Friday, February 13, 2009

The Wrestler


Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky
Παραγωγής: USA / France / 2008
Διάρκεια: 115'





Έλυσε μαθηματικές εξισώσεις. Σόκαρε το κοινό με ένα requiem για την χάξη του ονείρου. Εποίησε τα μονοπάτια της Αθανασίας, φωτίζοντας το θαύμα της ζωής! Και τώρα είναι εδώ για να παλέψει. Ή μάλλον για να μεταφέρει το σφυγμό μιας ανούσιας πάλης στον ξεπεσμένο τρόπο ζωής μας, στον ευρύτερο παρηκαμσμό. Το όνομα αυτού; Darren Aronofsky.

Ένας κορυφαίος Παλαιστής των '80s (Mickey Rourke), εν έτει 2009, συνεχίζει το μόνο πράγμα που ξέρει. Να παλεύει. Παρέα με την εξόφθαλμη σωματική φθορά και την πεισματική εμμονή του. Η προσωπική ζωή κατακρεουργημένη. Το βάρος της μοναξιάς αβάσταχτο. Εκεί, η αποτυχημένη σχέση με την κόρη του και η ιδιόρρυθμη έλξη με μια ξεπερασμένη stripper (Marisa Tomei) τον ωθούν στον παρωχημένο κόσμο της επιφανειακής δόξας. Στο ρινγκ, σε στημένα παιχνίδια, ανασαίνει ελεύθερα όντας ένας ψυχαγωγός του wrestling για την ακόρεστη καταναλωτική μανία των fun. Μόνο που ο συνολικός κόσμος δε διαφέρει πολύ από αυτή την παρωδία. Ο κόσμος που στραγγαλίζει τον άνθρωπο χρησιμοποιώντας αρτίως την ατομική ψευδαίσθηση. Και εσύ πως να επιβιώσεις μόνος, όταν κανείς δε σε νοιάζεται;


Άραγε αγαπητέ θεατή, εσύ πόσο απέχεις από τον Παλαιστή του τίτλου; Η απ' το alter ego της ιερόδουλης συμπρωταγωνίστριας; Μια παλαίστρα, τέχνασμα αριστουργηματικό, για την καθημερινή βιοπάλη στο στίβο της ζωής. Και την άλλη, την οδυνηρή πάλη που διαπράττεται εντός της εσωτερικής αβύσσου.

Ο Darren Aronofsky, μέσα από την φθορά ενός σώματος παρακολουθεί της γενικότερη παρακμή. Την παρακμή του πνεύματος -όχι ενός ανθρώπου- αλλά της ανθρωπότητας. Η παλαίστρα της ακόρεστης αιματοχυσίας και της ανελέητης πάλης, ως παραγόμενο των στρεβλωμένων καταναλωτικών επιθυμιών και των business ορισμένων επιτήδειων κερδολάγνων. Το ξεπούλημα της ψυχής και της αξιοπρέπειας για λίγα ψίχουλα αναπνοής. Για την ικανοποίηση μιας μαζικώς αυνανιζόμενης κοινωνίας. Σε κάθε χώρο. Πόσο απέχουν μεταξύ τους οι "οπαδοί" του ρινγκ, οι ηδονοβλεψίες του στριπτιτζάδικου και η φιλήσυχη πελατεία ενός supermarket; Ο σκηνοθέτης φροντίζει, με πονηριά, να τους αναμείξει μεταξύ τους. Πόσο διαφέρει ένας ιδιωτικός μικρουπάλληλος με έναν wrestling star; Και οι δύο, ξεπουλώντας ότι εσωτερικό έχει μείνει, αναπνέουν λαθραίως στην καρδιά του ΕΝΟΣ και στημένου κόσμου.


Στην αντίπερα όχθη, ο σημαντικός auteur των καιρών μας θα υποδείξει για άλλη μια φορά, έναν διαφορετικό δρόμο σωτηρίας. Κονταροχτυπώντας την κενότητα της εικόνας με την "ουσία" του είναι. "Με βλέπεις σαν στριπτιτζού, αλλά εγώ είμαι μητέρα" λέει η Marisa Tomei στον Mickey Rourke, πετώντας ευθέως το λόγο στον θεατή. Στο μέσο άνθρωπο που έχει γαλουχηθεί να βιώνει τον κόσμο μέσα από φαντασιώσεις και κατασκευασμένες εικόνες. Το «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν» έχει αθετηθεί προ πολλού. Πως μπορείς να αγαπάς μια εικόνα, όταν καν δε διακρίνεις τον άνθρωπο πίσω από αυτή; Όμως σε αυτή την αγάπη, στα τραχιά μονοπάτια των λίγων και σημαντικών σταθμών της ζωής σου, ίσως να ρέει το καθαρτήριο νερό...

Η φθορά του χρόνου είναι διάχυτη στο σύμπαν του "Wrestler". Ο χρόνος που μας ξερνάει επαναλαμβανομένως και καθημερινά. Οι μώλωπες στο κατασχισμένο σώμα του Rourke δεν είναι παρά τα ίχνη από τα αθεράπευτα τραύματα της ψυχής. Και η εμμονή στο Wrestling πεισματική και αδιάκοπη. Η αυταπάτη της επιδιόρθωσης διαρκής. Με μια εγχείρηση, με "μαγικά" σκευάσματα, με συρραφές στον παρθενικό υμένα, που σπάζεται επανειλημμένως από τα βίαια χτυπήματα στο φτιαχτό τσίρκο της καθημερινότητας. Μέχρι τον οριστικό αφανισμό. Μέχρι η ζωή να αποβάλλει τελεσίδικα το έμβρυο στην κοιλάδα του θανάτου. Πρωτίστως ψυχικά και έπειτα σωματικά.


Ο Mickey Rourke παραδίδει μια ερμηνεία ζωής. Μια ερμηνεία για την οποία κάποιος θα μπορούσε να εμπνευστεί ολόκληρο κείμενο. Όμως αγαπητέ αναγνώστη, θα βρεις ευστοχότατες διθυραμβολογίες σε οποιαδήποτε κριτική, για αυτό δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να αναφέρω κάτι προσθετικά. Θα ήθελα να σταθώ στη σκηνοθεσία του Darren Aronofsky. Πιο συγκροτημένη από ποτέ. Ίσως όμως και πιο διεκπεραιωτική από ποτέ. Με την έννοια πως ότι βλέπουμε στον Παλαιστή, είναι παιγμένο σε μεγάλο βαθμό στην Αμερικάνικη (και όχι μόνο) φιλμογραφία. Ένα ωραίο σκηνοθετικό τέχνασμα, είναι η θέση της κάμερας που ακολουθεί από πίσω των ήρωα. Καδράροντας ουσιαστικά την πλάτη του και τονίζοντας την αδυναμία του σύγχρονού ανθρώπου να σταθεί αυτοπροσώπως απέναντι στις μέρες του καιρού μας. Τέλος, είναι εμφανή τα δάνεια από b-movies στο σύμπαν της ταινίας.


Έχω διαβάσει διάφορες οπτικές στις κριτικές στον κυβερνοχώρο. Με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία, θα ήθελα να σταθώ σε μια συνήθη αλλά κατά τη γνώμη μου λανθασμένη τακτική στην ανάγνωση μιας ταινίας. Διάβασα αρκετές φορές πως το "The Wrestler" είναι μια ανούσια ταινία επειδή χρησιμοποιεί πιασάρικα θέματα στη φόρμα της, όπως στριπτήζ, ξύλο κλπ που δεν αρμόζουν σε μια σοβαρή ταινία, ή που μειώνουν το περιεχόμενο της. Εγώ θεωρώ ότι η φόρμα μιας ταινίας συνήθως δεν είναι παρά η δραματουργική οδός της αφήγησης. Οπότε νομίζω πως είναι εσφαλμένο να κρίνουμε το περιεχόμενο μιας ταινίας από τη φόρμα της. Κάτι τέτοιο άλλωστε, ως ένα βαθμό καταδεικνύει τον φορμαλισμό του εκάστοτε γραφιά. Καθώς υποδηλώνει πως αυτός δέχεται μόνο έναν (ή ορισμένους) συγκεκριμένο τρόπο στη διάπλαση ενός film. Εννοείται πως κατανοώ κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις στο χτίσιμο του "The Wrestler", τις οποίες ως ένα βαθμό μπορεί να συμμερίζομαι, αλλά δε νομίζω πως η φόρμα καταδικάζει τον "ρεαλισμό". Θα δώσω άλλο ένα παράδειγμα στην προσπάθεια μου να γίνω πιο σαφής. Κάτι ανάλογο έχω ακούσει και για το "Η Ψυχή στο Στόμα". Θεωρώ σεβαστό κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις ως προς την ανάπτυξη μιας ταινίας. Και από μόνες τους μπορούν να αποτελούν σοβαρό πρόβλημα. Όμως δεν πρέπει να συγχέονται με το περιεχόμενο μιας ταινίας.


Βαθμολογία: 8/10



Saturday, February 07, 2009

Psarokokalo 2009

(click image for higher resolution)Image by psarokokalofestival


Το φεστιβάλ που μπορεί να σου αλλάξει την άποψη για τις ταινίες μικρού μήκους (εγω μετά από 2-3 επισκέψεις στη φετινή διοργάνωση, έχω αρχίσει να ψήνομαι!) ολοκληρώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο στην (τέλεια! πρέπει-να-κάνουμε-κι-εμείς-εκεί-προβολές!) cine-αίθουσα του Nixon (Αγησιλάου 61 Κεραμεικός, πίσω απ' το Bios). Μόνο η ουρά έχει μείνει λοιπόν απ' το psarokokalάκι! Αλλά φαίνεται πως θα είναι το καλύτερο κομμάτι, καθώς τώρα παίζουν τα αφιερώματα στα φεστιβάλ Άμστερνταμ και Σεράγεβο, τα τρία τελευταία μέρη του Διαγωνιστικού (με τα βραβευμένα PAL/SECAM και ANTHEM στο 7ο μέρος) και φυσικά το party απόψε στο Jazz Upstairs του Guru (Πλατεία Θεάτρου, Ψυρρή)!


More info:
Πρόγραμμα (σε pdf)
Δελτίο Τύπου (σε pdf)
www.psarokokalo.gr
myspace.com/psarokokalo


Ήθελα εδώ και μέρες να κάνω τη δικιά μου επιλογή-πρόταση για τις ταινίες του φεστιβάλ (όπως κάνουμε στα φεστιβάλ που μας ενδιαφέρουν, βλ. και Νύχτες Πρεμιέρας 2008), αλλά είναι μάλλον δύσκολο να βρεις πληροφορίες και trailers για μικρού μήκους και μάλιστα πρόσφατες...


(click image for higher resolution)Image by psarokokalofestival



Ανακαλύπτοντας την εφαρμογή Remix του Photobucket, έφτιαξα ενα trailer για τη φετινή διοργάνωση μιξάροντας το επίσημο σήμα-animation του φεστιβάλ με photos από τις φετινές ταινίες. Μόνος περιορισμός του Remix (το οποίο αξιοποιεί το Premiere Express) οτι δε μπορείς να βάλεις ο'τι μουσική θέλεις, αλλά έστω κι έτσι νομίζω οτι το αποτέλεσμα δεν είναι κακό. Ξεκοκαλίστε το!

Psarokokalo2009 trailer (s_dany remix)



Επίσημο σήμα-animation

Friday, February 06, 2009

Mongol


Σκηνοθεσία: Sergei Bodrov
Παραγωγής: Kazakhstan / Russia / Mongolia / Germany / 2007
Διάρκεια: 126'





Το πολυβραβευμένο Mongol, ανάμεσα και στις περσινές ξενόγλωσσες υποψηφιότητες της Ακαδημίας, καλείται να ξεδιπλώσει την "ανατολή" της ζωής του σπουδαίου πολεμιστή Τζένγκις Χαν. Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Sergei Bodrov, που μας επιφυλάσσει μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη, προσέγγιση στον ήρωα του.


Γύρω στον 13ο αιώνα, παρακολουθούμε την παιδική ηλικία του Temudjin, που η μοίρα του θα τον αναγορεύσει ως τον άνθρωπο που θα ενώσει τις πολυάριθμες στρατιές των Μογγόλων, και η ιστορία θα τον βαφτίσει με το οικειότερο Τζενγκις Χαν. Ύστερα από τη σχεδιασμένη δολοφονία του πατέρα του, ο Temudjin γίνεται στόχος των πολεμιστών που φιλοδοξούν να κατακτήσουν το αξίωμα του Χαν. Ο Temudjin, αφού αντιμετωπίζει το σκόπελο πολυάριθμων δοκιμασιών, καταφέρνει αυτοεξόριστος να επιβιώσει των πολιορκητών του. Παράλληλα, συμβιώνοντας με την αναγκαστικά μοναχική μοίρα του, αναπτύσσει ξεχωριστές πολεμικές ικανότητες. Ενώ ταυτόχρονα, κόντρα στις παραδόσεις του τόπου, παντρεύεται και χτίζει τη ζωή του γύρω από την εκλεκτή της καρδιάς του. Θα υποστεί φοβερές δοκιμασίες στον μακρύ δρόμο για τη δόξα, με αποκορύφωμα τα ατιμωτικά χρόνια της σκλαβιάς. Αλλά θα αντεπεξέλθει χάρις τα αποθέματα και την βαθύτητα του πνεύματος του, όπως αυτό σκιαγραφείται, και την καταλυτική βοήθεια της συζύγου του.


Δεδομένου της χρονολογικής, αλλά και της πολιτισμικής μας απόστασης, θα περιμέναμε την αφήγηση αυτού του θρύλου εξαιρετικά δυσανάγνωστη. Αντιθέτως όμως, ο Sergei Bodrov, χρησιμοποιώντας οικίες παραστάσεις στον Δυτικό πολιτισμό, και παίζοντας με τις παραδόσεις και τα έθιμα όπως ακριβώς μας έχουν αποκαλυφθεί επανειλημμένως, θα καταστήσει την ταινία του εξαιρετικά ευανάγνωστη στο μέσο θεατή. Έθιμα και παραδόσεις που εμφανίζονται ελαχίστως παραλλαγμένα, έτσι ώστε απλά να τρίβονται, ανεπαίσθητα, τα ιμάτια του χθες με του σήμερα. Άλλωστε όλη η θεματική της ακολουθεί τη "συνταγή". Το Mongol αγαπάει τον ήρωα του -δεν το κρύβει- και αφηγείται την Οδύσσεια του με ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο. Δίνει ιδιαίτερο βάρος στις ανθρώπινες σχέσεις και στις εύθραυστες και καιροσκοπικές φιλίες. Είναι προικισμένο με συναίσθημα, που αντλείται από την ιδανική σύζευξη των δύο φύλων, στην καρδιά μάλιστα μιας απαγορευτικής εποχής. Και τέλος, δε χάνει ευκαιρία μα ηθικολογεί ενάντια στο "κακό", που μοιάζει να συντροφεύει αναπόσπαστα τα έμφυτα ανθρώπινα ένστικτα.


Έτσι το Mongol, μέσα και από τις επικές διαστάσεις του, αναμένεται να γίνει ιδιαιτέρως αρεστό. Καλλιτεχνικά, επιφυλάσσει αψεγάδιαστου κάλους εικόνες. Όλα τα ανοιχτά πλάνα αποτελούν μια ξεχωριστή ωδή στη Φύση. Η πλοκή, είτε μέσω της ψυχογράφησης, είτε της δράσης σε κρατάει ζεστό. Ενώ υπάρχει και ένα εξαιρετικό soundtrak, ταιριαστό με την απλοϊκή εικόνα του θεατή για την Ανατολή. Τίποτα όμως δεν κάνει την ταινία αυτή να ξεχωρίζει απ' όσα έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα. Η οποία αυτοπεριορίζεται τελικά, ως μια συμβατική αφήγηση του θρύλου που καλείται Τζένγκις Χαν. Το Mongol δεν διαφέρει απ' τα κινηματογραφικά υβρίδια του καιρού μας. Ακροβατώντας ανάμεσα στις φανερές καλλιτεχνικές του αξιώσεις, αλλά και στην ακόρεστη επιδίωξη της κατάκτησης του "μεγάλου" ποσοτικά κοινού.


Βαθμολογία: 6/10



Idi i Smotri (Έλα να δεις)


Σκηνοθεσία: Elem Klimov
Παραγωγής: Soviet Union / 1985
Διάρκεια: 142'





Ο Elem Klimov εποίησε ένα απ' τα πιο αριστουργηματικά αντιπολεμικά δράματα στην ιστορία του cinema. Το Έλα να με Δεις είναι ένα κομψοτέχνημα (όχι με την ανακουφιστική έννοια) που υπερίπταται των συμβάσεων και αναδεικνύει το (αβάσταχτο) πραγματικό μέγεθος της φρίκης του πολέμου.

Παρακολουθούμε κατά κύριο λόγο τις κτηνώδεις πολεμικές επιχειρήσεις του Χιτλερικού ζυγού κατά ενός, εκ των 628 που αφανίστηκαν, χωριού της Λευκορωσίας. Όμως για την κατάκτηση των βαθύτερων εννοιών, οι οποίες υπερβαίνουν την φαινομενικότητα των δρώμενων, δεν αρκεί το χρονογράφημα, ή η ρεαλιστική αποτύπωση των πεπραγμένων. Χρειάζεται μια βαθύτερη προσέγγιση, αφαιρετική, που διαλύει την συμβατική αληθοφάνεια των πραγμάτων. Στα πλαίσια αυτά, ο ήρωας μας είναι ένα παιδί. Και μέσα από αυτό, και την χαμένη παιδικότητα του θα βιώσουμε την υπέρμετρη φρικωδεία του πολέμου.


Όλα ξεκινούν σαν ένα παιχνίδι. Ο μικρός, καρπός αυτής της πολεμοχαρής πραγματικότητας, σκάβει ζωηρά πάνω από ανοιχτούς τάφους για την ανίχνευση κάποιου όπλου. Κάποιου όπλου που θα τον καταστήσει μέλος αυτής της φρικαλεότητας που λέγεται πόλεμος. Στον αέρα, ψηλά και ουράνια, κάποιο πολεμικό αεροσκάφος οργώνει τους ορίζοντες. Άπιαστο, σαν Θεός, έτοιμο να σπείρει το θάνατο. Ο μικρός με την ένταξη του στον πόλεμο θα πάρει μια γεύση της κτηνώδης αλήθειας του πολέμου, που αμαυρώνει για τα καλά τη χαμογελαστή του εικόνα. Οι συμπατριώτες του τον αφήνουν πίσω για να τον προστατεύσουν. Έτσι θα γνωρίσει ένα έφηβο κορίτσι. Η Glasha επιθυμεί, όπως κάθε άνθρωπος πριν τη διαφθορά, να ζήσει έντονα. Να ερωτευθεί, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Κάνει όνειρα στα ανθηρά της άνοιξης περιβόλια. Μαγικές εικόνες της Φύσης, πορτραίτα από το θαύμα της ζωής διαπερνούν στιγμιαία το πανί. Τίποτα όμως δεν είναι όμορφο. Πως θα μπορούσε; Μια τεράστια κατάσταση απειλής ρυπαίνει την ατμόσφαιρα. Σαν αυτό που αναμένεται να επακολουθήσει. Βομβαρδιστικά στέκουν απειλητικά πάνω απ' το θαύμα της ζωής. Μέχρι να το αφανίσουν απ' τα ίχνη αυτού του κόσμου...


Η λυρική κάμερα του Elem Klimov μεταδίδει τεράστια ένταση κάνοντας (μαύρη) ποίηση. Παρατηρεί στιγμιαία το όνομα "πόλεμος" και κοιτάζει εις βάθος αυτή την κτηνωδία. Η παιδική αθωότητα είναι στρεβλωμένη, παντελώς αλλοιωμένη. Η εικόνα της Φύσης, μαζί και κάθε ελπίδα, βομβαρδισμένη. Ποιος δρόμος έχει νόημα να περπατηθεί σε αυτή την ανοησία; Ποια ζωή έχει νόημα σε αυτή την πνευματική αηδία; Εικόνες καταστροφής παίρνουν τη σκυτάλη, και καταστρέφουν ομοίως την κοιλιακή χώρα του θεατή. Σκορπώντας ρίγος και προσφέροντας απλόχερα έναν μύχιο θάνατο, μέσα απ' την μαζικά αναπαραγόμενη μελανή ιστορία του τόπου μας.


Με αυτά τα μέσα ο Ρώσος σκηνοθέτης σχεδιάζει μαεστρικά στον καμβά του την πιο ηχηρή αντιπολεμική κατακραυγή. Θα δώσει βάρος στην περιπλάνηση του ήρωα, σε αυτή την αιματηρή περιπλάνηση. Σουρεαλιστικές εικόνες, μακρά πλάνα, στενά γκρο πλαν κάδρα περικυκλώνουν και φυλακίζουν την απόγνωση. Ο θύτης και το θύμα, ξεγυμνωμένοι όποιας συμβατικότητας, αναγεννώνται μέσα στη βαθύτερη αλήθεια του πολέμου. Τα βομβαρδιστικά είναι ακόμα από πάνω τους, είναι ακόμα από πάνω μας. Και το ζωηρό πέταγμα από παχυλές μύγες, αυτούς τους αγγέλους θανάτου, στροβιλίζει εκκωφαντικά πάνω από μισοπεθαμένα σώματα. Μέσα στον πόλεμο των ισχυρών που ποθούν να καταστήσουν την σφαγή, της σάρκας και του πνεύματος, ως κατάσταση αμετάκλητη. Παιχνίδι με τράπουλες σημαδεμένες. Άραγε ποιος είναι ο επόμενος στόχος;


Βαθμολογία: 10/10



La Rabia


Σκηνοθεσία: Albertina Carri
Παραγωγής: Argentina / 2008
Διάρκεια: 85'





Το La Rabia, που προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας (AIFF) 2008, είναι μια σοκαριστική, δυνατή και αριστουργηματική ταινία που καταξιώνει την Albertina Carri στα μάτια μου ως μία απ' τους πιο "ανήσυχους" και γνήσιους δημιουργούς του σύγχρονου cinema.

Θα μεταφερθούμε σε μια αγροτική περιοχή της Αργεντινής. Εκεί όπου σκληροτράχηλοι αγρότες θεσμοθετούν μια φλεγματική -μα τόσο φυσιολογική- καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που εκφυλίζει τον ρομαντισμό του έρωτα μεταποιώντας τον σε μια έκφυλη και αρρωστημένη μορφή ικανοποίησης των κτηνώδη ενστίκτων. Μια καθημερινότητα που ο θεσμός της οικογένειας είναι σακατεμένος και που η επεμβατικότητα προς τη φύση φαντάζει περισσότερο ως τρόπαιο του "εξελιγμένου" ανθρώπου Εμείς παρακολουθούμε κυρίως απ' τα μάτια της μικρής Nati. Η οποία όντας μουγκή, ταυτίζεται με το κοινό, καθώς είναι ανίκανη να εκφραστεί και να επιδράσει πάνω στα δρώμενα. Περιορίζοντας την όποια έκφραση της μόνο σε "βρώμικα" ζωγραφικά σχέδια που καθρεφτίζουν το περιβάλλον της. Και αν μέσα σε αυτή την πραγματικότητα οι ενήλικες μοιάζουν απόλυτα εναρμονισμένοι, δεν συμβαίνει το ίδιο για τα παιδιά. Που ασφυκτιώντας και αιμορραγώντας εσωτερικά, είναι καταδικασμένα να εναρμονιστούν με τα σχήματα του περιβάλλοντος και να απαλλαχθούν βίαια απ' την αθώα ατομικότητα τους.


Η Albertina Carri, εναλλάσσοντας με χαρακτηριστική άνεση τα κινηματογραφικά είδη, για ένα 85λεπτό θα πολιορκήσει τη θέαση και τη σκέψη. Με σχεδόν αποχρωματισμένες εικόνες
και μια σκηνοθεσία που συγκλονίζει μέσω της λεπτότητας και της εμβρίθειας της, θα χτίσει ένα ντοκυμαντερίστικο δράμα πάνω στη δομή της οικογένειας, την υφιστάμενη "εξέλιξη" του κόσμου και την αβάσταχτη θέση του παιδιού στην ισχύον κοινωνία.

Ο άντρας απατάται ως σύμβολο της δύναμης, τη στιγμή που η γυναίκα παίζει τα δικά της παιχνίδια. Κρυμμένη πίσω απ' τις σκιές ελέγχει, συντηρεί και εδραιώνει τα χρονικά της οικογένειας που κυλούν στη δική της παλάμη. Η Albertina Carri θα στοιχειοθετήσει την παρουσία της ως αποδέκτη του πόνου και των εσωτερικών ευθυνών του σπιτιού. Όμως θα τολμήσει στο άλλο άκρο και μια πιο "βρώμικη" δήλωση. Απεικονίζοντας την σε περίοπτη θέση στη βιτρίνα αυτού του βουρκότοπου. Του βουρκότοπου που αρχικώς ανέχεται και σταδιακά φιλάρεσκα γεύεται, επιλέγοντας χαρακτηριστικά μια υπόγεια θέση συγκάλυψης της πραγματικότητας.


Η ιστορία εξελίσσεται σε σύγχρονο χρόνο αλλά ασύγχρονο χώρο(αγροτική περιοχή). Κάτι που δίνει τη δυνατότητα στη δημιουργό να ασχοληθεί με τα στάδια της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους. Εξέλιξη που όπως δηλώνεται προέκυψε απ' την καταπατητική κυριαρχία και εκμετάλλευση του ανθρώπου πάνω στη φύση. Ακόμα και οι βίαιες εικόνες της Albertina Carri αδυνατούν να περιγράψουν την κτηνώδη ταυτότητα του είδους, που τυραννικά επιβλήθηκε της Φύσης.

Όμως ο κεντρικός άξονας της ταινίας περιστρέφεται γύρω απ' το παιδί και τη θέση του στον κόσμο. Η μικρή Nati βρίσκει καταφύγιο μόνο σε μια αθώα παιδική φιλία, η οποία κινδυνεύει απ' τα πονηρά ζιζάνια που σπέρνουν οι μεγάλοι. Η απόγνωση ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της όντας παρατηρητής αυτού του κόσμου, ενώ το εφιαλτικό εξπρεσιονιστικό σκίτσο που επιστρατεύεται φιλοδοξεί να οπτικοποιήσει την εσωτερική ταραχή-πάλη του μικρού κοριτσιού. Καθώς μόνο ένα τέτοιο σουρεαλιστικό στοιχείο θα μπορούσε να αγγίξει την ακρότητα αυτού του εύθραυστου εσωτερικού ψυχισμού. Τα παιδιά λοιπόν δεν είναι παρά ένα σφουγγάρι που απορροφά μαζικά όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα σε μια μονομερή λήψη και επεξεργασία τους. Καθώς όντας αδύναμα να εκφραστούν και να επηρεάσουν το περιβάλλον, είναι καταδικασμένα να αλλοιωθούν μέσα σε αυτό. Και το τέλος κάπου εκεί έρχεται. Όχι σαν μια λυτρωτήρια έξοδο. Αλλά σαν μια απαισιόδοξη παραδοχή. Πως η ενηλικίωση της νέας γεννιάς αναζητά τη διαφοροποίηση, αναπαράγοντας τελικά τα στερεότυπα του υφιστάμενου κόσμου...


Το Σεπτέμβρη που έγραψα αυτό το κείμενο δεν ήξερα αν το La Rabia θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες. Τώρα λοιπόν που αυτό συνέβη, πρέπει να σας εφιστήσω την προσοχή: πρόκειται για μια ταινία που μέσω του ύφους της διαφέρει μέσα στην μαζική παραγωγή ταινιών του καιρού μας...


Βαθμολογία: 9,5/10



Trailer

Thursday, February 05, 2009

I hate Huckabees



Lily Tomlin vs David O Russel. Δε πρέπει να την παλεύουν γενικά στα σετ.

Wednesday, February 04, 2009

Christian Bale terminating DP


Τον περασμένο Ιούλιο κατά την διάρκεια των γυρισμάτων για το Terminator 4 ο Christian Bale τα πήρε στο κρανίο επειδή ο διευθυντής φωτογραφίας την ώρα που γύριζε μια σκηνή διέσχισε το set αποσπώντας του την προσοχή. Το περιστατικό κατέγραψε ηχητικά κάποιος από την παραγωγή και πριν λίγες μέρες διέρρευσε στον Τύπο.

Αυτό που έχει πλάκα είναι ότι αυτός γκαρίζει πεντακάθαρα και δυνατά ενώ ο κακόμοιρος ο διευθυντής φωτογραφίας είναι απόλυτα ήρεμος και του μιλάει απίστευτα αργά. Εν τω μεταξύ, το εν λόγω περιστατικό έλαβε χώρα καποιες μέρες προτού η μάνα και η αδελφή του Bale κατηγορήσουν τον ηθοποιό οτι τους άσκησε σωματική βία. Απ' οτι φαίνεται δεν είναι και ο πιο ήρεμος άνθρωπος του πλανήτη.

Friday, January 30, 2009

The Last Wave (Το Τελευταίο Κύμα)


Σκηνοθεσία: Peter Weir
Παραγωγής: Australia / 1977
Διάρκεια: 106'





Άλλο ένα διαμάντι, που πρέπει να σπεύσεις να ανακαλύψεις - αν δεν το έχεις πράξει ήδη. Μια ταινία απ' την μαγνητικά "ερωτική" περίοδο του Peter Weir στην Αυστραλία. Στις μυστηριακές συχνότητες του "Picnic at Hanging Rock", ο άνθρωπος πάλι στην καρδιά του δράματος. Όπως και η διαρκή αλληλεπίδραση με τη Φύση, με το περιβάλλον του.

Ο David Burton, ένας λευκός δικηγόρος, καλείται να υπερασπίσει μια ομάδα Αβοριγίνων(παντελώς αλλιώτικους από τον μέσο Αυστραλό - εσωτερικώς και εξωτερικώς) οι οποίοι κατηγορούνται για τη δολοφονία ενός ομόφυλού τους. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, ο David Burton που βασανίζεται από ψυχοφθόρα όνειρα-οράματα, θα ποθήσει διακαώς το λυτρωτήριο φως της αλήθειας. Εξερευνώντας πιθαμή προς πιθαμή την υπόθεση.


Αυτό που διαφοροποιεί όμως τον δικηγόρο απ' τη συντριπτική πλειοψηφία της σύγχρονης Αυστραλίας, δεν είναι τα μεταφυσικά οράματα που βλέπει. Είναι η επιθυμία του να αποτινάξει από πάνω του τα στέρεα πρίσματα της παγκοσμιοποιημένης συμβασιολογίας της επιβεβλημένης λογικής, και να ορθώσει βιωματικά το ανάστημα του απέναντι στα σύμβολα, απέναντι στα πράγματα. Προσπαθώντας να τα κατακτήσει. Όχι ως φωριαμός κάποιας παχυλής γνώσης, αλλά ταρακουνώντας διαρκώς τα ύδατα της προσωπικής αυτογνωσίας. Στο επίπονο ταξίδι της ενδοσκόπησης. Της ενδοσκόπησης και κατάκτησης του ατόμου, ως μια κουκκίδα στον χάρτη της καθολικότητας. Άλλωστε αυτή η ιδιάζουσα, μα γνήσια κουλτούρα των Αβοριγίνων, δεν είναι παρά η απόδειξη της μονόπλευρης οπτικής μας απέναντι στα πράγματα. Μιας επιβεβλημένης οπτικής, που με περίσσια ορμή επιβάλλουμε και εμείς οι ίδιοι.


Η καθολικότητα όμως κάθε ομάδας, κάθε οργάνωσης και ολόκληρου του κόσμου, περιγράφεται μέσα απ' τον Νόμο, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά και οι Αβοριγίνες. Άραγε αναφέρονται σε κάποιο συνταγματικό συμβόλαιο; Προφανώς και όχι! Αναφέρονται στους άγραφους ηθικούς, εθιμικούς, κοινωνικούς κώδικες που διαμορφώνουν μια κοινωνία. Της κοινωνίας που προκύπτει ως παραγόμενο του ατομικού βάρους του καθενός μέσα σε αυτή. Και αυτό το Κύμα (The Last Wave) δημιουργείται στη σύγκρουση δυο κόσμων. Αυτόν που δουλικώς υποτάσσεται στα θέλγητρα των αρχόντων, και που γιγαντώνεται και αναπτύσσεται παγκοσμίως και ενοποιημένα. Και αυτόν που μισοπεθαμένος, με όποια δύναμη αντίστασης -πρωτίστως πνευματική- διακρατεί ακόμα μια εξαιρετικά στενόχωρη θέση σε αυτόν τον παραποιημένο παγκόσμιο φλοιό. Μια παραποίηση που αποτυπώνεται άλλωστε, στα πολυάριθμα πλάνα καταστροφής!


Και αν το σπανίως κινηματογραφημένο "The Last Wave" ήταν επίκαιρο στα 1977, δε μπορούμε να συλλάβουμε πόσο τραυματικά επίκαιρο είναι στο σήμερα! Στο σήμερα που οι κουλτούρες αφομοιώνονται και αφανίζονται στο βολικό πρότυπο της παγκοσμιοποίησης. Και αν η εθνική, η κοινωνική, η ομαδική διαφορετικότητα αμφισβητείται και αφανίζεται, τότε -όπως ο πρωταγωνιστής- οφείλουμε να κρατήσουμε ως φυλαχτό την ατομική μας διαφορετικότητα. Και μέσα απ' το ατέλειωτο ταξίδι της ενδοσκόπησης, να προσδιορίσουμε το βαθύτερο νόημα της καθολικής ύπαρξης. Ως παραγόμενο των δικών μας κόσμων...


Βαθμολογία: 9,5/10



Doubt (Αμφιβολία)


Σκηνοθεσία: John Patrick Shanley
Παραγωγής: USA / 2008
Διάρκεια: 104'





Ο John Patrick Shanley, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, βλέποντας την τεράστια επιτυχία που έκανε η θεατρική εκδοχή του έργου, αποφασίζει να γράψει το σενάριο και να σκηνοθετήσει την ίδια ιστορία σε ένα διαφορετικό οπτικό μέσο. Τον κινηματογράφο! Κάπως έτσι, θα μας δοθεί η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την κινηματογραφική αυτή εκδοχή.

Από την πρώτη σκηνή ο Patrick Shanley, μας προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει. Παρακολουθούμε το κήρυγμα ενός ιερέα (Philip Seymour Hoffman). Η κάμερα σαρώνει το χώρο. Το ντεκουπάζ διαλέγει κάθε γωνία λήψης έχοντας πάντα ως σημείο αναφοράς τον ιερέα. Διάφορα πρόσωπα παρελαύνουν, με αποκορύφωμα το ανέκφραστο -σχεδόν χάρτινο- μιας καλόγριας (Meryl Streep) και το γλυκύτατο μιας δεύτερης καλόγριας (Amy Adams), με τις αγγελικές εκφράσεις. Από κάτω το ποίμνιο. Αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από μαθητές. Πολυάριθμα σκανταλιάρικα παιδιά και μια μικρότερη μάζα αφιερωμένη στον στομφώδη λόγο του ιεροκήρυκα. Η κάμερα εξακολουθεί το παιχνίδι της, ανακαλύπτοντας κάθε πτυχή του χώρου, και καταλήγοντας πάντα στην επιβλητική παρουσία του Philip Seymour Hoffman. Είναι περισσότερο απ' ορατό, πως η ζωή αυτού του ασυνήθιστου ιερωμένου θα μας απασχολήσει σε ολόκληρη την ταινία.


Βρισκόμαστε σε ένα εκκλησιαστικό σχολείο περίπου στα 1960. Ο Philip Seymour Hoffman αποτελεί έναν εκσυγχρονιστή και μοντέρνο άνθρωπο, συγκριτικά πάντα με τη θέση του. Επιθυμεί τον αντίστοιχο εκσυγχρονισμό και στην καρδιά του σχολείου του. Στα πλαίσια αυτά θα βρει αντιμέτωπη τη διευθύντρια Meryl Streep. Η οποία είναι η προσωποποίηση της πειθαρχίας και του παραδοσιακού, βασισμένου στο φόβο, εκπαιδευτικού συστήματος. Η εχθρότητα μεταξύ τους, έστω και υπογείως,είναι δεδομένη. Η παράξενη σχέση φιλίας του ιερέα με ένα έγχρωμο -κοινωνικά αποκλεισμένο- παιδί θα σταθεί η αφορμή. Η αφορμή για να κατηγορηθεί, σε μια απειλητική ατμόσφαιρα, για παιδοφιλία. Τα αποδεικτικά στοιχεία λείπουν. Παρομοίως και τα άλλοθι. Ο John Patrick Shanley σπέρνει για τα καλά το δίλημμα στο οποίο θα πατήσει ολόκληρη η ταινία. Το έκανε ή δε το έκανε; Ο θεατής δε θα βρει απαντήσεις, και ενώ ψάχνει εναγωνίως για αυτές, ο John Patrick Shanley θα κλείσει πονηρά το μάτι αχνοφωτίζοντας ένα βαθύτερο νόημα από την ωμή αντίληψη των πράξεων.


Αλλά εδώ που τα λέμε, τελικά ο σκηνοθέτης θα δώσει τους φάρους στον θεατή για να βγάλει μόνος του κρίση. Αυτοί οι φάροι είναι οι ηθοποιοί του. Έστω μέσα και από ρόλους καρικατούρες. Η Meryl Streep προσωποποιεί τον έναν πόλο, αυτόν της λυσσαλέας καχυποψίας και δυσπιστίας. Από την άλλη η γλυκύτατη Amy Adams, που καταφέρνει να πλημμυρίσει με συναίσθημα τη σημαντική ερμηνεία της, εκφράζει την απόλυτη ευπιστία. Ανάμεσα σε αυτό το δίπολο λοιπόν, ξεδιπλώνεται ένα τεράστιο φάσμα. Το φάσμα της Αμφιβολίας. Τελικά ο θεατής, όσο πιο πολύ συγκλίνει στη μία ή στην άλλη ηρωίδα, αποφασίζει για τη ζωή -που ελάχιστα γνωρίζει- και τις πράξεις του ιερέα. Εκτός όλων των άλλων, το Doubt έχει μερικές αξιομνημόνευτες σεκάνς. Με αποκορύφωμα το δεύτερο, κατά χρονολογική εμφάνιση, κήρυγμα του Ηoffman. Όπου χρησιμοποιώντας υποδειγματικά τα Ομηρικά "έπεα πτερόεντα", θα ορίσει με μια εντυπωσιακή παραβολή τον πυρήνα του κουτσομπολιού.


Ο θεατρικός John Patrick Shanley εμφανίζεται κάπως αμήχανα στα άγνωρα κινηματογραφικά ύδατα. Παρά την προσπάθεια, οι ρόλοι του (πλην του πάντα εκπληκτικού Philip Seymour Hoffman) στερούνται του απαιτούμενου βάθους. Ενώ και η προσδοκώμενη και αναμενόμενη σύγκρουση των διαλόγων και του Λόγου, πολλάκις μοιάζει έξω απ' τον έλεγχο του δραματουργού. Τέλος, η κάμερα κινηματογραφεί διαρκώς με κεκλιμένες γωνίες λήψης. Και με μια συνεχή αστάθεια. Η οποία ωστόσο μοιάζει να γεννάται από την αμηχανία του Doubt να εντυπωσιάσει, παρά από κάποιο βαθύτερο -ή και προφανή- δραματουργικό λόγο.


Κλείνοντας, το Doubt αποτελεί ένα δυνατό αφήγημα και ένα φιλόδοξο κινηματογράφημα. Εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό με την στομφώδη χροιά του Αμερικάνικου σινεμά. Αλλά μέσα στην ιδιοσυγκρασία του παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα ήθελα να κλείσω όμως με μια παρατήρηση. Τελευταίως, έχει εκτιναχθεί ο αριθμός από ταινίες εποχής. Πράγμα που ίσως σηματοδοτεί την έλλειψη κινήτρων της σημερινής εποχής να γεννήσει την έμπνευση για την ανάπτυξη μιας σύγχρονης ιστορίας (θέλω να πιστεύω πως η επιλογή δημιουργίας ταινιών εποχής είναι επιλογή των σκηνοθετών και όχι από ετεροπροσδιόριστες πηγές). Ωστόσο σαν θεατής της σημερινής πραγματικότητας, συνθλίβομαι στη σκέψη και μόνο, ότι οι καλλιτέχνες με αυτόν τον τρόπο παραιτούνται εμμέσως από τον σχολιασμό-κριτική-παρατήρηση των πολυτάραχων και κοντινών μας χρόνων. Γιατί πάντοτε έχουμε ανάγκη την Τέχνη, και τη διαφορετική οπτική ενός καλλιτέχνη, σαν ανάσα καυτή πάνω μας...


Βαθμολογία: 6/10



Screening 26/1/09

20.1.09



finish it!



-------------------------------------------



22.1.09 update


AUEB Film Club
invites you to the screening of
"The Fountain"
(2006, Darren Aronofsky)
on Monday 26/1/09 at 17:00
in classroom B (76, Patission Str., central building).
Free entrance.

The film will be screened in its original language, English,
with Greek subtitles.


(click image for higher resolution)Image via www.hollywoodnorthinc.com


Η Κινηματογραφική Ομάδα του Ο.Π.Α.
σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας
"The Fountain"
(2006, Darren Aronofsky, "Η Πηγή της Ζωής")
την Δευτέρα 26/1/09 στις 17:00
στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).

Είσοδος ελεύθερη.





Official trailer





-------------------------------------------



25.1.09 update


Επιλογή απ' οτι καλύτερο κυκλοφορεί στο YouTube:


Fan-made video with "Death is the Road to Awe" by Clint Mansell (complete track)



10min abridged version of Aronofsky's commentary (full commentary was not included in any DVD release worldwide but was available for free download @ www.darrenaronofsky.com, not there anymore!) !check post comments for download link!




-------------------------------------------




30.1.09 update


...YouTube συνέχεια:


Visual effects






Τα πιο ενδιαφέροντα από τα IMDb trivia
(με μερικά δικά μου [edits] και highlights) :


In early 2002, writer/director Darren Aronofsky cast Brad Pitt and Cate Blanchett in the central leads of "Tom" and "Izzi" with a budget of $75 million. During pre-production, Pitt and Aronofsky were having major creative differences, so Pitt left to film "Troy" (2004) instead and the film was shut down. In early 2004, with a smaller budget of $35 million, Aronofsky cast Hugh Jackman as "Tom" and Rachel Weisz replaced Blanchett as "Izzi". Ironically, Pitt and Blanchett played a couple in a film that was released just before this one ("Babel"). [and of course in "The Curious Case Of Benjamin Button" nowadays!]

Both Weisz and Jackman agreed to work on the film at a reduced rate.

[Jackman agreed to star in the film only one day after Aronofsky approached him backstage during his performance of "The Boy From Oz".]

Warner Brothers had already invested 20 million dollars in the canceled version of the film before they agreed to finance the new, cheaper version.

When the first version of the script was shelved and production was halted Aronofsky rewrote the script and re-envisioned the film. The first version of the script was turned into a graphic novel illustrated by Kent Williams and released as a softcover and limited edition hardback book. The final version of the film, with its reduced budget and new leading cast, made extensive use of unique non-CGI special effects to save on production costs and give the picture a more "organic" feel.

Instead of using CGI, Aronofsky chose to do the special effects for the film by using micro-photography of chemical reactions on tiny petri dishes. He has said that CGI would take away from the timelessness of the film and that he wants the film to stand the test of time.

The score, composed by Clint Mansell, is played by the Kronos Quartet and the Scottish rock band Mogwai.

[Mogwai live in Athens 20/2/09 & Salonica 21/2/09!]

Warner Bros refused to do a Director's Commentary for the DVD release, so Darren Aronofsky recorded one in his living room, and released it on his web site.
[check post comments for download link]

"Tom"'s last name is "Creo" which is Latin for "I create". "Creo" also means "I believe" in Spanish.

"Izzi"'s full name ("Izzy Creo") is quite a close phonetic translation for Spanish "And yes, I do believe" (Y sν, creo). At the very last scene, "Tommy" wipes the snow away and "Izzi"'s name is shown on her grave.






Και η κριτική του kioy:


Κάθομαι πίσω απ' την οθόνη. Απέναντι μου το Fountain. Πως να αναμετρηθώ μαζί του; Οι όποιες σκέψεις, οι όποιες λέξεις σχηματίζονται, γλιστρούν ανεπιστρεπτί στην άβυσσο ενός άγνωρου σύμπαντος. Ακούω ακόμα απ' τα χείλη της "Finish It". Η προσταγή που τσαλάκωνε τον αναπόσπαστο εγωισμό της ανθρώπινης φύσης μου, γίνεται μια λεπτή γραμμή ανακούφισης. Αλλά τι λέω; Είμαι τόσο μακρυά απ' αυτό. Μαζί του - με το "Finish it"- διανύω το Γολγοθά της ζωής και του θανάτου. Μέχρι την Αθανασία. Ζωσμένος τις ανεπάρκειες μου. Η αβάσταχτη απόσταση απ' την πληρότητα, διαιωνισμένη στο άπειρο. Οι λέξεις, οι εικόνες, το κέντρο της δικής μας Εδέμ, τραύμα ανυπέρβλητης οδύνης.


Ο Darren Aronofsky θα παραμερίσει οτιδήποτε, και θα κεντήσει την καρδιά του δικού του ονείρου. Στην πιο αγαπημένη μορφή. Την κινηματογραφική! Και ο θεατής παραδομένος σε μια οπτικοακουστική πανδαισία, σε ένα εικαστικό ντελίριο χάνει όποια ικανότητα έναρθρης ομιλίας. Οι αλλόκοσμες μουσικές του Clint Mansell υπογράφουν το εξιτήριο του. Αναπολώντας από κάποια χρονοτρύπα του διαστήματος, τα χρόνια που έχασε η ψυχή του... Τεράστια ερωτήματα τείθονται. Ο θάνατος; Η ύλη και το πνεύμα; Η αγάπη; Διαστάσεις αγεφύρωτες, αναπόφευκτα κουρνιασμένες στο ανθρώπινο σώμα.


Ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης θα αποπειραθεί να δαμάσει το αχανές του χωροχρόνου. Από την Γέννεση και τον Κήπο της Εδέμ, στην εξέλιξη ως το σήμερα. Και απ' το σήμερα ως το αύριο, παγιδευμένο σε κάποιο νεφέλωμα στο υπεργαλαξιακό του ταξίδι στο διηνεκές. Ο εκπληκτικός Hugh Jackman (όσο ζω μαθαίνω), σαστισμένος αναφωνεί: "Ο θάνατος είναι μια ασθένεια σαν όλες τις άλλες. Και εγώ θα βρω το ιατρικό." Με μια ευδιόρατη χλεύη μοιάζει να έχει φτάσει τόσο κοντά στο σωστό. Το οποίο μάλλον θα ήταν: "Ο φόβος για τον θάνατο είναι η μεγαλύτερη ασθένεια απ' όλες τις άλλες". Άραγε υπάρχει αντίδοτο; Ναι, η αγάπη. Η αληθινή, καθαρτική αγάπη. Αλλά πριν φτάσουμε ως εκεί, θα παρακολουθήσουμε όλους τους ήρωες (εξαιρουμένης της θετικής Rachel Weisz) κυριευμένους απ' τον φόβο του θανάτου. Ένας φόβος που στρέφει στον μεγαλομανή εναγκαλισμό της ίδιας της ύπαρξης, του εγώ. Και τη ματαιοδοξία, που ευγλώττως φέρνει την εξατομικευμένη οντότητα αντιμέτωπη με την ολότητα του σύμπαντος (ω, επιστήμη!) στο δρόμο προς κάποιο άγνωστο ελιξήριο. Που όσοι ποθούν χρόνια να προσθέσουν στην εύθραυστη ζωή τους, τελικώς μόνον αφαιρούν τη ζωή απ' τα παραπλανημένα χρόνια τους. Ο Darren Aronofsky θα παρουσιάσει το μεγαλούργημα του σε μια εκκωφαντικά χρυσή φορεσιά. Χρυσός συνώνυμο του πλούτου. Πλούτος συνώνυμο της ματαιοδοξίας!


Και αν η σάρκα χρωστάει αυταποδείκτως έναν θάνατο, είναι όλα τελικά τόσο μάταια; Ή μήπως η σάρκα είναι το κλουβί του πνεύματος, της ψυχής; Και η μέγιστη φθοροποιός δύναμη; Της ψυχής που ζητάει απελευθέρωση, μέσα απ' τον θάνατο, στα άσβηστα του χρόνου μονοπάτια. Η σύζευξη με το φόβο είναι δυσβάσταχτη. Και η ενοχή ανεξίτηλο σημάδι. Το πνεύμα καταδικασμένο στις τραχιές πληγές του! Η οδύνη διαιωνισμένη και πολλαπλασιασμένη ως το μαθηματικό άπειρο. Μεταποιεί τον πόνο, σε φρεσκοβαμμένο πορφυρό άσμα που ρέει άφθονα και αδιάκοπα εκ των έσω.


Και όλα αυτά θα τα παρακολουθήσουμε μέσα από μια εκ των πιο σπαραξικάρδιων σχέσεων αγάπης στην ιστορία του cinema. Αυτή του Hugh Jackman και της Rachel Weisz. Άραγε υπάρχει σωτηρία; Ποια είναι τελικά η πηγή της ζωής; Ο Darren Aronofsky δίχως δισταγμό θα την καθρεφτίσει στην αγάπη. Το συναίσθημα που αγγίζει τη θέωση και εξαγνίζει ως παρθένο ύδωρ τα ενδότερα... Όχι την παρεξηγημένη αγάπη των καιρών μας. Μια αγάπη που υποδεικνύει την χειραφέτηση από την απεγνωσμένη προσκόλληση του εγώ και απ' τον εγκόσμιο φόβο, που οδηγούν στον αιώνιο θάνατο. Μια αγάπη, στην οποία η καρδιά γίνεται φύλλο λεπτό, έτοιμο να απορροφήσει την οδυνηρή ολότητα του κόσμου (του σύμπαντος), και μέσα από αυτόν τον ακράδαντο σύνδεσμο να αναπαυτεί στην αιώνια γαλήνη της αθανασίας!


Βαθμολογία: 10/10





Τέλος, μερικές μόνο απ' τις πολλές ενδιαφέρουσες θεωρίες/concepts για περαιτέρω ανάλυση της εκπληκτικής αυτής ταινίας: εδώ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...