Wednesday, January 28, 2009

Criterion Fake Covers

Διάφορα εξώφυλλα από "κυκλοφορίες" της Criterion, διάλεξα κάποια που είτε θα'θελα να δω να κυκλοφορούν είτε απλά μου άρεσαν. Περισσότερα εδώ.
















(και τα 2 μου άρεσαν εξίσου)





Το παρακάτω ταιριάζει περισσότερο στο ποστ της female darcy, και υπάρχει σε 2 εκδόσεις, ανάλογα με τη φιλοσοφία του καθενός:


Friday, January 23, 2009

The Curious Case of Benjamin Button (Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον)


Σκηνοθεσία: David Fincher
Παραγωγής: USA / 2008
Διάρκεια: 159'





Ο David Fincher, έναν χρόνο μετά το αριστουργηματικό και εγκληματικώς υποτιμημένο Zodiac, επιστρέφει με ένα υπαρξιακό ανθρώπινο δράμα. To "The Curious Case of Benjamin Button", το οποίο είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία που όμως σε καμία περίπτωση δε μπορεί να συγκριθεί με τις μεγάλες ταινίες του δημιουργού.

Ένας "επιστήμονας" ρολογιών κατασκευάζει ένα ρολόι που παρουσιάζει την εξής ιδιότητα: οι δείκτες κινούνται αντίστροφα. Με μοναδικό σκοπό να επανακτηθεί ο χαμένος χρόνος. Παράλληλα στη Νέα Ορλεάνη, υπό εξαιρετικά παράξενες συνθήκες γεννιέται ένα ασυνήθιστο βρέφος. Πρόκειται για τον Μπέντζαμιν Μπάτον (Brad Pitt), ο οποίος είναι σαν να γεννήθηκε 80 ετών και πλέον να διανύει αντίστροφα τη ζωή του μέχρι την βρεφική ηλικία. Αυτή την ιδιότυπη ζωή θα παρακολουθήσουμε για 159' λεπτά, η οποία περιστρέφεται γύρω από μια ερωτική σχέση με την "φυσιολογική" Daisy (Cate Blanchett), της οποίας τα ημερολόγια αποτελούν και τις κολώνες της "flash back" αφήγησης. Μια ερωτική σχέση που σαν ηφαίστειο, άλλοτε ενεργό και άλλοτε σβησμένο, γρατζουνάει επίπονα και ανεξίτηλα το "παράξενο" ζευγάρι.


Η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις όσον αφορά το πρώτο στάδιο της αρχικής ιδέας, η οποία είναι ομολογουμένως ευρηματική. Στη συνέχεια όμως, εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στη διάσταση του προδιαγεγραμμένου. Όλες οι ζωές, και αυτές που γεννήθηκαν στις πιο παράξενες διαστάσεις, και αυτές που κυλούν ανάστροφα, χρωστούν έναν θάνατο. Ζωές που εκτείνεται μεταξύ δυο ημερομηνιών, αυτή της Ανατολής και αυτή της Δύσης του εγκόσμιου βίου του καθένα. Τα πάντα έχουν ένα νόημα και δείχνουν να συμβαίνουν για ένα μοναδικό σκοπό. Έτσι τουλάχιστον μας λέει ο David Fincher. Μόνο που αυτή η ιδέα γίνεται σχεδόν εμμονή, παραπέμποντας μας σε μια εξαιρετικά "θεοφοβούμενη" μοιρολατρική διάσταση.


Οι Cate Blanchet και ο Brad Pitt είναι τα ηχηρά ονόματα στο cast. Αλλά και οι δύο μοιάζουν να περιορίζονται σε συμβατικές ερμηνείες σε μια ταινία που αποτελεί εξ ορισμού ένα αντισυμβατικό χρονογράφημα και μια βαθύτερη διείσδυση στην ανθρώπινη ύπαρξη. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με την σεναριακή-σκηνοθετική ατολμία καθιστούν την δραματουργία εξαιρετικά επίπεδη, και μάλλον αναμενόμενη. Ωστόσο το "The Curious Case of Benjamin Button" περιέχει μερικά ευχάριστα ξεσπάσματα, ικανά να απογειώσουν τα συναισθήματα σε ταχύς χορευτικούς ρυθμούς. Ξεσπάσματα που οφείλονται κυρίως σε μεμονωμένες ερμηνευτικές εξάρσεις των πρωταγωνιστών, αλλά και στις αδιαπραγμάτευτες αφηγηματικές ικανότητες του David Fincher πίσω από την κάμερα.


Τέλος, οφείλω να σας προειδοποιήσω πως το σενάριο υπογράφει ο Eric Roth. Και το λέω, γιατί οι ομοιότητες με το Forrest Gump, που έχει επίσης γράψει, είναι περισσότερο από εμφανείς. Ένα σενάριο που αν και αποτελεί μια ολοκληρωτική καταγραφή του ιστορικού γίγνεσθαι μεταξύ του 19ου και του 20ου αιώνα, τελικώς εμμένει σε μια προκλητικά επίπεδη αφήγηση. Παρ' όλα ταύτα, υπάρχουν και ορισμένες εξαιρετικά κωμικές σκηνές, που αναμένεται να σκάσουν σαν "κεραυνός γέλιου" ανά τις κινηματογραφικές αίθουσες. Ετοιμαστείτε!


"Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον" είναι μια εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή, η οποία αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στα βραβεία της Α' κατηγορίας. Ήδη έχει προταθεί για 5 Χρυσές Σφαίρες και 13 Όσκαρ. Ωστόσο, σίγουρα δεν αποτελεί την ποιοτικότερη ταινία στη φιλμογραφία του David Fincher.


Βαθμολογία: 6/10



International trailer

Thursday, January 15, 2009

Milk


Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Παραγωγής: USA / 2008
Διάρκεια: 128'





Ο Gus Van Sant θα αποφύγει χαρακτηριστικά τους πειραματισμούς στη φόρμα του, και ίσως με τον πιο mainstream αφηγηματικό τρόπο που τον έχουμε ποτέ συναντήσει, θα αναδείξει ηρωικά την προσωπογραφία του Harvey Milk.


Η ταινία θα ασχοληθεί με την τελευταία δεκαετία της ζωής του Harvey Milk (Sean Penn). Του πρώτου ανοιχτά gay εκλεγόμενου σε δημόσιο αξίωμα (Δημοτικός Σύμβουλος). Ο Milk παρουσιάζεται ως ένας ακτιβιστής που "χώθηκε" για τα καλά στον παρανοϊκό κόσμο της εποχής του ('70s), με σκοπό να εξασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ομοφυλόφιλη κοινότητα. Αποτελώντας ουσιαστικά στυλοβάτη στη μετέπειτα κοινωνική αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας, αλλά και και στην απενεχοποίηση των ατομικών ερωτικών επιλογών. Η κάμερα, με δηλωμένη συμπάθεια, θα τον ακολουθεί ως τη (βίαιη) Δύση της ζωής του και τους τίτλους τέλους.


Ο Gus Van Sant, με ακαδημαϊκό κινηματογραφικό τρόπο, θα αναδείξει των ήρωα του ως προασπιστή όχι μόνο της ομοφυλόφιλης κοινότητας, αλλά και πάσης φύσης μειονοτήτων. Διαφορετικοτήτων που είναι καταδικασμένες σε μια αναίτια κοινωνική περιθωριοποίηση. Ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει φωτεινά χρώματα στη φωτογραφία, δίνοντας συνεχώς μια ευχάριστη διάθεση στο θεατή. Ενώ το ταχύ μοντάζ σε συνδυασμό με τα κωμικά επεισόδια (εις βάρος κυρίως του πολιτικά ασόβαρου κόσμου) δίνουν ξέφρενο ρυθμό στην αφήγηση. Μιας αφήγησης που πατάει σε γενικές αλήθειες, ή σε κατά γενική ομολογία αλήθειες, αποσκοπώντας να καταστήσει ακόμα πιο αγαπητό τον ήρωα της. Εν τέλει, το Milk είναι μια αισιόδοξη ιστορία που παρακολουθείται εξαιρετικά ευχάριστα.


Ο Sean Penn αγκαλιάζει με αγάπη και σοβαρότητα το ρόλο του, παραδίδοντας μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία. Ενώ τις εντυπώσεις κλέβει και ο Josh Brolin, στον ρόλο του ψυχικά ασταθή Δημοτικού Συμβούλου. Τέλος, το Milk αποτελεί μια ευχάριστη ταινία και άλλη μια πολύ προσεγμένη παραγωγή. Ωστόσο, δεν πρόκειται για κάποιο αριστούργημα, ούτε θα το μνημονεύουμε για την κινηματογραφικότητά του.


Βαθμολογία: 6/10



Revolutionary Road (Ο Δρόμος της Επανάστασης)


Σκηνοθεσία: Sam Mendes
Παραγωγής: USA / UK / 2008
Διάρκεια: 119'





Ο Sam Mendes επιστρέφει στα γνωστά λημέρια του American Beauty. Βέβαια αυτή τη φορά θα εστιάσει πλησιέστερα στη γέννηση του προβλήματος του Αμερικάνικου όνειρου. Παρακολουθώντας ένα σχετικά νέο ζευγάρι, στο αρχικό στάδιο της αλλοτρίωσης, μέσα στην Αμερική του 1950. Το Revolutionary Road βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Richard Yates.

Όσοι περιμένετε να δείτε στη μετά 11ετίας συνάντηση του Leonardo Di Cario και της Kate Winslet (η προηγούμενη ήταν στον Τιτανικό) την εκπλήρωση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, μάλλον θα πρέπει να στρέψετε αλλού τα βλέμματα σας! Εδώ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του περιβάλλοντος τους, η Kate Winslet και ο Leonardo Di Caprio συνθέτουν ένα αξιοζήλευτο ζευγάρι. Ωστόσο και οι δυο τους μοιάζουν παράταιροι στην τυπική μικροαστική κοινωνία. Η Kate Winslet νοιώθει εμφανώς μπουχτισμένη και αδρανής στη ρουτίνα του νοικοκυριού, ενώ ο Leonardo Di Caprio μοιάζει ευνουχισμένος στην αδιάφορη γραφειοκρατική εργασία. Έτσι, σχεδιάζουν από κοινού τη "δραπέτευση" στην πολιτισμικά υγιέστερη Ευρώπη. Συγκεκριμένα στη Γαλλία, αμφισβητώντας και την πάγια θεώρηση πως η ζωή σταματά με την έλευση των παιδιών. Τι γίνεται όμως όταν το χρήμα παρουσιάζεται εύκολο στη ζωή ενός εκ των δύο; Ο Sam Mendes θα σημαδέψει στον κομφορτισμό ως την απαρχή της αλλοτρίωσης. Θα κονταροχτυπίσει την αθωότητα του ονείρου με την "αγορασμένη ευτυχία", και μέσα από την παρατεταμένη σύγκρουση του ζεύγους θα θρυμματίσει για άλλη μια φορά την εικόνα του, παγκόσμιου πλέον, Αμερικάνικου ονείρου.


Το Revolutionary Road, όπως επίσης και το πρόσφατο Reader, μου δίνουν την ευκαιρία να κάνω την εξής παρατήρηση: Όλο και συχνότερα παρατηρούμε στα σενάρια την δραματουργική αξιοποίηση του off χρόνου. Συγκεκριμένα ο φιλμικός χρόνος μιας ταινίας διαχωρίζεται σε on και off. On χρόνος είναι η ιστορία που βλέπουμε στο πανί, ενώ off χρόνος αυτός που δε βλέπουμε. Για παράδειγμα off χρόνος είναι η παιδική ηλικία ενός ήρωα που σε κάποια ταινία τον παρατηρούμε μετά την ενηλικίωση του. Εδώ παρατηρούμε την ταινία να ξεδιπλώνεται με σημαντικές χρονικές ελλείψεις (για παράδειγμα λείπει ένα σημαντικό χρονικό διάστημα των πρώτων ετών του γάμου του ζευγαριού), οι οποίες ελλείψεις δεν εντάσσονται στα πλαίσια κάποιας αφηγηματικής οικονομίας. Αντιθέτως, ο Sam Mendes αφήνει την ελευθερία στον θεατή του, δίνοντας του κάποια απαραίτητα στοιχεία, να διαμορφώσει τα κενά χωρία. Επιτρέποντας έτσι στον off χρόνο να αλληλεπιδρά, πλέον ορατά, με τον on χρόνο, και κάνοντας τον αναπόσπαστο στοιχείο της δραματουργίας.


Μεγάλο ενδιαφέρον ως τέχνασμα έχει και η επιλογή του σκηνοθέτη να παρατηρήσει τη ζωή του ζεύγους και μέσα απ' το μικροαστικό περιβάλλον του. Για το οποίο η επιλογή της ξενιτιάς μοιάζει εντελώς αλλοπαρμένη και αντιμετωπίζεται ως κατακριτέα. Σαν μια μορφή παράνοιας. Η τρέλα που στο σύμπαν του Revolutionary Road οριοθετείται ως το απόβρασμα, ή μάλλον το περίττωμα αυτού του σάπιου κόσμου. Δεν είναι τυχαία η ύπαρξη ενός θεωρητικά τρελού (Michael Shannon), ο οποίος ρόλος αν και χρησιμοποιείται κάπως αβανταδόρικα, στρέφεται με οργή και αλήθεια κατά της μικροαστικής κοινωνίας. Άλλωστε η "τρέλα", στα πλαίσια αυτού του κενού και μάταιου κόσμου, μοιάζει με έκφραση ανώτερης πνευματικής οξύνοιας και ιδιοφυίας. Πνευματικής οξύνοιας που ξεσκεπάζει την σαθρότητα της αλλοτριωμένης ύπαρξης. Κάτι που φαίνεται και στα οργισμένα ξεσπάσματα του Leonardo Di Caprio, όταν αδυνατεί να αποδεχτεί την αλήθεια. Ο Di Caprio που παραδίδει μια σπουδαία ερμηνεία, φιλοδοξώντας να οπτικοποιήσει ολικώς την παράνοια του American Dream. Θα παρακολουθήσουμε επίσης μια εξαιρετική Kate Winslet στον μοναδικό ίσως αδιάφθορο ρόλο της ταινίας.


Το Revolutionary Road είναι μια ταινία που δεν υστερεί σε κανένα επίπεδο. Έχει στη διάθεση της ένα δυνατό soundtrack και μια ικανοποιητικότατη φωτογραφία. Ενώ το πρωτότυπο φινάλε ενδέχεται να σας αποζημιώσει. Η επιλογή του Sam Mendes να παρατηρήσει το ζευγάρι μέσα απ' τον κύκλο του, αποτρέπει εν μέρη το μελλοδραματισμό και δίνει βαθύτερες (ειρωνικές) διαστάσεις στο κατεστημένο μοτίβο αυτού του συμβατικού κόσμου.


Βαθμολογία: 8/10



Cafe de los Maestros


Σκηνοθεσία: Miguel Kohan
Παραγωγής: USA / Brazil / UK / Argentina / 2008
Διάρκεια: 90'





Ο Miguel Kohan θα καθίσει πίσω από την κάμερα για να μας μεταφέρει τον παλμό του Λατινοαμερικανικού ταμπεραμέντο μέσα απ' το πάθος του ταγκό. Μέσα από την επαναντάμωση των σπουδαιότερων μουσικών του είδους, απ' τα '50s, που οδήγησε αρχικά σε μια συγκινητική συναυλία, έπειτα σε μια σπάνια και δημοφιλή ηχογράφηση, στη συνέχεια σε ένα βιβλίο και τέλος στο κινηματογραφικό Cafe de los Maestros. Όμως σε μια ταινία, σε ένα ντοκιμαντέρ που όλες οι συνιστώσες υπηρετούν ευλαυικά το συναίσθημα και το χρονικό αυτής της ξεχωριστής στιγμής, οφείλουμε να ασχοληθούμε περισσότερο με τον "ιδιοκτήτη" του project. Αυτός είναι ο Gustavo Santaolalla, παγκόσμια μουσική φυσιογνωμία, υπεύθυνος και για τη μουσική σπουδαίων ταινιών όπως Babel, Brokeback Mountain και Diarios de motocicleta. Εδώ εκτός της ιδέας, έχει επιμεληθεί το σενάριο και είναι και ο πρωτεργάτης της παραγωγής.


Έτσι η αγάπη του Gustavo Santaolalla για το ταγκό οδήγησε στην υλοποίηση αυτού του αξιαγάπητου ντοκιμαντέρ. Το οποίο ωστόσο απευθύνεται σε κοινό συγκεκριμένου ενδιαφέροντος. Εμείς θα παρακολουθήσουμε το χρονικό της αντάμωσης των καλλιτεχνών με αξιοζήλευτη καλλιτεχνική ευαισθησία. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από αυτή την παθιασμένη μουσική που λέγεται ταγκό, και ο Santaolalla δε θα αφήσει τίποτα να το περιχαρακώσει. Ταγκό που σημαίνει ρυθμός, ταγκό που σημαίνει ανθρώπινη έκφραση. Έτσι θα παρακολουθήσουμε τους μεγάλους star της εποχής (Horacio Salgán, Aníbal Arias και πολλούς πολλούς άλλους) μέσα από τις μελωδίες τους, αλλά και από τις ανθρώπινες εκφράσεις τους. Και όλη η ταινία, όλα τα επεισόδια, ακόμα και τα διαλεκτικά, σου δίνουν την εντύπωση πως αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια μιας συναυλίας. Σαν αυτής της ιστορικής συναυλίας που κλείνει και την ταινία.


Στα πλαίσια αυτά και η σκηνοθεσία κρατάει χαμηλόφωνους τόνους. Και υποτάσσεται με αγάπη στην μουσική παρόρμηση. Με μια φωτογραφία που μας ξεναγεί σε άλλες εποχές, με ρυθμικό μοντάζ και συναισθηματική ευφράδεια δείχνει και αυτή να παρασύρεται πλήρως στη Λατινοαμερικανική φινέτσα! Τέλος, το Cafe de los Maestros δεν απευθύνεται σε μαζικό κοινό. Αλλά για τους λάτρεις του ταγκό και αυτούς που επιθυμούν μια άμεση ξενάγηση σε αυτό και την κουλτούρα του, η ταινία αποτελεί ιδανική επιλογή!


Βαθμολογία: 6,5/10



Sunday, January 11, 2009

Festen: Το Εθνικό Θέατρο συναντά το Κέντρο Κινηματογράφου


Δεύτερη πράξη (μετά το "Elephant") της συνεργασίας Εθνικού Θεάτρου και Ελληνικού Κέντρου Κινημ/φου για τη φετινή σεζόν, της προβολής δηλ. στο Τριανόν ταινιών που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με παραστάσεις που ανεβαίνουν φέτος από το Εθνικό. Μετά την προβολή, οι συντελεστές των παραστάσεων (μαζί με κριτικούς κινημ/φου) συνομιλούν με το κοινό για το εκάστοτε θέμα και για τη σχέση θεάτρου-κινημ/φου. Την κινημ/φική επιμέλεια του προγράμματος έχει ο κριτικός κινημ/φου Ρόμπυ Εκσιέλ (Έθνος, ΣΙΝΕΜΑ).


(click image for higher resolution)Το πιστοποιητικό που φέρουν οι ταινίες του Dogme 95

Αυτή τη Δευτέρα 12/1 λοιπόν θα προβληθεί στις 20:00 (με ελεύθερη πάντα είσοδο) το "Festen" (1998, Thomas Vinterberg, "Οικογενειακή Γιορτή"), η πρώτη και ίσως καλύτερη ταινία του "Δόγματος '95", του πιο hot δηλ. θέματος σινε-συζήτησης πριν μια δεκαετία. Το έχουν αποκαλέσει το "τελευταίο κινημ/φικό κίνημα του 20ου αιώνα", αλλά προσωπικά κλίνω περισσότερο στον χαρακτηρισμό μανιφέστο-που-ήθελε-να-γίνει-κίνημα: έδωσε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ταινίες μόνο απ' τους δημιουργούς του (Lars von Trier και Thomas Vinterberg) και όχι απ' όσους τους ακολούθησαν, και όταν οι δημιουργοί το εγκατέλειψαν (πολύ σύντομα δηλαδή), έχασε νομίζω εντελώς τη δυναμική του (αξίζει πάντως μια επίσκεψη στο επίσημο site).


(click image for higher resolution)Photo via www.n-t.gr

Την αφορμή για την προβολή του "Festen" δίνει η παράσταση «Η καλή οικογένεια» του Γιόακιμ Πίρινεν (η οποία ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. Περισσότερα για την παράσταση στο link, εγώ δυστυχώς (αν και αυτή η συνεργασία έχει αρχίσει να με ψήνει!) είμαι ακόμα σχετικά άσχετος με το θέατρο. Πού είναι αυτά τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας του Ο.Π.Α. να βοηθήσουν? :-P (Θυμάμαι πάντως οτι το ίδιο το "Festen" είχε ανέβει ως θεατρικό με Μαρκουλάκη, Μπαζάκα κλπ με μεγάλη επιτυχία πρόπερσι.)

Μαζί με το σκηνοθέτη της παράστασης Δημήτρη Λιγνάδη στη συζήτηση θα συμμετάσχουν οι πρωταγωνιστές Μηνάς Χατζησάββας (κορυφαίος!) και Μαρίνα Ψάλτη και ο κριτικός κινημ/φου Γιάννης Ζουμπουλάκης (Βήμα, ΣΙΝΕΜΑ).

Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση, εδώ.




Εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα IMDb trivia για την ταινία.






βλέπε 15.12.08
Elephant: Το Εθνικό Θέατρο συναντά το Κέντρο Κινηματογράφου

Wednesday, January 07, 2009

The Reader (Σφραγισμένα Χείλη)


Σκηνοθεσία: Stephen Daldry
Παραγωγής: USA / Germany / 2008
Διάρκεια: 123'





Ο Stephen Daldry, γνωστός σε όλους μας από τα "Billy Elliot" και το "The Hours", κάνει ταινία το ήδη επιτυχημένο βιβλίο "Der Vorleser" του Bernhard Schlink. Νωπό στην ατμόσφαιρα το ιδιαιτέρως τραυματικό χάρισμα των Anthony Minghella και Sydney Pollack στην αφήγηση του συναισθήματος. Αμφότεροι βρίσκονται στην παραγωγή της ταινίας, η οποία και αφιερώνεται στην μνήμη τους...


Στη Γερμανία του '60 αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση μεταξύ ενός 15χρονού, του Michael Berg (David Kross), και μιας 30κάτι γυναίκας, της Hanna Schmitz (Kate Winslet), η οποία είχε διατελέσει και φρουρός στις περιβόητες φυλακές του Άουσβιτς. Αρχικώς, οι ερωτικές παρορμήσεις της εφηβείας συνθέτουν τον ορισμό της σεξουαλικής σχέσης. Ωστόσο, αν προσδοκείς να δεις ένα κολάζ από παθιασμένες σκηνές, τότε μάλλον θα απογοητευτείς. Ο Stephen Daldry θα μετατοπίσει σύντομα τους άξονες, και θα υποδηλώσει, έστω στιγμιαία, μια βαθύτερη σχέσης αγάπης. Γιατί η αγάπη στο σύμπαν του Reader είναι η μόνη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Να ριζώσει βαθιά στην καρδιά και να ξεριζώσει το παρελθόν απ' τη μαυροσυννεφιά. Μέσα στο ίδιο το άτομο, να ξεριζώσει το ίδιο το άτομο. Η αγάπη που ισούται με πόνο αβάσταχτο για το ίδιο το υποκείμενο. Ο David Kross θα δηλώσει "όσο αγαπάς υποφέρεις" στοχεύοντας ευθέως στον κέντρο του συναισθήματος. Ή μάλλον όχι του συναισθήματος. Η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα, είναι κάθαρση!


Μεταφερόμαστε αιφνιδίως έξι χρόνια αργότερα. Η ερωτική σχέση έχει διακοπεί και ο David Kross είναι πλέον φοιτητής νομικής. Ως τέτοιος, στα πλαίσια σεμιναρίου, παρακολουθεί συντετριμμένος την δίκη κατά των υπαιτίων των απάνθρωπων θανάτων στο Άουσβιτς. Ανάμεσα στις κατηγορούμενες και η Kate Winslet. Σε αυτό σημείο οφείλουμε να σημειώσουμε την καταλυτική παρουσία ενός συμφοιτητή. Ο οποίος χάρις στην ευστροφία και τον ορθολογικό κυνισμό του, υπογραμμίζει εύστοχα τον πραγματολογικό ορισμό της δικαιοσύνης. "Η δικαιοσύνη είναι αντιπερισπασμός" λέει. Ένας αντιπερισπασμός, σαν να θέλει να απαλλαγεί από την ευθύνη του εαυτού της. Η δικαιοσύνη λοιπόν καθρεφτίζεται και εδώ ως ένα εργαλείο στα χέρια των δυνατών, των κυβερνήσεων. Μια δικαιοσύνη που εξαντλεί τη σκληρότητα της σε ανήμπορους ανθρώπους, απαλλάσσοντας εκείνους, τους "χειροδύναμους", που φέρουν το βαρύτερο φορτίο. Και η Kate Winslet είναι ο κατ' εξοχήν ορισμός της αδύναμης γυναίκας. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, που με την παραδειγματική τιμωρία του, θα χαρίσει στους πραγματικούς υπαίτιους (πολιτικούς, κυβερνήτες, διοικητές) την ελευθερία αλλά και την αμόλυντη φήμη τους.


Ακόμα και για την Kate Winslet θα μπορούσε να υπάρχει διαφυγή. Οι δικαιολογίες υπαρκτές και αληθείς. Όμως, ένα σύμπλεγμα αναστολών, φόβων και καταπιεσμένων συναισθημάτων, τόσο απ' την πλευρά της όσο και απ' αυτή του νεαρού πρώην εραστή της, δεν της επιτρέπουν μια δεύτερη ευκαιρία στον κοινό εγκόσμιο βίο. Άλλωστε ο Stephen Daldry δεν ενδιαφέρεται για τη διαφυγή του ατόμου απ' τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιθέτως. Η αγάπη υποβόσκει πάντα, μέσα στα συντετριμμένα συναισθήματα, μέσα στις καταπιεσμένες επιθυμίες. Σαν ένα γιγάντιο πέπλο, που καλύπτει το άτομο και που δύναται μέσα απ' τις κατασπαρακτικές του ιδιότητες να αναμορφώνει. Ίσως για αυτό δε βλέπουμε καμία σχέση ολοκληρωμένη, γιατι η αγάπη δεν είναι στατική και γιατι το βάρος της είναι ασήκωτο για τις αδύναμες ανθρώπινες πλάτες.


Την σκυτάλη απ' τον εκπληκτικό David Kross παίρνει ο επίσης χαρισματικός Ralph Fiennes για να υποδυθεί τον ήρωα στην πιο ενήλικη μορφή. Εξίσου απόμακρος και μοναχικός με τον προκάτοχο του. Το παρελθόν έκδηλο πάνω του. Μια λυσσαλέα μάχη εντός του. Και η δυνατότητα έκφρασης στον σκληρό κόσμο είναι μηδαμινή, όχι όμως και αποτρεπτική. Θα αποτελέσει το μοναδικό σύνδεσμο με την φυλακισμένη Kate, σε μια υπέρογκα συναισθηματικά φορτισμένη σύνδεση. Και όπως αρχικώς έχει διατυπώσει ο Άγγλος σκηνοθέτης, αυτή η αγάπη σε συνδυασμό με την Τέχνη (που αποθεώνεται διαρκώς εντός της ταινίας) θα γίνουν το επιούσιο άγγιγμα στο εσωτερικό της Kate Winslet. Η οποία πλέον, μέσα απ' τον διαρκώς επίπονο εσωτερισμό, θα χειραφετηθεί, θα ξεφύγει απ' το παρελθόν της και θα επιτύχει την καθαρτική συγχώρεση. Όχι απ' τους άλλους, όχι απ' τον εαυτό της, αλλά απ' τον ίδιο το θεατή. Ολοκληρώνοντας έτσι την ταύτιση της Τέχνης με την αγάπη.


Η εσωτερική πάλη του ατόμου μένει συνεχώς αδιόρατη, ίσως γιατί κανείς δεν κατάφερε ακόμα να περιγράψει με λόγια το "είναι" του συναισθήματος. Αυτό είναι που κάνει τον ρόλο των ερμηνευτών σαφώς πιο δύσκολο, καθώς δεν καλούνται να αποτυπώσουν ευθέως το πρόσωπο της εσωτερικής πάλης, αλλά τα ίχνη αυτής πάνω τους. Η Kate Winslet παραδίδει μια τρισμέγιστη ερμηνεία. Μια ερμηνεία που κλέβει τις εντυπώσεις και αξίζει να συζητηθεί όσο τίποτε άλλο. Επίσης, δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθουμε στις καθηλωτικές μουσικές του Nico Muhly, οι οποίες συνυπογράφουν και συνακολουθούν την συναισθηματικότητα της ταινίας, μιας ταινίας που προτάσσει διαρκώς την Τέχνη ως πρότυπο εξανθρωπισμού.

Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει και το φινάλε. Παρά τις προφανείς σεναριακές ανεπάρκειες, το "Reader" κάνει μια ξεκάθαρη δήλωση ανωτερότητας στο κλείσιμο του, αποφεύγοντας χαρακτηριστικά την "μελοδραματική" σύγχυση στο επίπεδο της πλοκής των λοιπών ταινιών του είδους και φέγγοντας για άλλη μια φορά σε σιωπηλούς ανθρώπινους ήχους...


Βαθμολογία: 8,5/10



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...