Zift που στη Βουλγαρική "αργκό" σημαίνει σκατά. Στην πιο επίσημη, σημαίνει πίσσα. Και ο JavorGardev με μια λέξη έχει βρει το περιγραφικό του Κομουνιστικού καθεστώτος. Ή μάλλον του υπαρκτού σοσιαλισμού στη γείτονα χώρα. Ασκώντας μια εξόφθαλμη κριτική. Όχι τόσο στο καθεστώς, αλλά κυρίως στον (απλό) άνθρωπο εντός του καθεστώτος. Κοιτώντας τον αναπόσπαστα ως μια εικόνα θανάτου. Ο Ντεκάρτ έλεγε, "σκέφτομαι άρα υπάρχω". Η παραπάνω ρήση βρίσκει τρισμέγιστα εμπόδια κατά την κυριαρχία των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Η ανθρώπινη σκέψη είναι μάλλον απαγορευμένη, ή καλύτερα παραλυμένη, υπακούοντας στο ρόλο του ακολούθου της μόνης και δεσμευμένης τροχιάς που επιβάλλει το εκάστοτε ολοκληρωτικό καθεστώς. Η παράλυση της σκέψης, οδηγεί (κατά Ντεκάρτ) στην παράλυση της ύπαρξης. Και συνεπώς στον θάνατο-αφανισμό (ως συνώνυμο της μη-ύπαρξης). Αδιαμφισβήτητα στον πνευματικό θάνατο. Σ' ένα τέτοιο τοπίο ανθρωπιστικής και πνευματικής παρακμής τοποθετεί ο πρωτάρης Javor Gardev την ταινία του.
Ο πρωταγωνιστής, μια μυώδης καραφλή "αποθήκη" τατουάζ, καταδικάζεται απ' το κομμουνιστικό καθεστώς για έναν φόνο και μια ληστεία που δεν έχει διαπράξει. Όταν θα αποφυλακιστεί, και αφ' ότου ο "υγιής σωφρονισμός" του 'χει διδάξει την "αρετή" της εκδίκησης, είναι αποφασισμένος για αυτή. Μόνο που θα βρεθεί ξανά σ' ένα άλλο κελί. Με τους απαγωγείς του να διατίθενται να τον βασανίσουν μέχρι θανάτου για την εξαγωγή πληροφοριών, και των κλοπιμαίων της προαναφερθείσας ληστείας. Ο μυώδης πρωταγωνιστής βαδίζει αντίστροφα προς τον θάνατο, ο οποίος ταυτίζεται με το χρονικό σημείο της αποκάλυψη της (προσωπικής) αλήθειας. Και λίγο πριν του θανάτου, θα μπλεχτεί στα δίχτυα της sexy πρώην συζύγου του που πλέον έχει το ρόλο της femme fatale σε αυτό το ατμοσφαιρικό νεο-νουάρ.
Ο νέος απολαυστικός Woody Allen στο "Whatever Works" μας πληροφορεί με τη συνηθισμένη ευθύτητα της αφήγησης του, πως ο Χριστιανισμός, ο Κομμουνισμός, ο Βουδισμός κλπ κλπ κλπ, είναι πολύ καλές και πολύ όμορφες ιδέες. Όμως όλες αντιμετωπίζουν ένα θεμελιώδη πρόβλημα στη βάση τους: οτι προϋποθέτουν πως η "φύση" του ανθρώπου είναι καλή, συμπονετική, συνανθρωπιστική κλπ κλπ. Και αυτό τις καθιστά ουτοπικές και ανεμικές κατά τον Woody Allen. Επί της ουσίας, πάνω σε αυτή την προβληματική ανθρώπινη "φύση" φιλοσοφεί και ο Javor Gardev. Έχοντας το οπλοστάσιο γεμάτο με το πάθος του πρωτάρη, μια μεταμοντέρνα κινηματογραφική αισθητική, αλλά και το ομώνυμο βιβλίο του Vladislav Todorov. Για την ακρίβεια ο Βούλγαρος σκηνοθέτης θα παρομοιάσει τον άνθρωπο με την ακρίδα (ή το αλογάκι της Παναγίας). Κατά τη διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης η "δυνατότερη" ακρίδα αποκεφαλίζει την άλλη. Και με εφαλτήριο αυτό το παράδειγμα, τη σκοτεινή ασπρόμαυρη φωτογραφία του Emil Hristov, αλλά και το έντονο στιλιζάρισμα, θα αντιμετωπίσουμε τη μιασματική και αλληλοκτόνα ανθρώπινη φύση.
Ωστόσο μιλήσαμε πολύ για το περιεχόμενο. Το "Zift"είναι μια ταινία που εντυπωσίασε απροσδόκητα. Αδίκως, όχι για αυτά που λέει, αλλά για τη φόρμα του. Και αυτό διότι το έντονο μεταμοντέρνο στιλιζάρισμα του Javor Gardev, σε συνδυασμό με το συνταίριασμα του με παρελθόντα κινηματογραφικά ρεύματα, αποτελούν μια ασυνήθιστη πρωτοτυπία. Οντολογικά η νουάρ αφήγηση καθοδηγεί τη δραματουργία. Αισθητικά κυριαρχεί η Βαλκάνια κινηματογράφηση των 70ς, εμπλουτισμένη με Αμερικάνικα στιλιστικά δάνεια (όπως το γραφιστικό του "SinCity" ή τους ταχείς ρυθμούς αφήγησης). Βέβαια το "Zift"συχνά πυκνά τοποθετεί το περιεχόμενο του σε δεύτερη μοίρα, παραδομένο στην φορμαλιστική αυταρέσκεια του. Ίσως για κάποιους το έντονο στιλιζάρισμα αποτελεί αιτία απώθησης. Ίσως για κάποιους άλλους λόγο λατρείας. Όπως και να 'χει το "Zift" μας ξάφνιασε ευχάριστα.
Η Κινηματογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή δυο ταινιών για τους Ονειροπόλους των Εξαρχείων την Δευτέρα 14/12/09 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο):
πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (12') "Εξάρχεια: Πολιτισμικό Σοκ" (2009, Στάμος Δημητρόπουλος) στις 17:00 και στις 19:30
"Τη στιγμή που ο νέος υπουργός του νέου υπουργείου της νέας κυβέρνησης αποφάσισε αυθαίρετα να κατακλείσει την γειτονιά των Eξαρχείων με αστυνομικές δυνάμεις για να προστατέψουν ποιον και από τι, ένα νέο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για τα Εξάρχεια ταξίδεψε από την αφιλόξενη πατρίδα του στη Νέα Υόρκη για να γίνει δεκτό σε πολλά φεστιβάλ της.
Το ζητούμενο ήταν η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ για τη γειτονιά των Εξαρχείων και η προπαραγωγή ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου του 2008. Όσα γεγονότα ακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008 επηρέασαν βαθιά την ουσία του ντοκιμαντέρ. Τελικά μέσα σε δώδεκα λεπτά αποφασίσαμε να μην είμαστε αντικειμενικοί και να δείξουμε ότι μια από τις πιο ιστορικές και ζωντανές, πολιτιστικά και πολιτικά, γειτονιές της Ελλάδας αξίζει καλύτερης τύχης από την περικύκλωσή της από ειδικές δυνάμεις των ΜΑΤ. Συνεντεύξεις από κατοίκους και μια μικρή ιστορική αναδρομή θα βοηθήσουν όλους, ελπίζουμε, να καταλάβουν γιατί τα Εξάρχεια έχουν αποκτήσει τον αντικαθεστωτικό χαρακτήρα τους και στη συνέχεια να τον εκτιμήσουν, όπως οφείλουν οι περήφανοι πολίτες κάθε καθεστώτος που αυτοαποκαλείται δημοκρατία. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις σχετικά με την εν λόγω δημοκρατία, αλλά σίγουρα δεν περιμέναμε ότι θα εγκατέλειπε κάθε πρόσχημα για να ενοχλήσει όσους συχνάζουν ή κατοικούν σε μια περιοχή που μέσα στην ποικιλομορφία της περιλαμβάνει και ανθρώπους που δεν συμφωνούν με το περιεχόμενό της εν λόγω δημοκρατίας. Γιατί όταν η αστυνομία μιας χώρας δεν ασχολείται με την πάταξη της εγκληματικότητας, αλλά με την πάταξη της πολιτικής και πολιτισμικής διαφορετικότητας, τότε απλά επιβεβαιώνονται.
Θέλουμε πραγματικά ο υπουργός να δει το ντοκιμαντέρ μας, γιατί φαίνεται ότι οι πηγές του σχετικά με το ποιόν της γειτονιάς είναι οι βουλευτές του ΛΑΟΣ. Ελπίζουμε πως μόλις συνειδητοποιήσει ότι τα πρώτα πανεπιστήμια της χώρας του παρήγαγαν την αμφισβήτηση και πόσο απαραίτητη είναι αυτή η αμφισβήτηση για κάθε πολίτευμα, θα σταματήσει να προσπαθεί να καταστήλει τέτοιες ιδέες και τρόπους ζωής. Αλλά σίγουρα δεν θέλουμε να προσδιοριστούμε απλά ως απάντηση σε έναν επίκαιρο υπουργό, αλλά ως πρόταση σε μια ελληνική κοινωνία που πανυγηρίζει επειδή την εγκατέλειψε ένας επικίνδυνα ανίκανος πολιτικός, να σεβαστεί αυτή την διαφορετικότητα.
Δεν θέλουμε να φανεί ότι αποδεχόμαστε την αμερικάνικη κοινωνία, επειδή προβαλλόμαστε σε αυτή. Απλά ασχολούμαστε με την κοινωνία, της οποίας είμαστε μέρος, και εκμεταλλευόμαστε την ανεκτικότητα άλλων κοινωνιών για κάτι που φαινομενικά δεν αναφέρεται σε αυτές.
Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ θα γίνει σε ένα από τα πιο δημοφιλή φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, το New York International Independent Film and Video Festival στις 29 Οκτωβρίου 2009. Στη συνέχεια θα προβληθεί στο 3rd New York Greek Film Festival στις 11 Νοεμβρίου. Μετά στο Queens International Film Festival και αναμένονται επιπλέον προβολές, καθώς έχει σταλεί σε πολλά φεστιβάλ και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Η διανομή του ντοκιμαντέρ θα γίνει δωρεάν μέσω Internet από το bloghttp://exarchia-documentary.blogspot.com/καθώς και στο http://www.youtube.com/. Στην Ελλάδα το ντοκιμαντέρ μας θα προβάλλεται σε φοιτητικές λέσχες και σε όσους μας το ζητήσουν.
Για να μας το ζητήσετε και για οποιαδήποτε άλλη ερώτηση ή διευκρίνιση σχετικά με το ντοκιμαντέρ και την ελληνική κοινωνία, απευθυνθείτε στο:exarchiadocumentary@gmail.com"
Στάμος Δημητρόπουλος
Φυσικά, από εμάς ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Στάμο (που αν συχνάζεις τα τελευταία χρόνια στις Νύχτες Πρεμιέρας, σίγουρα τον έχει πάρει το μάτι σου με μια κάμερα στο χέρι ;-) που μας έδωσε την ταινία του. Είχαμε προγραμματίσει την προβολή της για την προηγούμενη Δευτέρα 7/12, αλλά την αναβάλαμε (σχεδόν τελευταία στιγμή) γιατί θεωρήσαμε οτι λόγω της έντασης των ημερών η προσέλευση κόσμου στην ΑΣΟΕΕ εκείνη τη μέρα θα ήταν περιορισμένη (και έτσι ήταν, όπως απεδείχθη).
-------------------------------------------
30.12.09 update s_dany posted:
Ολόκληρο το "Exarchia: Culture Shock"
-------------------------------------------
30.12.09 update kioy posted:
Σκηνοθεσία: Bernardo Bertolucci Παραγωγής: France / UK / Italy / 2003 Διάρκεια: 115'
Στη σινεμάνα της Γαλλίας αυτό το ποιητικό δράμα. Φόντο ο Μάης του '68. Η Γαλλική Ταινιοθήκη, κατάνοικτη για το κοινό και με χιλιάδες επιλογές, είναι πόλος έλξης για τα ανήσυχα νιάτα της εφηβείας. Εκεί 3 φοιτητές γίνονται μια παρέα, ένα σώμα. Πρόκειται για τα Γαλλικής υπηκοότητας αδέρφια Isabelle και Theo (Eva Green και Louis Garrel αντιστοίχως), που αυτοαποκαλούνται σιαμαία. Και για τον Αμερικάνο Matthew (Michael Pitt). Διαφορετικές εθνικότητες, διαφορετικές κουλτούρες. Οι Γάλλοι είναι γόνοι μιας προοδευτικής-φιλελεύθερης οικογένειας. Οι κηδεμόνες αποσύρονται σε ταξίδι αναψυχής. Το σπίτι, με κατάνοικτες αγκάλες, παραδίνεται στα χέρια των νεαρών. Ακολουθεί ένας ξέφρενος διαλεκτικός πανζουρλισμός, που τσουγκρίζει, ενώνει και συνουσιάζει -πάντα γόνιμη η συνουσία- τις διαφορετικές κουλτούρες.
Έξω μυρίζει Μάης. Οι δρόμοι ανάστατοι. Τα επαναστατικά ιδεώδη, καλοσμιλεμένα στο μυαλό των αντιφρονούντων, καθοδηγούν την εξέγερση. Μέσα στο σπίτι, το ερμητικά κλεισμένο σπίτι που μοιάζει με μονωμένο όνειρο, οι 3 νεαροί πραγματοποιούν την δική τους ατομική επανάσταση, επιδιδόμενοι σε μια αντισυμβατική ερωτική απελευθέρωση. Καταρρίπτοντας όλα τα κοινωνικά ταμπού περί επιτρεπτού και απαγορευμένου. Ο Bertolucci μας λέει πως η επανάσταση προϋποθέτει πνευματική ανάταση. Και για τις δύο επαναστάσεις σπέρμα αποτελούν οι ταινίες του Godard, του Bresson, του Chaplin, του Keaton, του Hawks και πολλών άλλων, οι οποίοι μπλέκονται ειδυλλιακά στην αφήγηση του Ιταλού σκηνοθέτη, με μια λιγωτική χροιά σινεφιλικής εξομολόγησης.
Ο Bertolucci θα εστιάσει στην παρέα των τριών. Για αυτό κατηγορήθηκε ότι παραλείπει τα ιστορικά γεγονότα. Τι αναίτια κατηγορία! Όντας μέσα σ' ένα σπίτι μπορείς να μιλήσεις για το χρώμα των τοίχων, για τα έπιπλα. Άντε μέχρι και για τη διακόσμηση του. Αν θες όμως να δεις την "αλήθεια" του, οφείλεις να βγεις έξω από αυτό και έπειτα ν΄ανέβεις στο υψηλότερο σημείο. Μέχρι την καμινάδα. Να εισπνεύσεις από κει όλον τον αέρα του, ρουφώντας έτσι όλο το είναι, και έπειτα να εκπνεύσεις το μόρφωμα της "αλήθειας" σε στάχτη, καπνό, φωτιά και αέρα. Και το "The Dreamers" έχει πολλά από αυτά!
Όπως προείπαμε ο Bertolucci εστιάζει στην τριμελή παρέα. Κοιτάει με κάποιο αχνό φίλτρο αυτολογοκριμένης αποφόρτισης τις ερωτικές περιπτύξεις των πρωταγωνιστών και εμβαθύνει στις σχέσεις τους, στην κουλτούρα τους. Διόδιο οι πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις για την ιστορία του κινηματογράφου, αλλά και της μουσικής. Και η αφήγηση είναι πλημυρισμένη από αυτοαναφορικότητα στο ίδιο το σινεμά. Χωρίς αυτές τις αναφορές, ίσως το κινηματογράφημα του Bertolucci να έμοιαζε γυμνό και κάπως άτολμο. Όμως οι σινεφιλικές παρενθέσεις είναι ικανές να σκορπίσουν το ρίγος και την συναισθηματική εκσπερμάτωση στο μυημένο κοινό. Απ' τη σχέση των τριών, ξεχωρίζουμε την επιμόρφωση του Αμερικάνου από τη Γαλλική κουλτούρα του Theo και της Isabelle. Έτσι ο Matthew θα απελευθερωθεί συντόμως από την ενοχλητική, Αμερικάνικης προέλευσης, πουριτανική τυπολατρία του. Όμως είναι ο ευφυής Matthew που θα ξεσκεπάσει τον κρυφό πουριτανισμό που εδρεύει στα αυτοκόλλητα αδέρφια.
Η επανάσταση προϋποθέτει πνευματική ανάταση. Και ο Bertolucci αμφισβητεί με διακριτικότητα την ουσιαστικότητα και την αξία των συλλογικών επαναστάσεων. Καθώς προβληματίζεται κατά πόσον οι συλλογικές ομάδες μπορούν να επιμορφωθούν πνευματικά. Η πνευματική ανάταση προϋποθέτει βίωμα. Εξερεύνηση. Ανοιχτούς ορίζοντες. Μη δεσμευμένη σκέψη. Η πνευματική ανάταση προϋποθέτει ανοιχτά μάτια και διαφορετικά βλέμματα εντός των εξωτερικών συμβάντων, ούτως ώστε να επιτελεστεί η εσωτερική διαπλάτυνση. Πόσο είναι αυτό εφικτό στις συλλογικές εξεγέρσεις; Σε αυτές η προσωπικότητα επεισέρχεται σε μηχανισμούς ατομικής απαλοιφής. Η κίνηση του δεν είναι ελεύθερη, ακολουθεί καταναγκαστικά τη ροή του όχλου. Τα μάτια είναι κλειστά. Περιορισμένα να θωρούν υπό ένα μονοσήμαντο πρίσμα, αυτό της ορισμένης μονομέρειας που επιτάσσουν οι σαφώς ορισμένες ιδέες και τα φρονήματα της συλλογικότητας. Η οποία καταλήγει να υπηρετεί, υπό τις λειτουργικές αρχές του κοπαδιού, την ατομικότητα της εκάστοτε καθοδηγήτριας ηγεσίας. Και έτσι τα άτομα, ως άβουλα όντα ενταγμένα στην ασφάλεια ενός άλλου κοπαδιού, είναι τα εκτελεστικά όργανα σαφώς καθορισμένων σκοπιμοτήτων. Δίχως διαλεκτικότητα. Και κυρίως, δίχως δυνατότητα κριτικής σκέψης. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο αγανακτισμένος Theo ζητάει στον Matthew να παύσει την κριτική του.
Το "The Dreamers" είναι μια από τις σημαντικές ταινίες της δεκαετίας. Ένα ποιητικό άσμα πάνω στη φύση του ίδιου του σινεμά. Ένας ύμνος για την επανάσταση. Και μια αχνή φωνή αμφισβήτησης πάνω στη μηχανική εφαρμογή της. Ο Bertolucci μετριάζει βέβαια με αυτοσυγκράτηση το ανατρεπτικό σενάριο του Gilbert Adair. Κάνει μια ανθρώπινα πολιτική ταινία. Αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς (μέσω της φύσης της οικογενείας) και για τον οικονομικό φιλελευθερισμό που ακολούθησε εκείνης της εποχής. Δίνοντας μας ταυτόχρονα μερικές άρτια κομψοτεχνημένες σκηνές, όπως αυτή του φινάλε: με τον αποφυλακισμό του ονείρου απ' το εσωτερικό αδιέξοδο που έχει περιέλθει. Καθώς ο κόσμος του έξω θρυμματίζει βίαια το πηχτό νεφέλωμα που έχει σχηματιστεί γύρω από αυτό. Επιζητώντας πιεστικά την απόδραση.
Σκηνοθεσία: Terry Gilliam Παραγωγής: UK / Canada / France / 2009 Διάρκεια: 122'
Ένα αιωνόβιο τσίρκο γιορτάζει τον ξεπεσμό του. Σαν ξεθωριασμένο κουφάρι που σβήνει απ' τις κραυγές του χρόνου. Χωρίς την παύση της ύπαρξης, καταδικασμένο στο ακατάπαυστο του αθανάτου. Και αν τα πάντα εξηγούνται αιτιοκρατικά, η φαινομενική τεκμηρίωση αυτής της αθάνατης ύπαρξης έγκειται στην εκπλήρωση των "πικάντικων" στοιχημάτων του Doctor Parnassus (Christopher Plummer) με τον διάβολο. Στοιχήματα που εμπλέκουν την αιώνια άβυσσο, τη μάχη μεταξύ καλού και κακού, καθώς τη θυγατέρα του Parnassus(Lily Cole) και τους φιλόδοξους εραστές της.
Ο Terry Gilliam οχυρωμένος στα προπύργια της φαντασίας, αυτής που τον χαρτογράφησε στον κινηματογραφικό Άτλαντα, εκτοξεύει πολύχρωμα παραμύθια σ' ένα μάλλον υποψιασμένο κοινό. Τα παραμύθια είναι αληθινά; Ή η αλήθεια είναι ένα παραμύθι; Όπως και να το διαβάσεις το "The Imaginarium of Doctor Parnassus" είναι ένα βύθισμα στους κόσμους της εναλλακτικής πραγματικότητας. Αυτής του ονείρου. Αυτής της αυτοσχέδιας ταξιδευτικής μηχανής που παρανομεί ασυστόλως κατά της ανέραστης γεγονοτολογικής υφής της πραγματικότητας. Του μοναδικού ανθρώπινου επινοήματος, έμφυτου και κατεκτημένου, που μεταφέρει το σάπιο του χειροπιαστού χωροχρόνου σε υποφερτές κλίμακες. Σε αθάνατες κλίμακες. Φαντασία, Τέχνη, παραμύθι, όνειρο: σαν να λέμε οι αιώνιες σταλαγματιές που αντιμάχονται τη λήθη του θανάτου. Του πραγματικού θανάτου.
Βέβαια αυτή η αιωνιότητα που θα συναντήσουμε στον Doctor Parnassus δεν οφείλεται σε κάποιον ατέρμονο χρόνο. Ούτε καν σε κάποιο άπειρο τόπο. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στην κυριαρχία της Τέχνης, της φαντασίας και του παραμυθιού έναντι της ζωής. Τουναντίον. Η αιωνιότητα του ήρωα, αλλά και της ιστορίας, οφείλεται σε εκείνο το υπερόγκως ανυπόφορο συναίσθημα της παρακμής, παρελθούσας της ακμής. Η στιγμή της παρακμής, ή καλύτερα το στιγμιότυπο, ως αιωνόβιος οδυνηρός κόσμος. Εσωτερικός κόσμος. Και μόνη παρηγοριά θέρμανσης της εσωτερικής ψύξης η ύπαρξη κάποιου κινήτρου. Κίνητρο, όπως λέμε κινητήριο μόχλευμα κατά της δυσκαμψίας του γύψου της λήθης. Ακόμα και αν προέρχεται από την ψευδαίσθηση της φαντασίας. Στην ταινία, τα κίνητρα αυτά αποτυπώνονται εύκολα -και μάλλον άκομψα- μέσα από τα στοιχήματα του πρωταγωνιστή με τον διάβολο. Και αφού μιλήσαμε για τη νομοτελειακή χρονική αλληλοδιαδοχή ακμής και παρακμής, διαφαίνεται τραγικά ειρωνικός ο τρόπος που αυτή εφαρμόζεται στον σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Terry Gilliam. Ίσως και ο Terry Gilliam, εν αγνοία του, ποιεί (γοητευτικές) προσωπικές ταινίες, στα πλαίσια μιας (μάταιας) μονομαχίας με τον νομοτελειακό ερχομό της προσωπικής παρακμής του.
Όπως και να διαβάσετε το "The Imaginarium of Doctor Parnassus", ο Gilliam συντηρεί τις εμμονές του, αυτές που τον ανέδειξαν, και μας χορεύει στο ταγκό της φαντασίας του. Ένα από τα πιο μεγαλόπνοα project του, παρά τις γνωστές πλέον δεισιδαιμονίες που το έπληξαν, φλερτάρει επίμονα με την αδιαφορία. Και αυτό οφείλεται στη δραματουργική αρρυθμία, στα άγαρμπα κομπιάσματα, αλλά και στην (ενίοτε) παρωχημένη σημειολογία του. Όμως, παρ' όλα τα προηγούμενα -όσο βαριά και αν ακούγονται- για τους εθισμένους στο άρωμα του μεγάλου παραμυθά, μια βουτιά στον μαγικό καθρέφτη κρίνεται άκρως απαραίτητη!
Στις 12/12/09 μπορείτε να το ροκάρετε μαζί μας και με την παρέα του nosurrender.gr, το ελληνικό fan club του "Αφεντικού". Πολύ καλά παιδιά, σαν κι εμάς, έξυπνα, όμορφα, ενδιαφέροντα, διαθέτουν αθλητικά κορμιά και καλλιεργημένα μυαλά και είναι φυσικά πολύ ταλαντούχα...!
Στηριζουμε nosurrender.gr και The Boss φυσικά, με μια προϋπόθεση, να μας βάλετε "Dancing in the Dark" για να το χορέψουμε αλα Courteney Cox... ευχαριστούμε...
Δελτίο Τύπου από nosurrender.gr
Hey tramps like us!
"You want instant joy? Dance to a Springsteen song" Τάδε έφη John Stewart ("The Daily Show") και το προσυπογράφουμε κι εμείς.
Η παρέα του nosurrender.gr κάνει το επίσημο ετήσιο μπρουσο-πάρτυ της (σ.σ. just bring your rock 'n' roll shoes και την καλή σας διάθεση). Θα έχουμε 4 DJs που ο καθένας θα παίζει από σπάνια ροκαμπίλια, μέχρι τα εμπορικά sha la la του «Αφεντικού», αλλά και ακυκλοφόρητα boots από όσα παρουσίασε στη θρυλική "Working On A Dream" περιοδεία, που τέλειωσε πριν μια βδομάδα. Θα προσπαθήσουμε να έχουμε και video wall με σπάνια clips από τα live του, αυτά που είδαμε εμείς από κοντά σε Ευρώπη κι Αμερική.
Το μόνο σίγουρο: θα έχουμε... την παρέα. Αυτούς τους tramps που ξεσηκώνουν γήπεδα κάθε φορά που αρχίζει το "No Surrender", το "Born To Run", το "Badlands" ή το... "Rosalita"! Και θέλουμε και τη δική σας παρέα. Γιατί αν κάτι είναι ο Bruce είναι ... sharing. Και fun. Ναι, ναι και instant joy.
Σας περιμένουμε λοιπόν!
Bruce party Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009 "Συν Αθηνά" Ηρακλειδών 2, Θησείο. Είσοδος ελεύθερη
AUEB Film Club invites you to the screening of: "Mulholland Dr." (2001, David Lynch) on Monday 30/11/09 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in its original language, English, with Greek subtitles.
Η Κινηματογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Mulholland Dr." (2001, David Lynch, "Οδός Μαλχόλαντ") την Δευτέρα 30/11/09 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
Σκηνοθεσία: Andrea Arnold παραγωγής: England / 2009 Διάρκεια: 123'
Πριν δύο χρόνια θα θυμάστε μια αξιοπρόσεκτη ταινία, σπάνιου ρεαλισμού, που άκουγε στο όνομα Red Road. Φορέας μιας πρωτότυπης κινηματογραφικής ταυτότητας άφηνε πολλές υποσχέσεις για την πρωτάρα τότε Andrea Arnold. Στα ίδια πλαίσια θα παρακολουθήσουμε και το φετινό Fish Tank, μόνο που τώρα η Αγγλίδα σκηνοθέτιδα καλείται εξ' αρχής να επιβεβαιώσει τις αυξημένες προσδοκίες μας.
Η Mia (Katie Jarvis) είναι μια δεκαπεντάχρονη κοπέλα. Στο στάδιο της εφηβείας. Όχι ηλικιακά, αλλά ιδεολογικά. Άνευ σχολικής και οικογενειακής παιδείας. Θεσμοί ακρωτηριασμένοι. Η εγγενής περιέργεια του σταδίου της εφηβείας αποτελεί κίνητρο ανακάλυψης και αναζήτησης κάποιου νοήματος. Η Mia είναι ένα αγρίμι οργισμένο. Οργή για τις βολεμένες ζωές των συμμαθητών. Για τις κοριτσίστικες, εκ των media κοινωνημένες, ανοησίες. Μίσος για την απαθή αδιαφορία της οικογενειακής ζωής. Η ασπασμένη hip hop κουλτούρα σήμα κατατεθέν της αντιδραστικής φύσης της. Η επεξεργαστική αναζήτησή της, την φέρνει αντιμέτωπη με βιολογικά ένστικτα. Και συνεπώς μ' ένα πρωτόγνωρο ερωτικό κάλεσμα. Στα πλαίσια αυτά, η ανεξαρτησία της αιχμαλωτίζεται από την (παράνομη) ερωτική επιθυμία για τον "παράνομο" φίλο (Michael Fassbender) της "πεταχτής" μητέρας της. Ο έρωτας ως μια ακραία συναισθηματική κυκλοθυμία. Και η παραδοχή του, όπως και η άρνηση αυτής, σημαίνει το αιχμηρό λάβωμα της ευαισθησίας του "Εγώ".
Η Andrea Arnold σκηνοθετεί με εντυπωσιακό ρεαλισμό. Τα καδραρίσματα, η κάμερα στο χέρι και το μοντάζ συνθέτουν μια κινηματογράφηση προς παραδειγματισμό. Με πολύ νεύρο και άπταιστη αισθητική, που εμπλουτίζεται με το επίπονο γκρίζο της φωτογραφίας. Ζωές γκρίζες, σύννεφα αδιέξοδα. Ένα ενυδρείο δίχως διαφυγή. Όμως πέραν όσων κολακευτικών καταλογίσαμε, η σκηνοθέτιδα είναι τυχερή να έχει στα χέρια της μια αποκαλυπτική Katie Jarvis στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σκέτη απόλαυση η πιτσιρίκα στο ντεμπούτο της! Παραδίδοντας μια άγρια εσωτερική ερμηνεία. Βέβαια και ο Michael Fassbender αποτελεί εξαιρετικό παρτενέρ. Και μεταξύ τους σχηματίζεται μια απερίγραπτη χημεία. Μεταδίδοντας υπόγεια και με ευκολία μια λιγωτικά ερωτική ατμόσφαιρα.
Η φόρμα είναι υποταγμένη στο ρεαλισμό. Όμως το σενάριο φτιάχνει ένα ατόφιο μυθοπλαστικό δράμα, δίχως κοινωνικό υπόβαθρο. Η δραματουργία εστιάζει μελοδραματικά στους ήρωες. Όμως η δραματουργία, η καταλυτική δραματουργία όσον αφορά το κινηματογραφικό είδος του μελοδράματος, αποτυγχάνει να εκτοξεύσει την ταινία. Και αυτό γιατί αφήνει "κόμπους" κατά τη διάρκεια της συρραφής. Προδίδοντας μια εύκολη προφάνεια στη συνδετική σχέση αιτίου-αιτιατού που κινεί το δραματουργικό νήμα. Αδυνατώντας να καταστήσει αόρατη την κατασκευαστική διαδικασία της σεναριοσυγγραφής. Και στερώντας έτσι απ' το film τις φυσικές δυνατότητες του.
Για να κλείσουμε, το Fish Tank αποτελεί ένα υπόδειγμα σκηνοθεσίας και υποκριτικής καθοδήγησης. Η εκπληκτική ερμηνεία της πρωτάρας Katie Jarvis θα συζητηθεί δικαίως, αναδεικνύοντας για άλλη μια φορά το σινεμά ως το μέσο της νατουραλιστικής ανεπιτήδευτης υποκριτικής. Η ιστορία ωστόσο μένει ημιτελής, χωρίς να φτάσει στην κορύφωση της. Έτσι με το πέρας του Fish Tank έχουν επισφραγισθεί οι αξιοπρόσεκτες σκηνοθετικές ικανότητες της Andrea Arnold, ενώ ταυτόχρονα έχει υποδειχθεί η αναγκαιότητα για αρτιότερη διαχείριση και συγγραφή της ιστορίας.
Ποιος είπε ότι οι εξωγήινοι πρέπει να είναι οπωσδήποτε ανθρωπόμορφα όντα με λεία ασημένια επιδερμίδα, τεράστια έξυπνα μάτια και δυσανάλογα μεγάλα κεφάλια πάνω σε καχεκτικά και ισχνά σώματα; Πού ακριβώς το γράφει πως οι αδιαμφισβήτητοι κάτοχοι μιας πιο εξελιγμένης τεχνολογίας, εξωγήινοι, είναι πλάσματα εκ προοιμίου ανώτερα, οργανισμοί χωρίς τρωτά σημεία και προσωποποιήσεις της πιο πολιτισμένης συμπεριφοράς της φαντασίας μας;
Οι εξωγήινοι του Νιλ Μπλόμκαμπ και του Πίτερ Τζάκσον (παραγωγή), μοιάζουν με γιγαντιαίες γαρίδες, εξ’ ου και το παρατσούκλι «prawns», οι οποίες ζουν σε άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένες στο γκέτο με τις τρώγλες της Περιοχής 9, στο Γιοχάνεσμπουργκ, στον ουρανό του οποίου σταμάτησε για αδιευκρίνιστους λόγους το διαστημόπλοιό τους, είκοσι χρόνια πριν. Οι εξωγήινοι, φυλακισμένοι στην Περιοχή 9, είναι αποδέκτες ακραίων ρατσιστικών συμπεριφορών (που προέρχονται από τον φόβο των γήινων προς αυτούς) και είναι σαφώς ανεπιθύμητοι από όλο τον ανθρώπινο πληθυσμό.
Προκρίνεται, λοιπόν, ένα σχέδιο μετατόπισης των εξωγήινων στην Περιοχή 10 (μια άλλη περιοχή έξω από το Γιοχάνεσμπουργκ), επί κεφαλής του οποίου ανακηρύσσεται ο φαινομενικά αδύναμος γραφειοκράτης Βίκους (Σάρλτο Κόπλεϊ), ο οποίος με ισχυρή και πάνοπλη στρατιωτική ομάδα οργώνει το γκέτο μοιράζοντας έγγραφα εξώσεων στους εξωγήινους! Μέσα σε αυτή την κατάσταση ο Βίκους ανακαλύπτει ένα άγνωστης τεχνολογίας αντικείμενο που θα αλλάξει την πορεία των πραγμάτων.
Σχεδόν όλη η ταινία είναι γυρισμένη σε ύφος ντοκιμαντέρ, ή δημοσιογραφικής κάλυψης της επιχείρησης μετατόπισης του πληθυσμού των εξωγήινων, μεταφέροντας μας την αίσθηση οτι παρακολουθούμε ως μακρινοί θεατές αυτή την περίπτωση εξωγήινης επίσκεψης (μιας εκ των μάλλον ρεαλιστικοτέρων εκδοχών που έχουμε δει στο σινεμά… εξαιρέστε τις γαρίδες…). Αυτή η κίνηση αποτελεί μια από τις επιτυχημένες του Μπλόμκαμπ, μαζί με τον εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα που δίνει στους εξωγήινους σε σχέση με αυτό που έχουμε συνηθίσει ως κοινό (σε πολλές σκηνές συμπεριφέρονται σαν ζώα και όχι ως η πιο εξελιγμένη μορφή ζωής). Αυτός που δεν συμπεριφέρεται σαν ζώο, είναι ο εξωγήινος Κρίστοφερ Τζόνσον(!), ο οποίος δείχνει συναισθήματα και εκτός των άλλων, έχει το σχέδιο της επιστροφής των εξωγήινων.
Οι Βίκους και Τζόνσον θα βρεθούν σύμμαχοι από αντίπαλοι, μετά τις ενδιαφέρουσες στροφές της πλοκής μιας ιστορίας επιστημονικής φαντασίας, που λειτουργώντας σε παραπάνω από ένα επίπεδα, αγγίζει (χωρίς να εμβαθύνει) ευαίσθητου περιεχομένου περιοχές (φανταστικές ή όχι), όπως ο ρατσισμός, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, η διαφορετικότητα, ο αγώνας του να «γυρίσεις σπίτι», η απομόνωση, η ασύμμετρη φιλία, το αν οι μηχανές είναι ικανές συναισθήματος, το πως τα κατάλληλα κίνητρα πυροδοτούν τον ηρωισμό ενός φαινομενικά καθημερινού ανθρώπου και φανερώνουν πόσο μακριά είναι τα όριά του. Η παραπάνω λίστα μπορεί να συνεχίσει…
Ο Μπλόμκαμπ παραδίδει μια δραματική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας κατά τη διάρκεια της οποίας κανείς, λάτρης του sci-fi ή όχι, δεν χάνει το ενδιαφέρον του… Ίσως ελάχιστα, λίγο πριν το τέλος, στις σκηνές της δράσης που σερβίρονται με βροχή από σφαίρες, εκρήξεις και ολίγον τι από Optimus Prime. Αλλά και πάλι οι fans των Transofmers είναι πολλοί.. οπότε…!
AUEB Film Club in collaboration with the Business Confucius Institute in Athens invites you to the screening of: "Wo de fu qin mu qin" (1999, Yimou Zhang, "The Road Home") on Monday 23/11/09 at 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building). Free entrance.
The film will be screened in its original language, Mandarin (Chinese), with Greek subtitles.
Η Κινηματογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Κομφούκιος Αθηνών σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας "Wo de fu qin mu qin" (1999, Yimou Zhang, "Ο Δρομος για το Σπιτι", "The Road Home") την Δευτέρα 23/11/09 στις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
Σκηνοθεσία: Philippe Lioret Παραγωγής: France / 2009 Διάρκεια: 110'
Ο Philippe Lioret θίγει το ζήτημα της απάνθρωπης μεταχείρισης των μεταναστών στη Γαλλία. Σε μια συνέντευξη του μάλιστα δε δίστασε να δηλώσει πως οι μετανάστες στη Γαλλία τυγχάνουν ανάλογης αντιμετώπισης με αυτή των Εβραίων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Welcome του τίτλου όπως θα καταλάβατε είναι ειρωνικό! Η ταινία αποτέλεσε εμπορικό σουξέ στη Γαλλία. Όμως, η εισπρακτική αυτή επιτυχία είναι τρόπον τινά οξύμωρη. Καθότι, ας μη κρυβόμαστε, το σύνολο των ανθρώπων που απαρτίζουν έναν τόπο καθορίζει την ιδιοσυγκρασία του. Και για την κατάσταση που επικρατεί για τους μετανάστες στη Γαλλία και την Ευρώπη, μεγάλο μερίδιο ευθυνών φέρουν οι Γάλλοι και οι Ευρωπαίοι πολίτες αντιστοίχως.
Ο Philippe Lioret μας ξαφνιάζει. Και αυτό διότι επιλέγει να ποιήσει μια αμιγώς μυθοπλαστική ταινία, κόντρα στο συνηθισμένο, που θέλει τις ταινίες ντοκυμαντεριστικές όταν αναφέρονται σε παρόμοια σημειολογία. Όμως, το σενάριο περιέχει υπερηρωϊκά ξεσπάσματα που ενίοτε καταποντίζουν τον ρεαλισμό, καθώς και μια συναισθηματική μανιέρα που λειτουργεί αναλόγως. Ωστόσο, στη συνέχεια του κειμένου μου δε θα αξιολογήσω-κοστολογήσω το Welcome κινηματογραφικά, αλλά θα ενδώσω στην ελκυστικότατη πρόταση για διάλογο.
Όλα συμβαίνουν στο λιμάνι του Calais στο κανάλι της Μάγχης. Όπου συγκεντρώνονται μετανάστες ποθώντας ένα "εισιτήριο" για την Αγγλία. Απαραίτητο το χαρτζιλίκωμα φορτηγατζή για τη μεταφορά και η αντοχή ενός σεβαστού χρονικού διαστήματος δίχως ανάσα κατά τη διάρκεια των ελέγχων στα σύνορα. Ο Bilal είναι ένας 17χρόνος Κούρδος που έχει περπατήσει μέχρι το Calais. Δε μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του, και έτσι αναζητάει νέο τρόπο για τη μετάβαση στην Αγγλία όπου βρίσκεται η αγαπημένη του. Για αυτήν περνάει την Οδύσσειά του. Αποφασίζει να μάθει κολύμπι, για να διασχίσει θαλάσσια το κανάλι της Μάγχης. Εκτός απ' το πείσμα του θα βρει συμπαραστάτη τον Simon, έναν πρώην πρωταθλητή της κολύμβησης και νυν προπονητή. Οι τραυματισμένες τους ζωές θα δέσουν απίστευτα. Και ο Simon με αυταπάρνηση θα θυσιαστεί για να βοηθήσει με κάθε τρόπο τον Bilal.
Μετανάστευση. Εξαθλίωση. Κρατική διακόρευση ανθρώπων. Κοινωνική αδιαφορία. Ακτιβισμός ή ελεημοσύνη; Αυτές είναι οι κυρίως νύξεις του Philippe Lioret. Εμείς θα επικεντρωθούμε στο τελευταίο ερώτημα.
Είναι σαφές ότι η ελεημοσύνη δεν έρχεται σε αντίφαση με τον ακτιβισμό. Τουλάχιστον όχι σε άμεση αντίθεση. Η ελεημοσύνη προνοεί για τον άνθρωπο εξατομικευμένα, ενώ ο ακτιβισμός μάχεται σε ένα συλλογικότερο επίπεδο. Αν όντως θέλουμε καλύτερες, ή μάλλον πιο ανθρώπινες μέρες για τους μετανάστες οφείλουμε να αναπτύξουμε δράση σε αμφότερα πεδία. Δε νοείται οργανωμένος ακτιβισμός χωρίς ευαισθησία στον ανθρώπινο παράγοντα, κάτι τέτοιο θα σήμαινε μονάχα την αυτοπροβολή του ακτιβιστή. Δε νοείται ελεημοσύνη χωρίς συλλογική μέριμνα, κάτι τέτοιο θα συνεπαγόταν με την εγωκεντρική θεραπεία του έσω μας οίκτου.
Ο Philippe Lioret είναι επιφυλακτικός με την ελεημοσύνη. Βλέπουμε ότι ο Simon προσελκύει, αρχικά, τον Bilal με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον, καθότι επιθυμεί να κερδίσει μια θέση στην εκτίμηση της πρώην συζύγου του, η οποία είναι ακτιβίστρια. Και η αλήθεια είναι ότι ελεημοσύνη εμπεριέχει (και) το στοιχείο του καιροσκοπισμού. Καθώς ο ελεήμονας συχνά φέρεται να ελεεί αποσκοπώντας, απλώς, στην προσωπική κάθαρση ενοχών-τύψεων που άπτονται του μεταναστευτικού ζητήματος. Η ελεημοσύνη προϋποθέτει την πλήρη ισότητα των συμβαλλόμενων μερών, την εξάλειψη εγωκεντρικών συναισθημάτων, όπως τον οίκτο, και την συνειδησιακή ταύτιση του οικονομικά ισχυρότερου με τον οικονομικά ασθενέστερο. Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η ελεημοσύνη δεν είναι πράξη σωτηρίας. Είναι καταπραϋντική προς αυτόν που τη δέχεται. Όμως από μόνη της δεν αρκεί για την επίλυση του προβλήματος. Διότι το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Δεν έγκειται δηλαδή στην οικονομική ανέχεια του ενός. Αλλά στη δομική "αρεσκεία" του συστήματος για μαζική παραγωγή και εκμετάλλευση σακάτηδων. Η ελεημοσύνη χωρίς οργανωμένη δράση είναι απλώς ο διαιωνισμός των βασάνων μιας μερίδας ανθρώπων που είναι καταδικασμένοι στον αφανισμό(όπως τελικά αφανίζεται και ο Bilal), δίνοντας διαρκώς τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές.
Ο Philippe Lioret φαίνεται πιο αισιόδοξος με τον ακτιβισμό. Με την ελεημοσύνη μπορούμε να θεραπεύσουμε την οικονομική ανέχεια του ενός. Αυτή όμως δεν εξαλείφει την οικονομική ανέχεια των πολλών, καθώς, και κυριότερα, ούτε τα δομικά συστατικά του συστήματος που γεννούν την άνιση κατανομή του πλούτου, την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τον ευρύτερο μισανθρωπισμό. Και αν το Welcome μας παροτρύνει για κάτι, αυτό είναι να απαλλαγούμε απ' το καβούκι της βολικής αδιαφορίας μας, να σταθούμε ανθρώπινα και ισότιμα προς τον απέναντι μας, να αναγνωρίσουμε το τυχαιοκρατικό της θέσης μας και της θέσης τους, να υιοθετήσουμε τα βάσανα που μοιάζουν αλλότρια ως δικά μας, και να διεκδικήσουμε με ζήλο τα δικαιώματα τους, ακόμα και αν αυτό συνεπάγεται με αυταπάρνηση.
Welcome λοιπόν! Γιατί το καλωσόρισμα είναι προαπαιτούμενο για κάθε ταξιδιώτη. Τόσο για αυτούς που έρχονται με φαρδιές βαλίτσες και παχιά πορτοφόλια, όσο και για αυτούς που η ζωή τους τρέμει σαν κερί στα χείλη...
Δεν είναι τουλάχιστον διασκεδαστικό και άξιον απορίας, όταν μια ταινία αποκαλύπτει εξ αρχής τί επιφυλάσσουν οι επόμενες ώρες; Από τη μία δημιουργεί ενθουσιασμό και πυροδοτεί το ενδιαφέρον, από την άλλη ανεβάζει τόσο τις προσδοκίες που είναι σχεδόν απίθανο να ανταπεξέλθει σε αυτές. Όπως ακριβώς γίνεται και στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο Μπορις (Λάρι Ντέιβιντ) που παίζει τον ίδιο τον Γούντι Άλεν στην πραγματικότητα, κοιτώντας προς το μέρος σου, θα σου αποκαλύψει από τον πρώτο του κιόλας μονόλογο «this is not the feel-good movie of the year». Λέει την αλήθεια;
Ο Μπόρις είναι ένας ιδιοφυής, δύστροπος και φύσει απαισιόδοξος αποσυρθείς πυρηνικός φυσικός, στο άνθος των γηρατειών του, άρτοι χωρισμένος από την πλούσια, όμορφη και καλλιεργημένη πρώην γυναίκα του. Στον ελεύθερό του χρόνο εκσφενδονίζει σκακιέρες στους άμοιρους μαθητές του (παραδίδει μαθήματα σε τέκνα ανυποψίαστων Νεοϋορκέζων) και δεν χάνει ευκαιρία να υπενθυμίζει (ή μάλλον να υποστηρίζει) σε συνομιλητές και κοινό ότι κάποτε είχε προταθεί ως υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ.
Οι ισορροπίες στη ζωή του θα αλλάξουν όταν θα μπει ξαφνικά στη ζωή του η τόσο νεαρά και πειστικά αφελής, όσο και όμορφη Μέλοντι (Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ) που θα γίνει σύζυγος, νοσοκόμα και το σημαντικότερο, το καταλληλότερο κοινό για τα διδακτικά παραληρήματα του «ανώτερου» Μπόρις. Την εκ νότου καλλονή όμως, θα αναζητήσουν στη μεγαλούπολη σε δικό τους χρόνο, οι γονείς της (η υπέροχη Πατρίτσια Κλάρκσον και ο σχεδόν αδιάφορος Εντ Μπίγκλεϊ Τζ.), οι οποίοι όμως θα βρουν πολλά περισσότερα από την απούσα κορασίδα τους.
Ο τρεις φορές βραβευμένος με Όσκαρ, εβδομηνταπεντάχρονος σχεδόν Γούντι Άλεν, επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη και την αγαπημένη του Νέα Υόρκη με μια διασκεδαστική κωμωδία, εν μέρει αστεία, γεμάτη ηθική νουθεσία και αποφθεγματικές παραινέσεις, με όχημα τον εσωστρεφή και ακοινώνητο ήρωά του, κάπως σαν μυθολογία, κάπως σαν παραβολή, που θα αφήσει ευχαριστημένους τους απανταχού θαυμαστές του ιδιαίτερου (και επιτρέψτε μου να πω θαυμάσιου) στυλ γραφής του, καθώς θυμίζει πολύ περισσότερο Άλεν από το παρελθόν, σε σύγκριση με τις τελευταίες του ταινίες.
Το κακό με την ταινία είναι πως η διδακτική διάθεση δεν σταματά ποτέ και νομίζεις ότι είσαι (σε σούπερ προχωρημένο, απελευθερωμένο και προοδευτικό κατηχητικό). Το άλλο κακό με την ταινία είναι ότι τελικά δεν φτάνει ποτέ τις προσδοκίες που δημιουργεί από την αρχή.
Το καλό, είναι ότι ξέρει σε ποιον απευθύνεται και όλα τα παραπάνω τα κάνει με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μην νομίζεις ούτε για μια στιγμή ότι σε θεωρεί ηλίθιο, όπως όλο τον κόσμο μέσα στην ταινία, εκτός φυσικά του Μπόρις-λέγε με Άλεν-Γιελνίκοφ. Στην πραγματικότητα σε ‘σένα, ο Μπόρις μιλάει ως ίσος προς ίσο. Σε ‘σένα λέει την ιστορία του και σε θεωρεί σύμμαχό του μέσα σε αυτό το χάος της ανθρώπινης βλακείας που τον περικυκλώνει.
Το «Κι αν σου Κάτσει;» (ένας ατυχής τίτλος που παραπέμπει σε τυχερό παιχνίδι), δεν έχει κρυμμένα νοήματα και περιπλανήσεις σε μισοφωτισμένους ψυχικούς κόσμους χαρακτήρων. Είναι αυτό που λέει ο τίτλος, είναι αυτό που λέει από την πρώτη κιόλας σκηνή. Μια κωμωδία ενός δημιουργού που άποψή του είναι (και συμβουλεύει ακατάπαυστα), ότι κάποιος πρέπει να παίρνει κάθε μικρή ευχαρίστηση που μπορεί, με κάθε τρόπο, μέσα σε αυτό το σκληρό, ανταγωνιστικό, μάταιο χάος.
Είναι η ιστορία του «Ό,τι λειτουργεί – εφόσον δεν βλάπτεται κανείς». Με λίγα λόγια αν έχεις περάσει τα δεκατρία μικρή Αννούλα, μην περιμένεις τον ιππότη με το άσπρο άλογο, κι εσύ μικρέ Πετράκη μην περιμένεις να γνωρίσεις μια αμαζόνα που να ξέρει να μαγειρεύει όπως η μαμά σου και εστιάστε σε πιο πρακτικά πράγματα, όπως η συμβατότητα.
Καλώς ήρθατε στο blog της Κινηματογραφικής Ομάδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α., πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.).
Η Ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι τόσο φοιτητές όσο και απόφοιτοι του Ο.Π.Α., ξεκίνησε την δραστηριότητα της τον Απρίλιο του 2007 με την οργάνωση προβολών στο χώρο της ΑΣΟΕΕ.
Η επιλογή των ταινιών που προβάλουμε κινείται ηθελημένα προς διαφορετικές συνεχώς κατευθύνσεις, θέλοντας να κάνει απλώς τη σύσταση μεταξύ του Κινηματογράφου και του (όχι απαραίτητα σινεφίλ) φοιτητή / "νέου" / οποιουδήποτε θεατή, μέσα πάντα από τις αγαπημένες ταινίες της Ομάδας. Και αυτό όχι με αρχειακή - διδακτική αλλά με fun διάθεση, δίνοντας απλά το ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο. (Δε λείπουν φυσικά και οι cult παρεκτροπές!).
Αγαπάμε την ιδέα της προβολής στη μεγάλη οθόνη, με καλό ήχο και με παρέα (αντί για την ιδιωτική θέαση στην οθόνη του PC). Απ' την άλλη όμως, δεν προβάλουμε ταινίες που παίζονται την ίδια στιγμή στα σινεμά, επειδή για εμάς η κινημ/φική αίθουσα είναι the place to be, εκεί τις απολαμβάνουμε περισσότερο τις ταινίες! Εξάλλου το κινημ/φικό παρελθόν, απώτερο ή πιο πρόσφατο, έχει πάρα πολλά να μας δώσει.
Στο blog αυτό δεν επιχειρούμε την "δημοσιογραφική" κάλυψη της κινημ/φικής επικαιρότητας. Γράφουμε μόνο για τις ταινίες που βλέπουμε, για τα θέματα που μας κάνουν κλικ και τα events που μας ψήνουν. Μόνο για ο'τι τελικά αξίζει και μας αφορά! Δελτία Τύπου δε θα διαβάσετε εδώ :-P
Οι συναντήσεις της Ομάδας πραγματοποιούνται είτε στο φουαγιέ του αμφ. Αντωνιάδου (Πατησίων 76, 1ος όροφος πτέρυγας Αντωνιάδου) είτε στο Πολιτιστικό Στέκι (Πατησίων 76, υπόγειο κεντρικού κτιρίου) πριν ή/και μετά τις προβολές. Όποιος θέλει να συμμετάσχει, ας έρθει να μας συναντήσει! E-mail: kinimatografiki_omada_opa [at] hotmail.com
Το χειμερινό εξάμηνο 2010-2011 οι προβολές γίνονται κάθε Δευτέρα μετά τις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, ισόγειο κεντρικού κτιρίου), από DVD player ή Η/Υ, μέσω προβολέα Standard Definition, σε οθόνη πλάτους 2,75m και διαγωνίου 125'' (για κάδρο 16:9) και με στερεοφωνικό ήχο από την ηχητική εγκατάσταση του αμφιθεάτρου (8 ηχεία κατά μήκος της οροφής). Το αμφιθέατρο είναι προσβάσιμο από Άτομα με Κινητική Αναπηρία.
[English translation is made for visiting students (Erasmus, AIESEC, etc.) and other non-Greek-speaking friends.]
Welcome to the Athens University of Economics and Business (AUEB) Film Club blog.
The Club, whose members are both current and former students of the University, began its activity in April 2007 by organising film screenings. Club meetings are held in Antoniadou lobby (76, Patission Str., Antoniadou wing's 1st floor) or in the Cultural Club ("Politistiko Steki": 76, Patission Str., central building's basement, next to the restaurant) before or/and after screenings . If you want to join the Club, come and meet us!
E-mail: aueb_film_club [at] hotmail.com
During the 2010-2011 winter semester, screenings are held every Monday after 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building's ground floor).
Σκηνοθεσία: Javor Gardev
pageloads
