την ίδια στιγμή στα σινεμά, επειδή για εμάς η κινημ/φική αίθουσα είναι the place to be, εκεί τις απολαμβάνουμε περισσότερο τις ταινίες! Εξάλλου το κινημ/φικό παρελθόν, απώτερο ή πιο πρόσφατο, έχει πάρα πολλά να μας δώσει.
Στο blog αυτό δεν επιχειρούμε την "δημοσιογραφική" κάλυψη της κινημ/φικής επικαιρότητας. Γράφουμε μόνο για τις ταινίες που βλέπουμε, για τα θέματα που μας κάνουν κλικ και τα events που μας ψήνουν. Μόνο για ο'τι τελικά αξίζει και μας αφορά! Δελτία Τύπου δε θα διαβάσετε εδώ :-P
Οι συναντήσεις της Ομάδας πραγματοποιούνται είτε στο φουαγιέ του αμφ. Αντωνιάδου (Πατησίων 76, 1ος όροφος πτέρυγας Αντωνιάδου) είτε στο Πολιτιστικό Στέκι (Πατησίων 76, υπόγειο κεντρικού κτιρίου) πριν ή/και μετά τις προβολές. Όποιος θέλει να συμμετάσχει, ας έρθει να μας συναντήσει! E-mail: kinimatografiki_omada_opa [at] hotmail.com
Το χειμερινό εξάμηνο 2010-2011 οι προβολές γίνονται κάθε Δευτέρα μετά τις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, ισόγειο κεντρικού κτιρίου), από DVD player ή Η/Υ, μέσω προβολέα Standard Definition, σε οθόνη πλάτους 2,75m και διαγωνίου 125'' (για κάδρο 16:9) και με στερεοφωνικό ήχο από την ηχητική εγκατάσταση του αμφιθεάτρου (8 ηχεία κατά μήκος της οροφής). Το αμφιθέατρο είναι προσβάσιμο από Άτομα με Κινητική Αναπηρία.
[English translation is made for visiting students (Erasmus, AIESEC, etc.) and other non-Greek-speaking friends.]
Welcome to the Athens University of Economics and Business (AUEB) Film Club blog.
The Club, whose members are both current and former students of the University, began its activity in April 2007 by organising film screenings. Club meetings are held in Antoniadou lobby (76, Patission Str., Antoniadou wing's 1st floor) or in the Cultural Club ("Politistiko Steki": 76, Patission Str., central building's basement, next to the restaurant) before or/and after screenings . If you want to join the Club, come and meet us!
E-mail: aueb_film_club [at] hotmail.com
During the 2010-2011 winter semester, screenings are held every Monday after 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building's ground floor).