Wednesday, January 07, 2009

Comme les Autres (Baby Love)


Σκηνοθεσία: Vincent Garenq
Παραγωγής: France / 2008
Διάρκεια: 90'



Ο Vincent Garenq, νεογνό στον κινηματογράφο καθώς έχει εργαστεί αποκλειστικά στην τηλεόραση, θα σκηνοθετήσει φοβισμένα μια ανατρεπτική ιστορία. Με έναν αυστηρό ακαδημαϊκό χαρακτήρα, που δε συνάδει με την όλη θεματική.


Το δράμα ενός ομοφυλόφιλου(Lambert Wilson) στη Γαλλία, που επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει παιδί, πραγματεύεται ετούτη η ταινία. Μόνο που εκτός της νομοθεσίας, έχει να αντιμετωπίσει την άρνηση του συντρόφου του και ενός συνόλου από κακοτοπιών, που υπονοούν πως όλο το σύμπαν τον κατατρέχει. Ο Lambert Wilson θα επιμείνει και θα παλέψει όλες τις εναντίον του δυσχέρειες. Έχοντας πλάι του μια φίλη εξ Αργεντινής, όαση μέσα στην γενικότερη άρνηση, η οποία θα γίνει συνεργός στις επιθυμίες του.


Ο Vincent Garenq, που δείχνει έντρομος στον γενικότερο πουριτανισμό, θα ποιήσει την ταινία του με αδικαιολόγητη εγκράτεια. Οι ήρωες του θα γραφτούν με στέρεο αμυντικογεννή προσανατολισμό. Όντας και οι δυο μέρη ενός καθωσπρέπει και αξιοσέβαστου(;) κοινωνικού συνόλου. Ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας χαρισματικός παιδίατρος. Ενώ το έτερον ήμισυ είναι ένας αξιοσέβαστος ιερέας(ταυτόχρονα πραγματοποιείται και μια ύπουλη ειρωνεία). Οι αναμενόμενες προκλητικές σκηνές έχουν σχεδόν εξαλειφθεί πλήρως. Ενώ όταν η οδύσσεια του ζευγαριού πάρει τέλος, και οι δύο θα σταθούν ως υπόδειγμα γονέα. Οι λοιπές αστοχίες κατατρέχουν το σενάριο και στον τρόπο δήλωσης των θηλυκών ηρώων. Και μόνο η αξιοπρόσεκτη ερμηνεία της Pilar López de Ayala μετριάζει τα πράγματα.


Βάση όλων αυτών το "Baby Love" χάνει μια μεγάλη ευκαιρία να εμβαθύνει στο γενικότερο κλίμα του επαναπροσδιορισμού των φύλων. Το περιεχόμενο δηλαδή αυτών, ως απόρροια της θέσης του φύλου στην κοινωνία. Αρνείται επίσης, παραδομένο στον φόβο της απόρριψης, να αναδείξει τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και τον εύλογο αντίλογο αυτών. Και αρκείται απολύτως σε μια προπαγάνδα υπέρ της υιοθεσίας των ομοφυλόφιλων, μέσα από μια ιστορία εξιδανικευμένης στρέβλωσης! Παρ' όλα αυτά, αν και κάπως πλαγίως, θα καταφέρει να φυτέψει τον σπόρο προβληματισμού στο θεατή.


Βαθμολογία: 4/10



French trailer

Australia


Σκηνοθεσία: Baz Luhrmann
Παραγωγής: Australia / USA / 2008
Διάρκεια: 165'





Ο Baz Luhrmann, πέντε χρόνια μετά το Moulin Rouge, πάλι στη γενέτηρά του Αυστραλία, γυρίζει μια ταινία επικών διαστάσεων. Μια ρομαντική περιπέτεια με ρίζες χωμένες στο western και καταβολές από πολεμικό δράμα. Όχι δεν μου αρέσει να κατατάσσω θεματικά τις ταινίες, όμως το Australia απλώνει τα υπερφιλόδοξα πλοκάμια του παντού. Όλα στο mixer λοιπόν!


Μια γυναίκα ταξιδεύει στη μακρινή Αυστραλία για να τιμήσει τη μνήμη του αποθανόντα συζύγου. Εκεί, θα έρθει σε επαφή με τη γη που κληρονόμησε. Θα διαπιστώσει εκ πρώτης άποψης την διαφθορά του τόπου. Και αφού δεθεί με τους ντόπιους, και ειδικά με ένα κοινωνικά αποκλεισμένο σκουρόχρωμο παιδί, θα αποφασίσει να ηγηθεί σε καλύτερες μέρες. Θα τα βάλει με το μονοπωλιακό κατεστημένο των τοπικών αρχόντων, και θα προωθήσει την εξαγωγή βοδινού κρέατος σε όλη τη χώρα. Σε όλα αυτά θα βρει συμμάχους τους απλούς γηγενής ανθρώπους, με τους οποίους θα αναπτύξει βαθύτατες ανθρώπινες σχέσεις!


Αγαπητέ αναγνώστη, το Australia τα έχει όλα! Έχει δράση, έχει περιπέτεια και έχει και πλοκή. Έχει αλογατάρηδες και αλογατάρησες, έχει μάχες και έχει και ανοιχτά τοπία που θα ζήλευε και το πλουσιότερο western. Έχει ρομάντζο, έχει αγάπη, έχει έρωτα. Έχει γοητευτική Nicole Kidman και αρενωπότατο Hugh Jackman. Έχει συναισθηματική παιδική ερμηνεία. Έχει αγωνία, έχει φαντασία και έχει και μαγεία, πολύ φαντασία. Έχει μητρική αγάπη και φροντίδα. Έχει φεμινισμό. Έχει ζωή και έχει και θανάτους. Έχει πόλεμο, έχει μίσος, έχει αδικία και έχει και κοινωνικό ρατσισμό. Έχει μουσική, πολύ μουσική. Μουσική ξεσηκωτική που σου παίρνει τα αυτιά, και όχι μόνο. Έχει δικαιοσύνη και έχει και "Θεϊκή παρέμβαση". Έχει τα πάντα σου λέω! Α, και όπως όλα τα παραμύθια έχει δράκο και ευτυχές τέλος. Α, όχι, πολλές ευτυχίες μαζί. Πολλά χαρούμενα finale, που σκάνε σαν ντόμινο μέχρι να πέσει η αυλαία. Και όλα αυτά καμωμένα σε μια απλόχερη υπερπαραγωγή. Που έχει πλούσια εφέ, και έχει και φως, πολύ φως!


Α, και το καλύτερο αγαπητά θαμώνα. Δεν πρέπει να πας τόσο Νότια, γιατί βρίσκεται στο πλησιέστερο σου multiplex! Απαλλάξου λοιπόν από κάθε συστολή, εφοπλίσου με τα απαραίτητα βουτυρωμένα καλούδια και αναπαύσου στο ευρύχωρο κάθισμα σου. Όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως το Australia δεν είναι Τέχνη. Είναι ένα ψυχαγωγικό υπερθέαμα, και οφείλω να ομολογήσω τρόπον τινά παλιομοδίτικο!


Βαθμολογία: 3/10



Trailer

Sunday, January 04, 2009

Η Πρωτοχρονιά ενος cineblogger (ή ο Άγιος Βασίλης στη Γάζα)

SAVE THE WORLD syndrom

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."
Νίκος Καζαντζάκης, ΑΣΚΗΤΙΚΗ.




Μου είχε έρθει μια ιδέα να γράψω ενα "εορταστικό" post με τίτλο "Τί (κινηματογραφικό) ζήτησα εγώ από τον Άγιο Βασίλη". Είχα σκεφτεί για ποια κινημ/φικά καλούδια θα έγραφα, μόνο για καμια συνοδευτική εικόνα δεν είχα προλάβει να τσεκάρω, είχα σκεφτεί μάλιστα οτι το post αυτό θα μπορούσε να εξελιθεί και σε fun blogοπαίχνιδο μεταξύ ημών (ή/και υμών).

Και τότε έσκασαν στην τηλεόραση απέναντι μου οι πρώτες εικόνες από την "έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων των Ισραηλινών στη Γάζα" (πολύ ψύχραιμο και αποστασιοποιημένο δεν ακούγεται αυτό? γιατί το λέμε έτσι άραγε?). Όχι απλά δεν έχει τέλος αλλά κλιμακώνεται συνέχεια η σφαγή / αιματοχυσία / σύγκρουση / διένεξη (ποιά λέξη να χρησιμοποιήσω για να μην ακουστώ "δήθεν"?) που ξεκίνησε πριν ακόμα γεννηθώ. Και την ίδια ακριβώς ώρα εγώ, στη άνεση του σπιτιού μου, ετοιμάζομαι να γράψω τί μου έφερε και τί δε μου έφερε ο Άδειος (!) Βασίλης. Προβληματίστηκα... Μου πέρασε για λίγο απ' το μυαλό η ιδέα: Πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι?...

Γάζα (και) πριν ένα χρόνο

... Για λίγο όμως! Μετά είπα: 'Ντάξει μωρέ! Θα πάω να δω το "Βαλς με τον Μπασίρ". Μπορούμε να παίξουμε και την "Θεϊκή Παρέμβαση" στην επόμενη προβολή μας στην ΑΣΟΕΕ. Στην τελική, μπορώ στις ευχές που θα στείλω μέσω Facebook σε όσους φίλους δε μιλήσαμε αυτές τις μέρες να γράψω το "ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ" όχι με θαυμαστικό, αλλά με ερωτηματικό...
Έτσι, ήσυχος πλέον, έριξα μια ματιά στο ποια DVD δίνουν αύριο το πρωί οι κυριακάτικες εφημερίδες και έπεσα για ύπνο...

"Καληνύχτα Κεμάλ! Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ"
Νίκος Γκάτσος / Μάνος Χατζιδάκις


Λοιπόν?


Saturday, December 27, 2008

Καλά Κρυμμένα Μυστικά - Αθανασία

Σκηνοθεσία: Πάνος Καρκανεβάτος
Παραγωγής: Belgium / Canada / Greece / Netherlands / USA / 2008
Διάρκεια: 100'





Κινηματογραφικά άτολμη, δραματουργικά άρρυθμη η νέα ταινία του Πάνου Καρκανεβάτου που αποχώρησε βραβευμένη απ' το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Παρ' όλα ταύτα είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ηθογραφική, γυρισμένη στην ηλιόλουστη Νίσυρο.

Νεαρή Ελληνοαμερικανίδα υπό την χειραγώγηση του συναισθηματικά άχρωμου και υπαρξιακά ανώτερου(;) θετού πατέρα της, επισκέπτεται τη Νίσυρο για να επαναγνωρίσει τις ρίζες της. Ρίχνοντας φως στο χρόνιο μυστικό της μητέρας της. Η οποία, προ τριακονταετίας, ακολουθώντας ως ψυχοκόρη τη μεγαλύτερη παντρεμένη αδερφή, έπεσε αναπόφευκτα θύμα μιας "κατακριτέας" ερωτικής σχέσης.


Η αφήγηση διατρέχεται σε δύο χρόνους. Τον παροντικό και τον παρελθοντικό, με εμφανή έμφαση στον δεύτερο. Το παρελθόν, πολλάκις πιο ενδιαφέρον κατασκευαστικά και σεναριακά, εξιστορεί την περιπέτεια της Αθανασίας του τίτλου με άλλοτε εντυπωσιακές, άλλοτε συγκινητικές και άλλοτε στεγνές, αλλά ελληνικά, σκηνές. Ωστόσο το σκηνοθετικά άτσαλο παρόν διακόπτει την κεντρική αφήγηση συχνά πυκνά και μαζί τον όποιο ρυθμό έχει επιτευχθεί. Ενώ και οι γέφυρες μεταξύ παρελθόντος και παρόντος μοιάζουν κατακερματισμένες, καθώς το σενάριο αδυνατεί να επιχειρηματολογήσει πάνω στη λογική συνέχεια του χρόνου, όντας πληγωμένο από ημιτελείς ήρωες και λοιπές ανακρίβειες.


Η κεντρική αφήγηση διαδραματίζεται στην πολύ ενδιαφέρουσα κινηματογραφικά Νίσυρο. Αν και η ταινία διακλαδώνεται πάνω σε ένα θέμα μόνιμη πληγή του ελληνικού κινηματογράφου, δηλαδή την νόθα ερωτική συνουσία, καταφέρνει να απαλλαγεί μιας φετιχιστικής και αποκλειστικής σεξουαλικής εξιστόρησης και να εμβαθύνει στον ψυχισμό της ηρωίδας αλλά και την περιγραφή της κλειστής νησιωτικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας ηθικά προσκολλημένης σε συντηρητικά στερεότυπα. Που μηχανιστικά αποβάλλει και αποκλείει ό,τι διαφορετικό, επιβάλλοντας με φριχτό τρόπο τους μισάνθρωπους άτυπους νόμους της. Και ανάμεσα σε όλη αυτή τη στρέβλωση η Αθανασία. Μια τραγική ηρωίδα που καλείται να πληρώσει για τα κρίματα όλων. Εξοστρακίζεται ως τράγος αποδιοπομπαίος, όντας ορφανή από πατέρα. Μα περισσότερο ορφανή από αγάπη...


Αν κάτι μου ζητούσατε να κρατήσω απ' όλη την ταινία, αυτό θα ήταν η σκηνή απελευθέρωσης της Αθανασίας που ερμηνεύει η εντυπωσιακή Μαρίνα Καλογήρου. Ο Καρκανεβάτος εδώ εποίησε μια εξαίσια σκηνή. Ένας άνθρωπος, ξένος, ο μόνος σε όλο το χωριό που έσπευσε να απαλλάξει το εξωστρακισμένο αγρίμι από τα βάσανά του. Όπου το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο, ενώ η πλεούμενη ελπίδα ωθείται από εναν ηλιόλουστο άνεμο αισιοδοξίας στην λυτρωτήρια έξοδο... Τέλος, θα ήταν τελείως άδικο να μην αναφέρουμε την εξαιρετική μουσική δουλειά του Γιώργου Ανδρέου.


Βαθμολογία: 5/10



Trailer

Thursday, December 25, 2008

Låt den rätte komma in (Let The Right One In) preview



Σουηδία


Παγωνιά, ερημιά...


12χρονο κορίτσι-βαμπίρ + 12χρονο αγόρι


Όχι, δε θα τρομάξετε ιδιαίτερα (εώς καθόλου), ναι, έχει αργό ρυθμό και μακρινά πλάνα (κανένα πρόβλημα, έτσι;), θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη, είναι όμως μια σοβαρή ταινία με βαμπίρ μετά απο απαράδεκτα σκουπίδια τύπου 30 Days of Night.


Imdb
Google

ΥΓ: Όχι στα trailer!




Βλέπε και 20.3.09:
Låt den rätte komma in (Άσε το Κακό να Μπει)

Monday, December 22, 2008

Movies

Apocalypse now


Ποιος Νονός και μαλακίες. Αυτό είναι το αριστούργημα του Κόπολα. Μια ταινία που αξίζει που βρίσκεται στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Το ταξίδι των στρατιωτικών κατά μήκος του ποταμού δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια βουτιά στην φρίκη και την παράνοια του πολέμου. Παρακολουθώντας την ταινία ένιωθα ότι είχα πάρει χάπια ξαπλωμένη στο καναπέ να κοιτάζω την οθόνη χωρίς να μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω της. Σαν να ήμουν και εγώ σε αυτή τη βάρκα θεατής αυτού του θεάτρου παραλόγου.



Black Snake Moan


Η Christina Ricci έχασε το μισό της βάρος για να κερδίσει το συγκεκριμένο ρόλο. Παίζει ένα νυμφίδιο που πηδάει ότι βρει και σαν «πειρασμός» πέφτει στο κατώφλι του θεοσεβούμενου Samuel Jackson ο οποίος θα το θεωρήσει πρόκληση από το Θεό να την φέρει στο ίσιο δρόμο. Η Ricci περιφέρεται σε όλη την ταινία με ένα σώβρακο και μια ξεχειλωμένη μπλούζα αλυσοδεμένη στο καλοριφέρ. Όσοι πιστοί προσέλθετε.



The Innocents


Αν και ανήκει στην ίδια κατηγορία με το The Haunting αυτό εδώ το «gothic» ψυχολογικό θρίλερ με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Από το ανατριχιαστικό νανούρισμα των τίτλων αρχής. Έχει όλα τα στοιχεία για να μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας. Μια συνεσταλμένη νταντά, ένα επιβλητικό κτίριο, 2 πονηρά πιτσιρίκια, απομόνωση, σκιές, αχανής κήποι και ενα, δυο πνεύματα(;).



Bug


Ένας συνεσταλμένος νεαρός τα φτιάχνει με μια πρώην κακοποιημένη γυναίκα και μετακομίζει στο μικρό διαμέρισμα της. Ο φαινομενικά αγαθός νεαρός κρύβει μια πραγματική τρέλα η οποία δεν αργεί να μεταδοθεί σαν «μικρόβιο» και στην συμβία του. Ο William Friedkin επιλέγει αυτό το θεατρικό για την επιστροφή του στην μεγάλη οθόνη και συνθέτει ένα κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ. Η Ashley Judd και ο Michael Shannon στους πρωταγωνιστικούς ρόλους δίνουν δυο «παρανοϊκά» καλές ερμηνείες.



Juno


Ας ήταν όλα τα δεκαεξάχρονα τόσο έξυπνα και ετοιμόλογα.



Kontroll


Ταινία ουγγρικής παραγωγής του 2003 από έναν αμερικανό ουγγρικής καταγωγής. Θυμηθείτε με αυτή η ταινία είναι το νέο Donnie Darco. Πέρασε απαρατήρητη αλλά έχει κερδίσει φανατικό κοινό ανάμεσα στους σινεφιλ που την ανακάλυψαν στα ράφια.
Το σκηνικό είναι το υπόγειο μετρό της ουγγρικής πρωτεύουσας, ήρωες οι ελεγκτές (που από αυτά που τραβάνε κερδίζουν τη κατανόηση σας ). Επικίνδυνα στοιχήματα, τρέξιμο, κουλά αστεία και ένας ψυχοπαθής που σπρώχνει κόσμο στις ράγες. Μπορεί το τέλος να είναι αναμενόμενο αλλά ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει πριν από αυτό να παραδώσει ένα αξιόλογο, ολοκληρωμένο από όλες τις απόψεις ντεμπούτο. Και φυσικά αμέσως μετά κατεβάζετε το soundtrack.



Salò o le 120 Giornate di Sodoma


Γενικά μου αρέσουν οι ταινίες με μια δόση διαστροφής, με twisted χαρακτήρες αλλά αυτή εδώ είναι τόσο δύσκολο να την παρακολουθήσεις. 4 σαδιστές που αντιπροσωπεύουν τις 4 εξουσίες μαζεύουν ένα τσούρμο αγόρια και κορίτσια σε μια βίλα με σκοπό να ικανοποιήσουν τις πιο νοσηρές τους επιθυμίες. Σαδισμός, αίμα, βιασμοί, βασανιστήρια, εξευτελισμός και σκατά. Η ταινία είναι αλληγορία για τον φασισμό και τη σκοτεινή πλευρά που κάθε άνθρωπος έχει. Είναι μια ταινία από αυτές που δε ξέρεις εάν αυτό που είδες είναι αριστούργημα ή μαλακία. Εγώ απλά πιστεύω ότι δεν έχει λόγο ύπαρξης. Όλοι ξέρουμε τι εστί φασισμός και για τι είναι ικανός ο άνθρωπος . Ειδικά σήμερα ότι δείχνει αυτή η ταινία τα έχουμε δει σε τόσες άλλες. Απλά δε νομίζω ότι υπάρχει νόημα να βλέπεις ένα μάτσο σάτυρους να τρώνε σκατά για γεύμα.

Sunday, December 21, 2008

Elephant: Το Εθνικό Θέατρο συναντά το Κέντρο Κινηματογράφου

21.12.08 update

Την προηγούμενη Δευτέρα ο "Ελέφαντας" έχασε το δρόμο μέσα στα δακρυγόνα και τις πέτρες και δεν τα κατάφερε να φτάσει στο Τριανόν (βλ. σχετικό σχόλιο). Ελπίζω να τα καταφέρει αυτή τη Δευτέρα 22/12 στις 20:00. Τα υπνωτιστικά πλάνα του Gas Van Sant στους διαδρόμους του αμερικανικου high school θα τον περιμένουν, το ίδιο ελπίζω κι εμείς...



-------------------------------------------



15.12.08




Και να που ξεκινάει σήμερα στο Τριανόν (χωρίς να το έχει πάρει χαμπάρι πολύς κόσμος έχω την αίσθηση) η δεύτερη σεζόν συνεργασίας Εθνικού Θεάτρου και ΕΚΚ με την προβολή του "Elephant" (2003, Gus Van Sant, "Ελέφαντας"): της καλύτερης κατ' εμέ ταινίας του, πότε ανεξάρτητου, πότε mainstream, σκηνοθέτη (καλύτερης τουλάχιστον μέχρι να δούμε το πολυαναμενόμενο "Milk").



Από το myFILM.gr :

" Η θεατρική σκηνή συναντά τη μεγάλη οθόνη στη συνεργασία που ξεκίνησε πέρυσι το χειμώνα το Εθνικό Θέατρο με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στη σκηνή του Θεάτρου «Κοτοπούλη–REX». Η συνεργασία συνεχίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά στην αίθουσα του ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER, πάντα με το ίδιο σκεπτικό: προβολή ταινιών μυθοπλασίας που βασίζονται σε θεατρικές παραστάσεις από το φετινό ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου. Μετά την προβολή των ταινιών, γνωστοί κριτικοί κινηματογράφου, συγγραφείς, σκηνοθέτες και ηθοποιοί θα συνομιλούν με το κοινό για τη μεταφορά λογοτεχνικών έργων στη θεατρική σκηνή και τη μεγάλη οθόνη…

Η πρεμιέρα θα γίνει στις 15 Δεκεμβρίου με την ταινία Ελέφαντας (Elephant, 2003) του Γκας βαν Σαντ. Η ταινία, που έχει αποσπάσει το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, είναι εμπνευσμένη από την παράλογη δολοφονία 13 μαθητών ενός σχολείου από τους συμμαθητές τους. Ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε την αμερικανική κοινωνία, αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο Γκας βαν Σαντ καταγράφει τα γεγονότα μ’ ένα ημι-ντοκιμαντερίστικο τρόπο αφήνοντας το θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Η προβολή της ταινίας γίνεται με αφορμή δύο νέα έργα που παρουσιάζει φέτος το Εθνικό: Tο «Ρομπέρτο Τσούκο»[n-t.gr] του Μπερνάρ – Μαρί Κολτές σε σκηνοθεσία της Έφης Θεοδώρου στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος». Ένα έργο, παραβολή για τη βία, γραμμένη σε δεκαπέντε σκηνές γεμάτες σαρκασμό, τρυφερότητα, απελπισία και «Το ξύπνημα της Άνοιξης»[n-t.gr] του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Προβλήματα, ανασφάλειες και ερωτήματα πνίγουν τους μαθητές ενός επαρχιακού σχολείου, που περνάνε στην εφηβική ηλικία χωρίς να υπάρχει κανείς να τους δώσει τις απαραίτητες απαντήσεις.

Μετά το τέλος της προβολής της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση με τους Έφη Θεοδώρου, Γιάννο Μπερλέγκα, Μάκη Παπαδημητρίου, Ιωάννα Παπά, Όμηρο Πουλάκη και τον κριτικό κινηματογράφου Θοδωρή Κουτσογιανόπουλο.


Η έναρξη της προβολής θα γίνει στις 8 το βράδυ.
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
"





Εκτός των παραπάνω, στο panel θα βρίσκεται και ο αγαπημένος μας γνωστός-άγνωστος "επαγγελματίας θεατής" Ηλίας Φραγκούλης, ο οποίος στην εκπομπή του στο MAD είπε οτι θα έρθει χωρίς κουκούλα! Πώς θα το κάνεις αυτό Ηλία? Χωρίς κουκούλα δεν φτάνεις στην Κοδριγκτώνος αυτές τις μέρες, ρώτα και μας! (Πλάκα κάνω! Eλπίζω να μη μας την πέσουν οι καταληψίες εδώ στο blog :-))



Trailer

Friday, December 19, 2008

City of Ember (Απόδραση από τη Χαμένη Πόλη)


Σκηνοθεσία: Gil Kenan
Παραγωγής: USA / 2008
Διάρκεια: 95'




Η Caroline Thompson, γνωστή απ' τις συνεργασίες της με τον Tim Burton (Edward Scissorhands, The Nightmare Before Christmas, Corpse Bride), διασκευάζει το ομότιτλο βιβλίο του Jeanne Duprau. Πίσω από τις κάμερες είναι ο νεότατος Gil Kenan, με αποτέλεσμα μια φρεσκότατη οικογενειακή περιπέτεια με έντονο το φανταστικό στοιχείο!

Βρισκόμαστε στο 250ο έτος λειτουργίας της Ember, μιας πόλης που έχει χτιστεί στα έγκατα της γης με χρονικό ορίζοντα αντοχής 200 χρόνια, και σκοπό να αντιμετωπιστεί η ερήμωση του περιβάλλοντος. Τα διαρκώς αυξανόμενα black out και η στέρεψη των τροφίμων προοικονομούν ένα άδοξο τέλος. Δυο παιδιά(Doon Harrow, Lina Mayfleet), συνεχίζουν χωρίς να το γνωρίζουν την παράδοση των γονιών τους, αναζητώντας διέξοδο απ' την ετοιμοθάνατη πόλη. Χάρτης και οδηγός σε αυτή την προσπάθεια η νεανική τους δίψα για σωτηρία, τόσο προσωπική όσο και συλλογική. Για να επιτύχουν καλούνται να αποκρυπτογραφήσουν τον γρίφο που άφησαν οι κατασκευαστές της πόλης, αλλά και να υπερνικήσουν τα εμπόδια της διαφθοράς του δημάρχου και της απάθειας των πολιτών.


Στο 250ο έτος όλα μοιάζουν παραλυμένα. Η γεννήτρια της πόλης βρίσκεται στην εντατική, ενώ ο χαρακτήρας απομόνωσης αποτρέπει την δυνατότητα ολικής επέμβασης στα λέιτουργικώς νεκρά γρανάζια της Ember. Η σκηνογραφία μας παραπέμπει στο Brazil του Terry Gilliam, υπονομεύοντας την ίδια την αισθητική των ανθρώπων και καυτηριάζοντας τον τεχνοκρατικό κόσμο που χτίζονται οι νέες μέρες. Σκουριά, μούχλα και θάνατος η μολυσμένη ατμόσφαιρα στην οποία ο Kenan χτίζει την ταινία του. Επίσης, έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίον απεικονίζονται οι κλειστές κοινωνίες. Οι κάτοικοι βρίσκονται προ των μη αναστρέψιμων προβλημάτων. Όμως είναι εντελώς και οικειοθελώς παραδομένοι στις βουλές της "κυβέρνησης". Μια συντηρητική κοινωνία που αποποιείται όποιας ευθύνης, και περιορίζεται σε ρόλο παθητικού δέκτη. Η ταυτότητα της ωστόσο οφείλεται σημαντικά στη "διπλωματική" τρομοκρατία που υφίσταται ο λαός εκ της εξουσίας. Σε αυτόν τον (μικρό) ρόλο βλέπουμε έναν απολαυστικό Bill Murray. Που υποδύεται έναν καλοφαγά, διεφθαρμένο και δημαγωγό δήμαρχο!


Ωστόσο, παρ' όσα κατέδειξα παραπάνω, το "City of Ember" δεν παύει να είναι μια ψυχαγωγική ταινία οικογενειακής φαντασίας. Ακολουθώντας τις ρομαντικές ωραιοποιήσεις και τα κλισέ της εμπορικής συνταγής. Όμως, μετριάζοντας σε μεγάλο βαθμό τις οπτικές υπερβολές, το αποτέλεσμα διατηρείται σε αξιοπρεπή επίπεδα ακόμα και για τα "ενήλικα" παιδιά! Η υπόθεση βρίσκεται στο επίκεντρο της παρακολούθησης. Ενώ το κοφτό μοντάζ, και το κινηματογραφικό ντεκουπάζ δίνουν έναν αποδοτικό εσωτερικό ρυθμό στον φιλμικό χρόνο της ταινίας.


Για να συνοψίσουμε, το "City of Ember", έχοντας ολοφάνερα δάνεια απ' τον κλασσικά αφηγηματικό κινηματογράφο, καταφέρνει να ξεχωρίσει. Παραπέμποντας μας στις "καλές" ταινίες του είδους (πχ Lemony Snicket), ωστόσο η αγκίστρωση στα holywoodιανά κλισέ δεν της επιτρέπει να αναμετρηθεί ευθέως μαζί τους.


Βαθμολογία 5,5/10



Trailer

Avaze gonjeshk-ha (...Και τα Σπουργίτια Τραγουδούν)


Σκηνοθεσία: Majid Majidi
Παραγωγής: Iran / 2008
Διάρκεια: 96'





Θα μπορούσαμε να πούμε πως το Ιρανικό cinema στις μέρες μας είναι ο μοναδικός εκρόσωπος του ρεύματος του νεορεαλισμού, καθώς αντλεί τα θέματα του απ' τις καθημερινές εκφάνσεις της ζωής και τα αναπτύσσει με απλότητα και λιτότητα σε μια ανθρωποκεντρική βάση. Το ίδιο συμβαίνει και στο "The Song of Sparrows" του Majid Majidi, ενός εκ των σημαντικότερων σκηνοθετών του σύγχρονου Ιρανικού κινηματογράφου. Στην αξιόλογη φιλμογραφία του διακρίνουμε τις ταινίες Children of Heaven (προτεινόμενο για Oscar), The Color of Paradise και Baran.


Στο "The Song of Sparrows" παρατηρούμε τον προσωπικό βίο μιας αντιπροσωπευτικής Ιρανικής οικογένειας, έχοντας πάντα ως σημείο αναφοράς τον πατέρα (Mohammad Amir Naji). Ο οποίος απολύεται απ' το ορνιθοτροφείο που εργάζεται καθώς θεωρείται υπαίτιος για την εξαφάνιση μιας στρουθοκαμήλου. Καθώς επισκέπτεται την Τεχεράνη για να επιδιορθώσει το ακουστικό της κόρης του, κάποιος πολυάσχολος businessman τον μπερδεύει με taxi. Και κάπως έτσι, εκμεταλλευόμενος την ευελιξία του scooter στους κυκλοφοριακά πηγμένους δρόμους της Τεχεράνης, ανοίγεται μια νέα καριέρα μπροστά του.


Μια μινιμαλιστική κωμωδία ετούτη. Ο Majid Majidi φιλοδοξεί να στιγματίσει στα φωτεινά και πολύχρωμα κάδρα του όλες τις διαστάσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων. Κρατάει και μηδενίζει τις αποστάσεις με χαρακτηριστική άνεση. Σε αυτό το σημείο πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η ερμηνεία του Mohammad Amir Naji, ο οποίος καταφέρνει να προσεγγίζει την κωμικότητα του ρόλου του με έναν λεπτά δραματικό τρόπο, με αποτέλεσμα η ταινία να κυλάει πάντα ευχάριστα και να μην λοξοδρομεί των σεναριακών της προθέσεων.


Αν για κάτι θέλει να μας μιλήσει ο σκηνοθέτης είναι ο καπιταλισμός ή μάλλον η εστέρνιση του καπιταλισμού. Όχι, δε πρόκειται περί πολιτικολογίας, ο Majidi κεντράρει ευθέως στην ανθρώπινη φύση. Μεγάλη εντύπωση κάνει η διαφορά της πόλης με το χωριό. Στο χωριό τα πάντα ρέουν βραδέως. Ένα κάδρο σε ένα αδέσποτο, τα γιγάντια ανεκμετάλλευτα φυσικά ανοίγματα, η γέννηση της Φύσης μέσα σε μια μικρή στέρνα και οι συσπάσεις συστολής στο πρόσωπο της μητέρας είναι στοιχεία που μαγνητίζουν τη θέαση με την ομορφιά τους. Όμως ο κόσμος συρρέει προς την πόλη, μια πόλη μπουχτισμένη στα αυτοκίνητα (ξεκαρδιστικές οι περιγραφές) και διαρκώς υπεραπασχολημένη για την αυγάτιση του οικονομικού πλούτου. Οι άνθρωποι είναι σκοτεινοί, βυθισμένοι στην αδιαφορία της δουλειάς και διαρκώς αγχωμένοι. Όμως παρά την ξεκάθαρη διαφορά, η οποία απεικονίζεται τέλεια και στα χρώματα της φωτογραφίας, όλοι υπακούουν στις βουλές του χρήματος. Με χαρακτηριστική περίπτωση τον πατέρα! Ο οποίος ψευτολογιάζοντας τον εαυτό του ονειρεύεται την ολοκλήρωση μέσω της οικονομικής αδηφαγίας. Ονειρεύεται να θρέψει το σπίτι του και έχει διαρκώς επεκτατικά σχέδια, τη στιγμή που τα οικογενειακά προβλήματα βυθίζονται στις απαρχές της απομόνωσης. Ο καπιταλισμός, μας λέει ο Majidi, γεννάται στην απληστία των απλών ανθρώπων (χαρακτηριστική η σκηνή με τα αχλάδια). Απληστία που παρατηρείται ακόμα και στα αθώα παιδιά, τα οποία απορροφούν τις επιρροές του περιβάλλοντος και τα όνειρα τους δεν αρκούνται στο απλό, στο ανθρώπινο. Χαρακτηριστική εδώ η υπερδραματικοποιημένη σκηνή με τα ψάρια, όπου τα παιδιά ονειρεύονται εκατομμύρια ψάρια μέσα στη στέρνα τους και τα δάκρυα τους ρέουν αδιάκοπα καθώς επιβάλλεται κάποια "Θεϊκή" δικαιοσύνη. Άλλωστε, το μεταβατικό-μεταφυσικό στοιχείο είναι έκδηλο σε ολόκληρη την ταινία.


Το "...Και τα Σπουργίτια Τραγουδούν" αποτελεί μια απολαυστική στιγμή στην καριέρα του Ιρανού σκηνοθέτη. Η εργασία του πατέρα είναι ένα ιδανικό τέχνασμα για την ξενάγηση μας στην Δυτική καθημερινότητα της Τεχεράνης. Έτσι, μας επιτρέπεται μαι ολοκληρωμένη παρατήρηση στη μεταβατική περίοδο της πόλης αλλά και γενικότερα στον "οικονομικά υγιή" κόσμο της Ασίας. Στην ταινία παρατηρούμε αρκετές θεματικές ομοιότητες με το προ επταετίας Baran. Μόνο που εδώ είμαστε μάρτυρες μιας εμφανώς πιο δραματικοποιημένης ταινίας, που παρακολουθείται πιο εύκολα χάρη στην κωμική χροιά της.


Βαθμολογία: 7/10



Trailer

Le Silence de Lorna (Η Σιωπή της Λόρνα)


Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Dardenne - Luc Dardenne
Παραγωγής: Belgium / France / Italy / Germany / 2008
Διάρκεια: 105'




Επιτρέψτε μου να μη μιλήσω καθόλου για την κινηματογραφική γλώσσα της ταινίας. Άλλωστε οι ικανότητες των αδερφών Dardenne πίσω από την κάμερα είναι αδιαμφισβήτητες. Επιτρέψτε μου επίσης να μη μιλήσω για την πρωταγωνιστική οπτασία της Arta Dobroshi και να αφοσιωθώ σε όσα μου εμφύσησε αυτό το κομψοτέχνημα!

Η Λόρνα, μια Αλβανίδα μετανάστρια, επιθυμεί να ανοίξει ένα μπαρ στο Βέλγιο με τον καλό της, για την εξοικονόμηση των βιοποριστικών. Κάθε σκοπός εντός του κόσμου απαιτεί έναν συμβιβασμό. Και έτσι η Λόρνα θα αποταθεί σε έναν μαφιόζο, ο οποίος θα της εξασφαλίσει την Βελγική ταυτότητα παντρεύοντας την με έναν τοξικομανή και θα της εξασφαλίσει το αναγκαίο αρχικό κεφάλαιο, αρκεί αυτή συμμετέχει στην πρώτη του δουλειά. Η μαφία και εδώ είναι (προ)σχηματική. Η μαφία είναι η άγρυπνη σκιά μας, η δικιά σου και η δικιά μου σκιά. Αυθύπαρκτη στις πατημασιές μας, η υπονομευμένη ροή των πράξεων μας, στο φέγγισμα ενός ετεροκατασκευασμένου και προϋπάρχοντος κόσμου.


Η Λόρνα θα δεθεί σταδιακά με τον Κλώντι, τον γραφειοκρατικό σύζυγο της, ο οποίος είναι μια ολοκληρωμένη περσόνα πέρα για πέρα ανθρώπινη (να μια βαθύτερη παρατήρηση για την παρουσία των ναρκωτικών στο σύγχρονο άνθρωπο!). Το δέσιμο δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα. Είναι το σμίξιμο δυο ανθρώπων, η ελεύθερη επικοινωνία. Για αυτήν γίνεται ο Κλώντυ. Για αυτούς δεν είναι παρά ένα πρεζόνι (όπως χαρακτηριστικά προσφωνείται). Είναι πάντα πιο βολικό στο σύγχρονο σύστημα να αντιμετωπίζεις τις υπάρξεις ως "ιδιότητες" παρά ως ανθρώπινες οντότητες. Πιο εύκολα μπορείς να σκοτώσεις μια επιγραφή. Έναν άνθρωπο όμως πως να τον σκοτώσεις; Όλα γίνονται στο βωμό αυτού του δοξασμένου εγκόσμιου Θεού που στην παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα είναι σχεδόν κοινός, Ευρώ λέγεται. Με αυτόν αγοράζεις την ευτυχία σου, και πουλάς ακόμα και την όποια ανασφάλεια σου. Μπορείς να θάψεις ένα φέρετρο. Τις τύψεις σου όμως πως να τις θάψεις;


Εκεί ξεκινάει και η εναντίωση της Λόρνα, του ανθρώπου. Η εναντίωση στο σύστημα δια της αποχής. Οι τύψεις και οι ενοχές είναι τα ενδόμυχα ίχνη πάνω στο κουρσευμένο ανθρώπινο κορμί μας. Και η Λόρνα, σε μια φαντασιακή σύλληψη, κυοφορεί μαζί με τις τύψεις και την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Την ελπίδα της ίδιας της ζωής!

Και εσύ θεατή, αν εκλαμβάνεις τη σιωπή του τίτλου ως αδυναμία, τότε απλά καθρεφτίζεις το είδωλο σου στον ματωμένο καθρέφτη των καιρών μας. Η σιωπή της Λόρνα είναι ένας εκκωφαντικός βόμβος, μια εκκωφαντική πρόσκληση για ζωή, για αγάπη. Και η βαθύτερη συνείδηση. Η μόνη που μπορεί να στοχεύσει στην ανθρώπευση του σήμερον...


Βαθμολογία: 8,5/10



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...