







a female darcy
Κινηματογραφική Ομάδα Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) . . . . . . . . . . . . . Screening, blogging, shooting and festivalizing since 2007... for films you love and films you will love!


14.11.10 update
s_dany posted:
Αυτό είναι το πρώτο trailer που είχε κυκλοφορήσει εν όψει της πρώτης προβολής στις Νύχτες Πρεμιέρας AIFF 2010 και ενώ η ταινία δεν είχε βρει ακόμα διανομή [το είχα περάσει τότε ως Μαζο-link από το facebook profile της Ομάδας μας]
First trailer
Τσέκαρε και το επίσημο blog της ταινίας
http://harismafilm.wordpress.com















Parting Shots by Jordan Hoffman.25.10.10 update
clarabelle posted:
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ
Σενάριο: Άαρον Σόρκιν
Παίζουν: Τζέσι Άιζενμπεργκ, Άντριου Γκάρφιλντ, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ
Η.Π.Α.| 2010 | Κοινωνική | 120’
Ο νεαρότερος δισεκατομμυριούχος του πλανήτη, Μαρκ Ζάκερμπεργκ (Τζέσι Άιζενμπεργκ) είναι ένας ιδιοφυής και διορατικός φοιτητής του Χάρβαρντ, με σοβαρά προβλήματα κοινωνικής συναναστροφής και φτωχή αντίληψη της ανθρώπινης φύσης. Όχι, δεν έχει στην κατοχή του το σπαθί της ενόρασης του μέλλοντος. Είναι απλά τόσο έξυπνος, ώστε να συλλάβει και να υλοποιήσει την ιδέα για το πλέον επιτυχημένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης και άκρως εθιστικό σπορ του καιρού μας, το «facebook». Αυτή η ταινία σε αφήνει με μια αφηρημένη αίσθηση ενοχής, ότι αποφοίτησες από το πανεπιστήμιο χωρίς να έχεις σκεφτεί ούτε μια πρωτότυπη ιδέα.
Το 2004 όντας δευτεροετής φοιτητής στο Χάρβαρντ, ο Μαρκ, ανεβάζει σε αυτό το αχανές σύμπαν που λέγεται διαδίκτυο, το «The Facebook», όπως το είχε ονομάσει τότε, με τη βοήθεια του συγκάτοικού του Ντάστιν Μόσκοβιτς και του καλύτερου και μοναδικού του φίλου, Εντουάρντο Σάβεριν (Άντριου Γκάρφιλντ). Κανείς τους (μάλλον), δεν φανταζόταν πως αυτό θα έφτανε στα 500 εκατομμύρια χρήστες παγκοσμίως και θα ξεπερνούσε το 1 δις δολάρια Αμερικής σε έσοδα, μόνο για το 2010.
Η αφήγηση της ταινίας πραγματοποιείται με εναλλαγές σκηνών μεταξύ των δύο διαφορετικών μηνύσεων που καταθέτουν ο Εντουάρντο και οι δίδυμοι Κάμερον και Τάιλερ Γουίνκελβος (Άρμι Χάμερ), επίσης φοιτητές του Χάρβαρντ. Οι τελευταίοι ισχυρίζονται ότι, ο Ζάκερμπεργκ τους έκλεψε την ιδέα.
Το «The Social Network» είναι μία ταινία συναρπαστική και έξυπνη με γρήγορους, σχεδόν ανυπόμονους διάλογους για την καινοτομία, την κοινωνική τάξη, τη φιλία, και το ήθος που συνοδεύει τους πρωταγωνιστές της, ανάλογα με το ύψος των περιστάσεων, που αλλάζει μπροστά στο απέραντο της μαζικότητας του καιρού μας. Δύο πράγματα δεν κάνει: δεν κάνει τη γλώσσα του προγραμματισμού πλήρως κατανοητή σε ορισμένα σημεία και τελικά δεν παίρνει θέση. Μεταξύ μας, τίποτα από τα δύο δεν είναι απαραίτητα κακό..
Ο ικανότατος Ντέιβιντ Φίντσερ, κάνει ως σκηνοθέτης, αυτό που οφείλει να κάνει κάθε καλλιτέχνης. Αποτυπώνει το ήθος, τον παλμό και το πνεύμα της εποχής που ζει. Το είχε κάνει πριν δέκα περίπου χρόνια με το «Fight Club», το κάνει ξανά τώρα με το καλοφτιαγμένο «The Social Network». Να ένα πρώτης τάξεως μέσο, για να πει κανείς την ιστορία της εποχής μας (ή αν θέλετε, μία από τις ιστορίες της εποχής μας), τώρα.
Βαθμολογία: 3.5 / 5






panchamp posted:
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή ταινία μεσαίου μήκους (34'), επηρεασμένη κυρίως από τα φιλμ νουάρ παλαιότερων εποχών. Η υπόθεση της έχει να κάνει με συνομωσίες που σχετίζονται με Ναζί, οι οποίες φτάνουν μέχρι και το σήμερα. Στο σημείο αυτό ανακατεύεται ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Αιμίλιος Λανς, μπλέκοντας σε μια υπόθεση της οποίας αν γνώριζε εξαρχής τις συνέπειες, σίγουρα θα ήθελε να είχε αποφύγει...

Πριν μερικές μέρες, η ταινία απέσπασε τιμητική διάκριση στο φεστιβάλ της Δράμας (στο τμήμα digi2010) "για τον ενδιαφέροντα χειρισμό των μοτίβων του φιλμ νουάρ, είδους που δεν έχει παράδοση στον κινηματογράφο της χώρας μας". Προσωπικά, ελπίζω αυτό να αποτελέσει αφορμή είτε για τα παιδιά της "Σκιάς" είτε για οποιονδήποτε άλλον να ασχοληθεί εκτενέστερα με το είδος αυτό, που πράγματι στα 70-80 χρόνια ζωής του, ελάχιστες φορές έχει απασχολήσει τους κινηματογραφιστές της Ελλαδας.


Η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Δεμίρη, ενώ στην συγγραφή του σεναρίου, εκτός από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, συμμετέχει ο Ηρακλής Γκούμας (μέλος της κινηματογραφικής μας ομάδας) και ο Άρης Παναγής.
Trailers
s_dany posted:
Κατι συνειρμούς που κάνει μερικές φορές το [κλειστοφοβικό? :-D] μου μυαλό!
Το είχα ψιλο-ξεχάσει το "Grave Danger", το διπλό επεισόδιο-φινάλε της 5ης σαιζόν του αυθεντικού [και μόνου worth-watching :-P] "C.S.I." δηλ. του Las Vegas, το οποίο σκηνοθέτησε και συν-έγραψε ο Quentin Tarantino το 2005.
Μου το θύμισε φίλος [9.10.10 edit: ο τιτανοτεράστιος Panagiotis Halatsakos :-D] σε χθεσινή κουβέντα στο facebook για το "Buried" του Rodrigo Cortés που παίζεται στις αίθουσες αυτές τις μέρες [αλλά δεν το έχω δει ακόμα]. Προφανής νομίζω η σύνδεση των δυο! :-D
"Buried" Trailer 1 (το Trailer 2 δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο κλειστοφοβικό αλλά αξίζει για το graphic title design approach).
clarabelle posted:
Από την στιγμή που αποφάσισα να κάνω αυτό το αφιερωματάκι, στο μυαλό μου παίζουν σκηνές από αγαπημένες μουσικές ταινίες, παλιά μιούζικαλ, ολόκληρα άλμπουμ soundtracks, κομμάτια συνδεδεμένα με συγκεκριμένες σεκάνς… Πολύ δύσκολο να τα γκρουπάρω όλα αυτά με κάποιο τρόπο… Τα έφερα από δω, τα τράβηξα από κει… Η παρακάτω λίστα δεν φιλοδοξεί να δείξει τις καλύτερες μουσικές ταινίες που έχουν γίνει ποτέ. Είναι ένας οδηγός για περιήγηση, σε ένα από τα απολαυστικότερα είδη του σινεμά.
1. Ο Μύθος του 1900, (The Legend of 1900), Τζουζέπε Τορνατόρε, 1998
Ο Τζουζέπε Τορνατόρε (Σινεμά ο Παράδεισος), το 1998 σκηνοθετεί τον Τιμ Ροθ ως Ντάνι Μπούντμαν, ή Λέμονς ή 1900, εναν βιρτουόζο πιανίστα, που έχει γεννηθεί και ζήσει όλη του τη ζωή στο εσωτερικό ενός κρουαζιερόπλοιου και που τίποτα όσον αφορά στη ζωή του δεν είναι συνηθισμένο. Ο Ένιο Μορικόνε κερδίζει Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής επένδυσης.
2. Ξεφάντωμα με τους Μπιτλς, (A Hard Day’s Night), Ρίτσαρντ Λέστερ, 1964
Τρελή κωμωδία που δείχνει τις περιπέτειες μιας τυπικής ημέρας στην ζωή των «σκαθαριών». Μια από τις καλύτερες μουσικές ταινίες όλων των εποχών για μια από τις σημαντικότερες και σίγουρα από τις πιο διάσημες μπάντες στον πλανήτη.
3. Superstar: the Karen Carpenter Story, Τοντ Χέινς, 1987
Το 1987, ο Τοντ Χέινς σκηνοθετεί μια ταινία για τη ζωή του ποπ ντουέτου των Κάρπεντερς, ενός από τα πιο επιτυχημένα μουσικά σχήματα των ‘70s. Είναι απαγορευμένη από το 1990, καθώς ο Ρίτσαρντ Κάρπεντερ κέρδισε μήνυση που είχε καταθέσει κατά του σκηνοθέτη. Μερικοί τυχεροί την είδαν στις Νύχτες Πρεμιέρας του 2007, στο αφιέρωμα για τον Τοντ Χέινς, μετά τα μεσάνυχτα, σε κλίμα άκρας μυστικοπάθειας. Βαποράκι ήταν η ίδια η Κριστίν Βασόν…
4. This is Spinal Tap! (This is Spinal Tap), Ρομπ Ράινερ, 1984
Δεν είναι ντοκιμαντέρ! Είναι μια σατιρική ταινία για τις ακραίες συμπεριφορές των μελών της φανταστικής μπάντας Spinal Tap, τις άπειρες αυταπάτες του ροκ και του χέβι μέταλ, καθώς επίσης και για τον χαρακτήρα των μουσικών ντοκιμαντέρ που καταπιάνονται με αυτό το πολυαγαπημένο μουσικό είδος.
5. Velvet Goldmine, Τοντ Χέινς, 1998
Ταξίδι στην Βρετανία του glam rock στα τέλη του ’70, μέσα από το πορτραίτο του Μπράιαν Σλέιντ, ενός φανταστικού ποπ ειδώλου της εποχής, του οποίου ο χαρακτήρας βασίζεται στον Ντέιβιντ Μπάουι. Η ιστορία κινείται γύρω από τη σχέση του Σλέιντ με τον Κερτ Γουάιλντ που με τη σειρά του βασίζεται στον Ίγκι Ποπ και τον Λου Ριντ. Υπέροχη ταινία γύρω από την εφηβική περιπέτεια του δημοσιογράφου Άρθουρ Στιούαρτ, που ανακαλύπτει την ταυτότητά του.
6. 24 Ώρες Γεμάτες Ροκ, (24 Hour Party People), Μάικλ Γουίντερμποτομ, 2002
Μια ταινία φτιαγμένη για τους φανατικούς της σκηνής του Μάντσεστερ, τέλη του ’80 και αρχές ’90. Ο Τόνι Γουίλσον (επικεφαλής της θρυλικής πια Factory Records), τον οποίο ερμηνεύει άνετα ο Στιβ Κούγκαν, είναι ο αφηγητής σε μια ταινία που βασίζεται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και σε φήμες. Joy Division, New Order, Happy Mondays, A Certain Ratio... πολλή μουσική και πολλά cameos.
7. Χίλαρι και Τζάκι, (Hilary and Jackie), Ανάντ Τάκερ, 1998
Βιογραφική ταινία γύρω από την ισχυρή σχέση της Χίλαρι και της Τζάκι Ντιπρέ, βασισμένη στο βιβλίο της πρώτης (και του νεαρότερου αδερφού τους) για την αδερφή της, Τζάκι Ντιπρέ, της διεθνούς επιπέδου τσελίστριας, αναγνωρισμένης ως μια από της καλύτερες, όλων των εποχών. Η ταινία καθώς και το βιβλίο «A Genius in the Family» προκάλεσαν αντιπαραθέσεις υψηλών τόνων καθώς μέλη ρης οικογένειας, συνεργάτες και θαυμαστές μιλούσαν για διαστρέβλωση της αλήθειας.
8. Ροκ εν Πλω, (Pirate Radio), Ρίτσαρντ Κέρτις, 2009
Οι εναλλακτικοί τίτλοι της ταινίας είναι «Ραδιο… κύματα» και «The Boat that Rocked». Είναι μια ιστορία για ένα φανταστικό ραδιοφωνικό σταθμό που εκπέμπει στην Βρετανία, μέσα από ένα πλοίο, που βρίσκεται κάπου στην Βόρεια Θάλασσα, όλα αυτά εν έτη 1966. Πόσο ροκ είναι αυτό…;!
9. Tom Petty and the Heartbreakers : Runnin’ Down a Dream, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, 2007
Τετράωρο ντοκιμαντέρ για τον Τομ Πέτι, καταπιάνεται με τη ζωή, την μπάντα, τη σόλο καριέρα, το side project με τους Travelling Wilbury’s, για την τριαντάχρονη πορεία στη μουσική. Ένα πρώτης τάξεως δείγμα για το πώς πρέπει να είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ. Μεταξύ άλλων συμμετέχουν οι Τζορτζ Χάρισον, Έντι Βέντερ, Τζόνι Ντεπ.
10. The Runaways, Φλόρια Ζιγκιζμόντι, 2010
Βιογραφική ταινία με αισθητική βίντεο κλιπ, για την ομώνυμη, πρώτη all girl μπάντα των The Runaways το 1975. Εστιάζει στο πώς σχηματίστηκε το γκρουπ, τον ρόλο που έπαιξε ο αμφιλεγόμενος μάνατζερ Τιμ Φόλεϊ και στη σχέση της Τζόαν Τζετ και της Σερί Κάρι. Η Ντακότα Φάνινγκ είναι πια ολόκληρη γυναίκα και η Κρίστεν Στούαρτ πείθει επικίνδυνα ως Τζόαν Τζετ. Τα δυο κορίτσια μάλιστα έκαναν τα ολόδικά τους φωνητικά. Συμπαθητική ταινία που αφήνει όμως πολλές παραμέτρους της ιστορίας της μπάντας εκτός… Αν την είδες στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας... δες και το ντοκιμαντέρ «Edgeplay: A Film about the Runaways».
11. Hedwig and the Angry Inch, Τζον Κάμερον Μίτσελ, 2001
12. The Rocky Horror Picture Show, Τζιμ Σάρμαν, 1975
13. Walk the Line, Τζέιμς Μάνγκολντ, 2005
14. Moonwalker, Τζέρι Κράμερ, Τζιμ Μπάσφιλντ, Κόλιν Σίλβερς, 1988
15. Ζωή σαν Τριαντάφυλλο, (La Vie en Rose), Ολιβιέ Νταχάν,2007
16. Ο Σολίστας, (Shine), Σκοτ Χικς, 1996
17. Buena Vista Social Club, Βιμ Βέντερς, 1999
18. Οι Ατσίδες με τα Μπλε, (The Blues Brothers), Τζον Λάντις, 1980
19. Σιντ και Νάνσι, (Sid and Nancy), Άλεξ Κοξ, 1986
20. Ι ‘m Not There, Τοντ Χέινς, 2007
21. Wayne’s World, Πενελόπη Σφηρή, 1992
22. Amadeus, Μίλος Φόρμαν, 1984
23. Ray, Τέιλορ Χάκφορντ, 2004
24. Μια Τρυφερή Σχέση, (Music of the Heart), Γουες Κρέιβεν, 1999
25. High Fidelity, Στίβεν Φρίαρς, 2000
...αυτά τα λίγα. Ήθελα να συμπεριλάβω κι άλλα πολλά, μιούζικαλ, ντοκιμαντέρ κλπ αλλά... so much to do.. so little time...