Σκηνοθεσία: Jim Jarmusch Παραγωγής: USA / Japan / 2009 Διάρκεια: 116'
Ένα έργο απευθύνεται πρωτίστως στις αισθήσεις σου. Η εικόνα, οι ήχοι, η κίνηση γίνονται σύντομα μια ατμόσφαιρα καπνού. Και εσύ, ο θεατής, γυμνός μες στην αιθάλη της δημιουργίας. Ένα νεφέλωμα. Το κέντρο του εσύ. Ποιος ο λόγος να ξεδιαλύνεις τον καπνό; Η εισπνοή του είναι αισθητηριακή. Και η μέθεξη παρομοίως εντσικτώδης. Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, σε ανάλογα πλαίσια έλεγε: "Το σημαντικό δεν είναι να καταλάβει κανείς μια ταινία, αλλά να τη δει σαν εμπειρία. Αυτή η εμπειρία, η συγκίνηση, είναι εντελώς προσωπική για κάθε θεατή. Εγώ δεν καταλαβαίνω τις ταινίες μου, ούτε καν το επιχειρώ. Δε μ' ενδιαφέρει να καταλάβω. Πρέπει πρώτα να καταλάβεις μια ταινία με τις αισθήσεις σου και μετά έρχεται η διανόηση ή η ηθική".
Ο Jim Jarmusch, χρόνια τώρα, έχει αποδείξει πως είναι ένας μάστορας στην ατμοσφαιρική αφήγηση. Οι εικόνες του είναι φαινομενικά ανόητες(άνευ νοήματος). Υπηρετούν μια σφαίρα αλλοτινή, όπου τα νοήματα και οι σημασίες δεν ασφυκτιούν σε κανόνες και νόρμες. Το σινεμά του Jarmusch αποτελεί εξ' ορισμού μια υπερβατική εμπειρία. Άλλωστε, σε αυτό περί νορμών και κανόνων, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τον Jarmusch ως ένα εκ των "ιδρυτικών στελεχών" του ανεξάρτητου κινηματογράφου. Ο οποίος, σε πρώτη τουλάχιστον μορφή, γεννήθηκε ως ένα σπέρμα δραπέτευσης από τις συμβατικές επιλογές και τα κλισέ που υπηρετεί/ούσε με θρησκευτική ευλάβεια το Αμερικάνικο σινεμά των μεγάλο studio.
Και εδώ, το "The Limits of Control" αποτελεί μια μεταφορά σε αλλόκοσμες διαστάσεις. Τόσο η αυστηρώς επιμελημένη πλανοθεσία (έχει εξασκηθεί τόσο ο σκηνοθέτης στο ύφος), όσο η εκθαμβωτική φωτογραφία του Christopher Doyle, αλλά και η ευρηματική μουσική του Boris αποτελούν το εισιτήριο για αυτό το δίωρο ταξίδι μας. Άλλωστε στο ιδιότυπο σινεμά του Jarmusch το στήσιμο των κάδρων, η φωτογραφία, και η μουσική συνεισφέρουν ισοποσώς στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας, και οφείλουν να βρίσκονται σε τρομακτική αρμονία.
Το σενάριο του Jarmusch είναι αφαιρετικό. Ίσως πιο αφαιρετικό από ποτέ. Μια σελίδα κειμένου που επαναλαμβάνεται με αχνές παραλλαγές. Μέσα στις λίγες σειρές τίποτα δεν είναι βέβαιο. Πέραν του γοητευτικού και γνώριμου ύφους ματαίωσης του δημιουργού -όπου ακούμε επαναλαμβανόμενα την ακόλουθη προσταγή: "Όποιος περνάει τον εαυτό του για σπουδαίο, ας πάει στο νεκροταφείο. Μια χούφτα χώμα. Να δει τι είναι η ζωή."- τίποτα άλλο δεν καθίσταται ακριβές. Τα πάντα τοποθετούνται στο πιο αφηρημένο επίπεδο, επιτρέποντας πολυάριθμες -για την ακρίβεια αμφίδρομες- αποκωδικοποιήσεις, σύμφωνα πάντα με την προαίρεση και την ποιότητα του εκάστοτε αποκωδικοποιητή-αναγνώστη.
Παρά τους γενναιόδωρους υπαινιγμούς, φαντάζει ακατόρθωτο να αποσαφηνίσουμε αν η ιστορία εξελίσσεται στον πραγματικό κόσμο, στο φανταστικό ή στο υποσυνείδητο του πρωταγωνιστή. Ο οποίος με άκρα μυστικότητα ακολουθεί βήμα βήμα την πορεία μιας μάλλον προσωπικής αποστολής. Την οποία καλείται να φέρει εις πέρας. Ωστόσο, οφείλω να σας ενημερώσω πώς η συνέχεια του κειμένου εκκινεί απ' την παραδοχή πως η ιστορία λαμβάνει χώρο στη σφαίρα του υποσυνειδήτου.
Στόχοι, σχέδια, ιδεολογίες οι κατευθυντήριοι μοχλοί του ανθρώπου. Οι προορισμοί μας συρρικνώνουν. Γιατί η κατάκτηση ενός και συγκεκριμένου περιορισμού-τόπου μας φυλακίζει στο πεπερασμένο και μας απομακρύνει από το άτοπο του απείρου. Ο πρωταγωνιστής μένει διαρκώς σιωπηλός. Απέναντι του παθιασμένοι ομιλητές μονολογούν για την Τέχνη, τη μουσική, την επιστήμη κ.λ.π. Η σιωπή του πρωταγωνιστή δεν εκφράζει κάποια ανικανότητα. Η στάση και το βλέμμα του είναι συλλογής. Και συνειδητοποιημένης άρνησης να χαρακώσει την "ανοιχτή" αλήθεια σε περιορισμένων δυνατοτήτων πέτρινες λέξεις. Άλλωστε οι λέξεις είναι αυτό που καταστρέφει την διαίσθηση. Το τελευταίο οχυρό, ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα της ελευθερίας του πρωταγωνιστή, φέρεται να είναι το ψυχοσωματικό μένος του για τον καπιταλισμό και τον άψυχο κόσμο των πολυεθνικών. Έτσι, θα τρυπώσει εντός του γραφείου ενός άρχοντα του καιρού, εκπρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος, για να τον δολοφονήσει. Όλα εξελίσσονται στη φαντασία. Ακόμα και αν η επαλήθευση είναι πραγματική. Ο ήρωας δε δολοφονεί από εκδίκηση. Αλλά για να εξασφαλίσει την απόλυτη ελευθερία του. Την χειραφέτηση από το τελευταίο κάστρο της ιδεολογικής του προσήλωσης-συρρίκνωσης. Η αποστολή του έχει έρθει σε πέρας. Δεν είναι αποστολή θανάτου. Είναι η προσωπική αποστολή απελευθέρωσης.
Και ο λευκός πίνακας, το εμβληματικό αυτό στοιχείο του φινάλε, είναι μάλλον το αντικείμενο που περιγράφει καλύτερα απ' οτιδήποτε άλλο την ταινία. Ένας πίνακας λευκός. Λευκό, αλέρωτο. Τα πάντα βρίσκονται εκεί. Το τίποτα ανταμώνει το πάντα. Το άπειρο, αχαροτγράφητο. Βουβό. Ένα σχήμα αζωγράφιστο. Και όμως τόσα χρώματα εκεί. Το λευκό πανί καθρέφτης. Που πάνω του κουρσεύει το άπειρο. Λες και γεννιέται από μέσα του η ζωή. Ό,τι υπήρξε, ό,τι θα υπάρξει και ό,τι θα γεννηθεί. Και ερχόμαστε εμείς, σαν παλιάτσοι, να το μειώσουμε. Να το συρρικνώσουμε. Να το στριμώξουμε στο πεπερασμένο τετράγωνο του Λόγου μας, της λογικής μας, και της ιδιοσύστασής μας. Να το ταλαιπωρήσουμε με ιδεολογίες, σκέψεις. Που υπάρχουν. Υπάρχουν και χωρίς να εκφραστούν. Άπαξ και χωροθετήθηκαν-γεννήθηκαν στο κουφάρι μιας ύπαρξης, απλά υπάρχουν. Είναι και αυτά στοιχεία του λευκού. Στο λευκό που κείτεται, και το δικό μας αναστάσιμο βλέμμα το βαπτίζει. Αυτός είναι ο ρόλος μας. Ο ρόλος του πρωταγωνιστή. Εραστής του απείρου, κάπως αδέξιος. Να εκλιπαρεί απ' το αυτόφωτο του λευκού, του πάντα και του τίποτα, τις σταγόνες που θα υπερχειλίσουν τη θάλασσα της ύπαρξης του. Και έτσι, ίσως μεγαλώσει, ίσως μεγαλώσουμε... Αλλά πως να μεγαλώσεις; Η ζωή μια χούφτα χώμα δεν είναι;
Κατά τη γνώμη μου, το "The Limits of Control" είναι μια απ' τις σημαντικότατες ταινίες του σκηνοθέτη. Και θα περιμένει, και αυτή, τον χρόνο να της δώσει αυτό που αξίζει...
Screening + party with Elias-"Bad Santa"-Fragoulis (and friends) on decks...)
a Jogn Hughes tributeOriginal artwork by stayte-of-the-art. Edit by s_dany. [Click image for higher resolution]
Life moves pretty fast. If you don't stop and look around once in a while, you could miss it. ("Ferris Bueller's Day Off" - 1986)
Η Κινηματογραφική, η Θεατρική και η Φωτογραφική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) ενώνουν τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους σε ενα [όχι και τόσο Χριστουγεννιάτικο] party αυτή την Παρασκευή 18/12/09 στο BARRIO art bar, Κεραμεικού 53 & Μυλλέρου [Google map].
Σε ενα φόρο τιμής στον John Hughes (1950-2009), τον σκηνοθέτη που επηρέασε την teen κουλτούρα της δεκαετίας του '80 όσο κανείς άλλος, "the creator of the modern American teenager film" [by Roger Ebert]. Περισσότερα από τον Θοδωρή Δημητρόπουλο στο ΣΙΝΕΜΑ και από τον Βαγγέλη Καπαρτζιάνη στο Movies for the Masses.
Στις 22:00 θα προβληθεί η "Πιο Κουφή Μέρα του Φέρις Μπιούλερ" [IMDb, unofficial web site], η καλύτερη ταινία του, ίσως η καλύτερη νεανική ταινία ever! [τη βάλαμε αρκετά αργά για να 'ρθειτε να τη δείτε, μην έρθετε όλοι μετά τις 12 κατευθείαν για το party :-P]
Αμέσως μετά στα decks ο Mr. CINEMaD himself, o Ηλίας Φραγκούλης (με το Bad Santa σκουφάκι του ελπίζουμε), ο οποίος υπέκυψε στους εκβιασμούς μας οτι αν δε συμμετείχε, θα τον αλυσοδέναμε σε ενα 24-hour-Christmas-films-marathon. Μέσα από το DJ set του ["he knows how to make you move your feet", mind you!] θα περάσoυν από το JBL ηχοσύστημα και την οθόνη του Barrio, εκτός από τον Ferris, μια κουκλίτσα με ροζ, μια 16αριά κεριά, μια "πρωινή" παρέα, ενα ηλεκτρονικό μανούλι (!) κλπ, αλλά και άλλοι '80s ήρωες! Ενώ παράλληλα, το να βρεθούν στα decks μαζί-με-και-μετά-από τον Ηλία, διεκδικούν αυτή τη στιγμή διάφοροι φίλοι [για την ακρίβεια, σφάζονται :-D].
This Christmas, AUEB Culture Clubs and Elias-"Bad Santa"-Fragoulis will SAVE FERRIS!
-------------------------------------------
14.3.10 update s_dany posted:
- It's unavoidable. Just happens. - What happens? - When you grow up, your heart dies... - Who cares? - I care...
- Do you think I'm gonna be happy? I mean, honestly... - Maybe it will work out, who knows?... Yeah, you'll be happy! You just won't know it, that's all...
- Yeap, I said it before and I'll say it again. Life moves pretty fast. If you don't stop and look around once in a while, you could miss it...
Αφιερώνοντας ενα ολόκληρο 7-λεπτο στην απονομή των Oscars, ξεχωριστά από το σύνηθες κομμάτι με όσους απεβίωσαν μέσα στο 2009, η AMPAS τίμησε τον John Hughes όπως του άξιζε: με ενα άκρως συγκινητικό μοντάζ των ταινιών του (το οποίο btw ήταν και η καλύτερη στιγμή της μάλλον αδιάφορης φετινής τελετής), την οικογένεια του στο κοινό και τους Matthew Broderick, Molly Ringwald, Jon Cryer, Judd Nelson, Anthony Michael Hall, Ally Sheedy και Macaulay Culkin επί σκηνής να μας θυμίζουν κατι από τους teen χαρακτήρες που μας σημάδεψαν.
Σκηνοθεσία: Jacques Audiard Παραγωγής: France / Italy /2009 Διάρκεια: 155'
Αγράμματος, αδέξιος, αδύναμος, άγαρμπος, απένταρος (και άλλα στερητικά α) Γαλλοάραβας καταδικάζεται σε εξαετή φυλάκιση για συμπλοκή με αστυνομικό όργανο. Αποτελεί πρόσφορο έδαφος για τους Κορσικανούς, την ηγετική ομάδα της φυλακής. Καθώς γίνεται εύκολα το παιδί για τα "θελήματα", εκτελώντας επικίνδυνες αποστολές για χάρη τους, με αντάλλαγμα λίγα ψίχουλα πολύτιμης προστασίας. Μέσα από τις αποστολές όμως εκπαιδεύεται, εξελίσσεται σε μέγα εγκληματία, αποβάλλοντας τα στερητικά α της αρχικής πρότασης. Έχοντας γυμνάσει κατάλληλα πλέον τα πόδια του για τον στίβο της κοινωνίας.
Παρατηρώντας τα προφανή, θα λέγαμε πως το "Un Prophète" είναι μια ταινία επίκρισης του σωφρονιστικού συστήματος. Καταγγέλλοντας τις δυσλειτουργίες του και το είδος του "εκπαιδευτικού έργου" που παρέχει στους φυλακισμένους. Θα βλέπαμε ακόμα, τον χώρο της φυλακής ως ένα σταυροδρόμι εμπράγματης πολυπολιτισμικότητας. Και εμμέσως σαν καθρέφτη του σύγχρονου γίγνεσθαι. Και συνεπώς θα θεωρούσαμε την κοινωνία ως μια αρένα φυλετικής πάλης. Όμως πέρα από τα προφανή, που έχουν χιλιογραφτεί δεξιά και αριστερά, το Un Prophete είναι πολλά περισσότερα! Ωστόσο, πριν όλων αυτών θα ήθελα να μιλήσω για την εκπληκτική κινηματογράφηση του Jacques Audiard.
Ο Jacques Audiard λοιπόν, για να μιλήσουμε απλά, δεν κολλάει πουθενά! Φτιάχνει μια ταινία αδιαμφισβήτητου ρεαλισμού. Για την ακρίβεια έχει απογειώσει τον ρεαλισμό σε απάτητα ύψη, χωρίς όμως αυτό να τον δεσμεύει καλλιτεχνικά και ως προς το ύφος του. Κάτι που είναι ευδιόρατο με τις παρενθετικές προσθέσεις λυρικών στοιχείων του εξωπραγματικού. Σαν μικρές παύσεις, και απογυμνωτικές σονάτες, για το στάλαγμα στον ψυχισμό του πρωταγωνιστή του. Άλλη μια επιτυχία μπορούμε να καταλογίσουμε και στο ερμηνευτικό κομμάτι, όπου ο Audiard αποσπάει αξιοπρόσεκτες ερμηνείες, με αποκορύφωμα αυτή του ερασιτέχνη πρωταγωνιστή Tahar Rahim. Ανάλογος είναι και ο τρόπος χρήσης του ήχου. Ο ήχος άλλωστε, αποτελεί μάλλον το εντατικότερο προσδιοριστικό στοιχείο του ύφους της αφήγησης και της δραματουργίας. Ηχητικά λοιπόν, εκεί που κυριολεκτικά "χορεύουμε" στο ρυθμό των αναπνοών, των βημάτων, των χειρονομιών και των λοιπών σύγχρονων ήχων, ο μεγάλος Γάλλος σκηνοθέτης δε διστάζει να παρεμβάλει μέχρι και rap ρυθμούς μουσικής υπόκρουσης. Συνοπτικά, ο Audiard δε φοβάται ούτε το υλικό του, ούτε το σενάριο του, ούτε την αφήγηση του. Αποκαλύπτοντας έναν δημιουργό σίγουρο για την "ποιότητα" της Τέχνης του. Και αυτό είναι ό,τι πιο ενθαρρυντικό!
Φυλάκιση: η παραπομπή, ή καλύτερα η αποβολή ενός ή περισσοτέρων μελών από την ενεργή κοινωνία, με σκοπό την προετοιμασία για την επανένταξη τους. Στην "εκπαίδευση" λοιπόν που δέχεται ο πρωταγωνιστής Malik, στο διάστημα της εξαετούς φυλάκισής του, δεν πρέπει να μας ξενίζει η ποιότητα του σωφρονιστικού συστήματος που τον μετατρέπει σε στυγερό εγκληματία. Ούτε ο τρόπος λειτουργίας της φυλακής οφείλει να μας ξενίζει ιδιαιτέρως. Θεωρητικά είναι επιτυχημένος. Καθώς ο πρωτύτερα αμούστακος, ανίσχυρος και αγαθός Malik, και γένια έβγαλε και ισχύ απέκτησε και την επιζήμια αγαθότητα(βλακεία) απέβαλλε. Και όντως προετοιμάστηκε, και εντάσσεται με όλες της εγγυήσεις "υγείας" στο κοινωνικό σώμα. Αυτό λοιπόν που πρέπει να μας ξενίζει είναι η ίδια η κοινωνία και τα στοιχεία εκείνα που μας κάνουν αποδεκτούς και χρηστούς εντός αυτής!
Πολλοί έχουν παρομοιάσει τον κόσμο των καλλιτεχνών σαν έναν νέο και αυτόνομο κόσμο. Σαν το δικό τους χωράφι, περιφραγμένο με διακριτά συρματοπλέγματα, που εκεί μέσα σπέρνουν και θερίζουν τις ανησυχίες τους. Αυτό γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό στο σινεμά, ειδικά όταν η δραματουργία εξαντλείται (σχεδόν) ολοκληρωτικά σ' έναν και μόνο χώρο-τόπο. Ο τόπος αυτός στην ταινία του Audiard είναι η φυλακή. Και παρεμπιπτόντως, με μια λεπτομερή σκιαγράφηση και μια ενδελεχή μελέτη εντός των γραναζιών που την απαρτίζουν, ο Γάλλος σκηνοθέτης καταφέρνει να βγάλει από την ναφθαλίνη το κορεσμένο genre του prison drama. Ο ρεαλισμός στο απόγειο. Με τον φιλμικό χρόνο να ισορροπεί μεταξύ της εσωτερικοποίησης του πρωταγωνιστή, των εξωτερικών συμβάντων (πολλές φορές δάνεια της γκανγκστερικής ταινίας), αλλά και της άμεσης παρακολούθησης της ζωής εντός της φυλακής.
Όπως ευφυέστατα διατυπώνει ο Jacques Audiard η φυλακή είναι μια άλλη κοινωνία. Ή καλύτερα είναι η Κοινωνία. Απαλλαγμένη από τους ορισμένους και περιοριστικούς νόμους. Τα αίτια και τα αιτιατά καθορίζονται από τη δύναμη του ισχυρού. Τον νόμο του ισχυρού. Μια ανελέητη πάλη. Ο αλληλοσπαραγμός, η εκμετάλλευση και το παιχνίδι κυριαρχίας και επιβολής ίσως τα μόνα ταυτοτικά στοιχεία του DNA μας. Άκρως ενταγμένα στην εγκεφαλική διαδικασία. Συνώνυμα του πνευματικού επιπέδου της ανθρώπινης φυλής. Της μίας υπάρχουσας ανθρώπινης φυλής. Άλλωστε η νομοθεσία, οι τυπικοί και οι άτυποι κανόνες της "έξω" κοινωνίας δεν είναι παρά τα χαλινάρια που ρυθμίζουν επακριβώς τη συμπεριφορά μας. Στερώντας τον άνθρωπο απ' την ίδια του τη Φύση. Και αποτρέποντας την αυτογνωσία. Και συνεπώς την εξέλιξη. Πρωτίστως την πνευματική και έπειτα τη σαρκική.
Ερώτημα για έμπειρους λύτες: Ποια είναι η προφητεία;
Όποιος αποφασίσει να περάσει "(500) Μέρες με τη Σάμερ", πρέπει να είναι έτοιμος για μια μη παραδοσιακή ρομαντική κομεντί. Μπορεί να μην είναι μια σπουδαία ιστορία αγάπης, αλλά κάνει την ευχάριστη έκπληξη, πραγματοποιώντας αυτό που αναμένεται να κάνουν όχι μόνο οι ταινίες αλλά οι δημιουργοί και η τέχνη εν γένει. Να είναι καθρέπτης των σημείων του καιρού, χωρίς να είναι μια κόπια από την τελευταία τάση του συρμού. Και όλο αυτό το κάνει έχοντας μια κατεξοχήν pop θεματική, με λίγο indie εκτέλεση. Μα μπορεί να είναι πιο "end of 00’s" (;), δεν μπορεί..!
Η Σάμερ είναι η κοπέλα που κάθε άντρας θέλει να ερωτευτεί όταν βρίσκεται στα late twenties του. Είναι ασυνήθιστα έξυπνη, επικίνδυνα γλυκιά, τραγικά ενδιαφέρουσα και αθεράπευτα αστεία, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Τομ από τις πρώτες μέρες της συναναστροφής τους στη δουλειά (μια εταιρία ευχετήριων καρτών). Η Σάμερ όμως, μαζί με όλα τα παραπάνω είναι και οδυνηρά ειλικρινής, υπερβολικά ανεξάρτητη και διαθέτει μια σπάνια μη απολογητική συμπεριφορά όντας ο εαυτός της, δηλαδή μια αληθινή, σύγχρονη, νέα γυναίκα, 24 ώρες το 24ωρο. (Το παραπάνω κάντε το "υπερβολικά ανεξάρτητη για τον Τομ"... γιατί τι σημαίνει υπερβολικά ανεξάρτητη στ' αλήθεια;).
Ο ανυποψίαστος, σε σημείο να προκαλεί συναισθήματα συμπόνιας Τομ, καταδικάζεται στο να ερωτευτεί την ακαταμάχητη Σάμερ μέσα στο ασανσέρ, over "There is a light that never goes out" των Smiths… και ποιος άλλωστε δεν θα ερωτευόταν έτσι;! (Το soundtack της ταινίας είναι εξαιρετικό). Όμως έτσι είναι η ζωή, "that's the way love goes" και άλλα τέτοια, αγαπητέ αναγνώστη και μετά από ενάμιση χρόνο περίπου η Σάμερ θα τερματίσει τη σχέση της με τον συμπαθέστατο, αν και λίγο μαλακό Τομ, αφήνοντάς τον να καταστρώνει σχέδια για το πώς θα ξανακερδίσει το κορίτσι και να αναπολεί τις ευτυχισμένες "μέρες του στη λιακάδα".
"Xerox machines are hot.."
Γιατί η ευτυχία ή η δυστυχία μιας σχέσης ερμηνεύεται (και τολμώ να πω μετριούνται) μόνο σε στιγμές απομονωμένες και χειρουργικά αφαιρεμένες από τον ζωντανό οργανισμό που λέγεται ρομαντική/σεξουαλική σχέση, επανεξεταζόμενες με καθαρό και φρέσκο μυαλό, χωρίς να έχει σημασία αν οι στιγμές συνέβησαν στην αρχή ή στο τέλος, την τριακοστή έβδομη ή η τεσσαρακοστή πεντηκοστή ένατη μέρα της σχέσης. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο θα δεις τις "(500) Μέρες με την Σάμερ" ανακατεμένες.
Η επιτυχία της ταινίας έγκειται, πρώτον, στο οτι αντανακλά διακριτικά τα σύγχρονα άγχη αυτής της γενιάς, δηλαδή το οτι οι περισσότεροι «almost thirty» συνάνθρωποί μας μισούν τη δουλειά που κάνουν (η οποία συνήθως καμία σχέση δεν έχει με το αντικείμενο των σπουδών τους), θέλουν να ερωτευτούν και/ή φοβούνται την δέσμευση. Δεύτερον, απεικονίζει αλήθειες για τις ερωτικές σχέσεις δοσμένες σε διαστάσεις και πλαίσια, αλήθειες των οποίων ο εντοπισμός αποτελεί προσωπική γνωστική κατάκτηση. Όπως το οτι η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από τις προσδοκίες σε μια σχέση, οτι το να είσαι ερωτευμένος δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το να σου φαίνονται χαριτωμένες οι μικρές συνήθειες του άλλου (όσο ενοχλητικές κι αν είναι στην πραγματικότητα), οτι όσον αφορά στον έρωτα βλέπουμε ό,τι θέλουμε να δούμε, οτι αυτό το πράγμα που λέγεται έρωτας μπορεί και να είναι τόσο αληθινό όσο και ο Άγιος Βασίλης, και οτι τελικά η εξελικτική πορεία των σχέσεων, από τη γνωριμία μέχρι τον αποχαιρετισμό, είναι θέμα σύμπτωσης… Δεν είναι κυνισμός, είναι μοντέρνο love story.
Καλώς ήρθατε στο blog της Κινηματογραφικής Ομάδας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ο.Π.Α., πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε.).
Η Ομάδα, τα μέλη της οποίας είναι τόσο φοιτητές όσο και απόφοιτοι του Ο.Π.Α., ξεκίνησε την δραστηριότητα της τον Απρίλιο του 2007 με την οργάνωση προβολών στο χώρο της ΑΣΟΕΕ.
Η επιλογή των ταινιών που προβάλουμε κινείται ηθελημένα προς διαφορετικές συνεχώς κατευθύνσεις, θέλοντας να κάνει απλώς τη σύσταση μεταξύ του Κινηματογράφου και του (όχι απαραίτητα σινεφίλ) φοιτητή / "νέου" / οποιουδήποτε θεατή, μέσα πάντα από τις αγαπημένες ταινίες της Ομάδας. Και αυτό όχι με αρχειακή - διδακτική αλλά με fun διάθεση, δίνοντας απλά το ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο. (Δε λείπουν φυσικά και οι cult παρεκτροπές!).
Αγαπάμε την ιδέα της προβολής στη μεγάλη οθόνη, με καλό ήχο και με παρέα (αντί για την ιδιωτική θέαση στην οθόνη του PC). Απ' την άλλη όμως, δεν προβάλουμε ταινίες που παίζονται την ίδια στιγμή στα σινεμά, επειδή για εμάς η κινημ/φική αίθουσα είναι the place to be, εκεί τις απολαμβάνουμε περισσότερο τις ταινίες! Εξάλλου το κινημ/φικό παρελθόν, απώτερο ή πιο πρόσφατο, έχει πάρα πολλά να μας δώσει.
Στο blog αυτό δεν επιχειρούμε την "δημοσιογραφική" κάλυψη της κινημ/φικής επικαιρότητας. Γράφουμε μόνο για τις ταινίες που βλέπουμε, για τα θέματα που μας κάνουν κλικ και τα events που μας ψήνουν. Μόνο για ο'τι τελικά αξίζει και μας αφορά! Δελτία Τύπου δε θα διαβάσετε εδώ :-P
Οι συναντήσεις της Ομάδας πραγματοποιούνται είτε στο φουαγιέ του αμφ. Αντωνιάδου (Πατησίων 76, 1ος όροφος πτέρυγας Αντωνιάδου) είτε στο Πολιτιστικό Στέκι (Πατησίων 76, υπόγειο κεντρικού κτιρίου) πριν ή/και μετά τις προβολές. Όποιος θέλει να συμμετάσχει, ας έρθει να μας συναντήσει! E-mail: kinimatografiki_omada_opa [at] hotmail.com
Το χειμερινό εξάμηνο 2010-2011 οι προβολές γίνονται κάθε Δευτέρα μετά τις 17:00 στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, ισόγειο κεντρικού κτιρίου), από DVD player ή Η/Υ, μέσω προβολέα Standard Definition, σε οθόνη πλάτους 2,75m και διαγωνίου 125'' (για κάδρο 16:9) και με στερεοφωνικό ήχο από την ηχητική εγκατάσταση του αμφιθεάτρου (8 ηχεία κατά μήκος της οροφής). Το αμφιθέατρο είναι προσβάσιμο από Άτομα με Κινητική Αναπηρία.
[English translation is made for visiting students (Erasmus, AIESEC, etc.) and other non-Greek-speaking friends.]
Welcome to the Athens University of Economics and Business (AUEB) Film Club blog.
The Club, whose members are both current and former students of the University, began its activity in April 2007 by organising film screenings. Club meetings are held in Antoniadou lobby (76, Patission Str., Antoniadou wing's 1st floor) or in the Cultural Club ("Politistiko Steki": 76, Patission Str., central building's basement, next to the restaurant) before or/and after screenings . If you want to join the Club, come and meet us!
E-mail: aueb_film_club [at] hotmail.com
During the 2010-2011 winter semester, screenings are held every Monday after 17:00 in classroom B (76, Patission Str., central building's ground floor).
pageloads
