Rare Movie Pics

The Girl with the Dragon Tattoo (Το Κορίτσι με το Τατουάζ)

s_dany posted:

Με αρκετή καθυστέρηση [absolutely my fault αυτό :-S] και η άποψη του Jonah_Miller [που όπως φαίνεται είναι μέλος της AMPAS, δεν εξηγούνται αλλιώς τα 2,5 αστεράκια :-P].


Jonah_Miller posted:

Σκηνοθεσία: David Fincher
Παραγωγής: USA - Sweden - UK - Germany / 2011
Διάρκεια: 158'



Next station, Stockholm!!

Όταν ο Stieg Larsson έγραφε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας "Millennium" σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του την τεράστια επιτυχία που θα έκανε με αποτέλεσμα τη μεταφορά της στον κινηματογράφο. Ο συγγραφέας, που πέθανε το Νοέμβριο του 2004 ενώ μόλις είχε τελειώσει την τριλογία του (αφήνοντας ημιτελές ενα τέταρτο βιβλίο και πολλές σημειώσεις για δύο επόμενα), ήταν η αιτία για τη δημιουργία μιας πολύπλοκης ιστορίας μυστηρίου στην παγωμένη Σουηδία, με φόντο το χιόνι, το κρύο, την απομόνωση και τα μυστικά μιας πλούσιας οικογένειας που αντηχούν στους τοίχους της τεράστιας έπαυλης της.


Η ταινία είναι 2 ώρες και 40 λεπτά περίπου, οπότε πάρε από την αρχή νάτσος, ποπ-κόρν και αναψυκτικό γιατί δεν κάνει να τη διακόψεις στη μέση [ούτε για τουαλέτα!:-P]. Η υπόθεση είναι η ίδια με το βιβλίο (που πάω στοίχημα ότι δε θα έχεις διαβάσει ούτε εσύ). Ο δημοσιογράφος Mikael Blomkvist (Daniel Craig) έχει μόλις αποτύχει να κλείσει στη φυλακή γνωστό επιχειρηματία που κάνει εμπόριο όπλων και το δικαστήριο τον κατηγορεί για λιβελογραφία. Αναγκάζεται λοιπόν να παραιτηθεί από το περιοδικό Millennium (τώρα ξέρεις την συσχέτιση του τίτλου) στο οποίο εργαζόταν, χάνοντας μεγάλα ποσά από τους τραπεζικούς του λογαριασμούς και όλη του την αξιοπιστία σαν δημοσιογράφος. Η πρόταση για νέα δουλειά έρχεται από τον επιχειρηματία Henrik Vanger (Christopher Plummer), ο οποίος θα τον προσλάβει για να εντοπίσει την ανηψιά του που θεωρείται αγνοούμενη εδώ και 40 χρόνια. Σε αντάλλαγμα, πέρα από τον παχυλό μισθό που θα λάβει για τις υπηρεσίες του, ο Vanger υπόσχεται ότι θα του δώσει τα στοιχεία που χρειάζεται για να καθαρίσει το όνομα του, να ξανακερδίσει την αξιοπιστία του και να κερδίσει την προηγούμενη υπόθεση στα δικαστήρια. Και τώρα αναρωτιέσαι γιατί να ψάξει για μια κοπέλα που είναι αγνοούμενη εδώ και 40 χρόνια ενώ μπορεί πιθανότητα να είναι νεκρή. Η έλλειψη πτώματος είναι από αυτά τα λίγα στοιχεία που σε κάνουν άνετα να ελπίζεις ότι ο αγνοούμενος μπορεί να είναι ακόμη ζωντανός (όπως λένε: no body, no crime!) Όμως στη συγκεκριμένη ιστορία τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορεί πτώμα να μην έχει βρεθεί, ωστόσο κάποιος στέλνει ανώνυμα κορνίζες με κλαδιά φυτών στον θείο της κοπέλας, το ίδιο δώρο που έκανε κάθε χρόνο η κοπέλα στα γενέθλια του θείου της (έμεινες;).


Παράλληλα βλέπουμε και τη ζωή της Lisabeth Salander (Rooney Mara) aka "The girl with the dragon tattoo", μιας νεαρής hacker που παρακολουθείται από ψυχολόγο-κοινωνικό λειτουργό λόγω των προβλημάτων προσαρμογής της στην κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα εργάζεται σαν ιδιωτική ντεντέκτιβ (σε μια πιο "περίεργη" εκδοχή του επαγγέλματος) ψάχνοντας και βρίσκοντας, πάντα, πληροφορίες για τον εκάστοτε πελάτη. Αυτό τo "Κορίτσι" θα μπει λίγο πριν τη μέση της ταινίας στη ζωή του δημοσιογράφου Mikael, για να τον βοηθήσει να φτάσει στην αλήθεια και να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης της νεαρής κοπέλας.

Η ιστορία μπλέκει πολλά στοιχεία μέσα της. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι ξεκινάει με το ζήτημα της δημοσιογραφίας σαν λειτούργημα, την αξιοπιστία του δημοσιογράφου και το κατά πόσο αθώα μπορεί να χαρακτηριστεί η χρήση των πληροφοριών με στόχο την κοινωνική κατακραυγή (και ίσως θα καταλήξει πάλι εκεί κάποια στιγμή, στο τέλος). Στη συνέχεια, καθώς ο πρωταγωνιστής αρχίζει να ξετυλίγει σιγά-σιγά τη ζωή της πλούσιας οικογένειας ανακαλύπτοντας μυστικά που άλλοι τα γνώριζαν και άλλοι τα αγνοούσαν, μπερδεύεται μέσα η θρησκεία, ο ναζισμός κι ο αντισημιτισμός (πάντα πηγαίνουν μαζί αυτά τα δύο), ενώ ταυτόχρονα ο θεατής περνάει μέσα από διάφορες διαθέσεις. Το σενάριο [του Steven Zaillian] φροντίζει να ελαφρύνει το κλίμα σε κάποια σημεία προσφέροντας χιουμοριστικές ατάκες (αρκετά έξυπνες), ενώ καταφέρνει να διατηρήσει άψογα την αγωνία για το τι απέγινε η αγνοούμενη μέχρι το τέλος της ταινίας.


Σ' αυτό φυσικά συμβάλει και η σκηνοθεσία [του David Fincher] που είναι "απλή" αλλά αποτελεσματική στον στόχο της να κρατήσει αμείωτο τον ενδιαφέρον των θεατών. Μακρινά πλάνα για την εισαγωγή του θεατή ευκολότερα στην ιστορία καθώς αυτή περνάει από διάφορες πόλεις της Σουηδίας (φτάνουμε μέχρι και την Αγγλία και η εναλλαγή των τόπων δυσκολεύει την παρακολούθηση της πλοκής), αλλά και κοφτερό μοντάζ και εναλλαγές μεταξύ των σκηνών για να διατηρείται η αγωνία και το σασπένς καθώς και για να χωρέσει ολόκληρη η ιστορία του βιβλίου μέσα σε μερικά μόνο λεπτά [ειδικά στο φινάλε]. Ο δημιουργός των "Seven", "Fight Club", "The Social Network" κλπ καταφέρνει να διατηρήσει (συνεχίζοντας στο ύφος του βιβλίου) ατμόσφαιρα τρόμου και μυστηρίου, ενώ παράλληλα φτιάχνει μια ταινία με αρκετές σκηνές δράσης που συνεπαίρνουν τον θεατή. Η φωτογραφία είναι αυτή που κλέβει την παράσταση (bonus: γυρίσματα έγιναν σε μερικά από τα πιο γραφικά τοπία της χώρας), ενώ σκηνογραφικά δεν περνούν απαρατήρητα τα κτίρια που έχουν χρησιμοποιηθεί ως κατοικίες των χαρακτήρων της ταινίας (μιλάμε για μια από τις πιο πλούσιες οικογένειες-το σπίτι στο λόφο με τα έλατα, σε design-minimal στυλ ειλικρινά θα σε κάνει να σκάσεις από τη ζήλια σου).


Πάντως είναι μια ταινία που φαίνεται από μακριά οτι δημιουργήθηκε για τους αμερικανούς που δεν αντέχουν τις ταινίες με υπότιτλους (γι’ αυτό και προτίμησαν να φτιάξουν το remake της σουηδικής εκδοχής), δαπανώντας αρκετά χρήματα για τους ηθοποιούς, τα γυρίσματα (υπήρχαν αρκετές εξωτερικές σκηνές και μάλιστα οι περισσότερες γυρισμένες στην Ευρώπη και όχι σε κάποιο στούντιο του Los Angeles) αλλά και για τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου. Και μπορεί πει κανείς οτι τόσα λεφτά δεν πήγαν χαμένα, έχουν κάνει αρκετά καλή δουλειά (εν ολίγοις "παραγωγάρα")! Θα σου τραβήξει την προσοχή από τα πρώτα κιόλας λεπτά με τους τίτλους έναρξης και τη διασκευή των Trent Reznor & Atticus Ross (μαζί με την Karen O) στο "Immigrant song". Θα σου αρέσει αν προτιμάς τις ταινίες μυστηρίου με λίγο περιπέτεια, αλλά ακόμη κι αν απλά έχεις περιέργεια για το τι μπορεί να απέγινε η κοπέλα. Αν πάλι έχεις διαβάσει το βιβλίο ή έχεις δει την σουηδική εκδοχή, μπορεί να απογοητευτείς συγκρίνοντας το. Μην ξεχνάς όμως οτι άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Memorable quote:
[talking about Lisabeth]
- She is... different!
- Different? In what way?
- She's different in every way.


Βαθμολογία: 2,5/5


Theatrical Trailer [480p, greek subs]

Screening 19/1/12

Η Κινηματογραφική Ομάδα
του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ)
σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας
"In the Name of the Father"
(1993, Jim Sheridan, "Εις το Όνομα του Πατρός")
την Πέμπτη 19/1/2012 στις 17:00
στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
Είσοδος ελεύθερη.



AUEB Film Club
invites you to the screening of:
"In the Name of the Father"
(1993, Jim Sheridan)
on Thursday 19/1/2012 at 17:00
in classroom B (76, Patission Str., main building).
Free entrance.

The film will be screened in its original language (English)
with greek subtitles.

Official U.S. Trailer
[κλασσική αμερικανιά δυστυχώς το συγκεκριμένο trailer...]

Poulet aux prunes (Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα)

s_dany posted:

Ο Jonah_Miller δοκιμάζει νέα πιάτα! :-D


Jonah_Miller posted:

Σκηνοθεσία: Vincent Paronnaud - Marjane Satrapi
Παραγωγής: France - Germany - Belgium / 2011
Διάρκεια: 93'



-Τι φαγητό έχουμε σήμερα;
-Κοτόπουλο με δαμάσκηνα!
-Μπλιάχ!

Όσο αηδιαστικός κι αν ακούγεται ο συνδιασμός πουλερικών και φρούτων στην μαγειρική (και η αλήθεια είναι οτι δεν έχω δοκιμάσει για να ξέρω), η ταινία των Vincent Paronnaud και Marjane Satrapi, δημιουργών του "Persepolis" (που δεν έχω δει ακόμη, ντρέπομαι!) απέχει κατά πολύ από ενα τέτοιο συναίσθημα. Μη μπερδεύεστε, η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τη μαγειρική, την κουζίνα ή τη γαστρονομία γενικότερα. Πρόκειται περισσότερο για ένα "κωμικό" δράμα (αν μπορώ να δημιουργήσω από μόνος μου ενα νέο είδος στον κινηματογράφο, αλλά μπορεί ήδη να υπάρχει), που θυμίζει κάπως την (επίσης γαλλική) "Amelie" στον τρόπο που είναι γυρισμένη (τα χρώματα, η μουσική και η χρήση της αφήγησης για την προώθηση της δράσης) αλλά και στο θέμα της.


Η ταινία περιγράφει τη ζωή ενος ταλαντούχου βιολιστή, του Nasser-Ali, σε μια περίεργη φάση της ζωής του. Ο μουσικός, έχοντας χάσει το αγαπημένο του βιολί πάνω σ' εναν καβγά με τη γυναίκα του (παραλίγο να του το σπάσει στο κεφάλι! και δεν την αδικείς στην αρχή!), πέφτει σε βαριά κατάθλιψη καθώς δεν βρίσκει άλλο όργανο για να το αντικαταστήσει (στο τέλος θα καταλάβεις πόσο σημαντικό ήταν για αυτόν). Η μουσική του έχει χάσει τη μαγεία της κι εκείνος, απελπισμένος πια, παίρνει την απόφαση να αυτοκτονήσει. Κι εδώ ξεκινάει ουσιαστικά και το κωμικό κομμάτι της ταινίας: αρχικά θα βρει όλους τους συμβατικούς τρόπους αυτοκτονίας αδιάφορους κι έτσι θα καταλήξει να περιμένει το θάνατο... στο κρεβάτι. Επτά μέρες θα περάσει κλεισμένος στο δωμάτιο του και θα "ταξιδέψει" σε μέλλον και παρελθόν μπερδεύοντας την φαντασία με την πραγματικότητα, για να οδηγηθεί τελικά στο θάνατο την όγδοη μέρα. Το παραλήρημα του αποτελείται από φαντασιώσεις της μελλοντικής ζωής των παιδιών του, αλλά και από αναμνήσεις του παρελθόντος, από τη ζωή και το θάνατο της μητέρας του, το γάμο του με την γυναίκα του, καθώς και την επίσκεψη του αγγέλου του θανάτου.


Αυτό που ξεχωρίζει και κάνει την ταινία των Paronnaud και Satrapi ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η σκηνοθεσία (και η φωτογραφία!), που καταφέρνει να ενώσει κατά κάποιο τρόπο πολλά και διαφορετικά είδη σε μία ταινία (στο πρώτο 1/3 νομίζεις ότι βλέπεις μια δραματική ιστορία, ενώ στη συνέχεια αντιλαμβάνεσαι ότι το ύφος γίνεται πιο ανάλαφρο με τη χρήση μέχρι και καρτούν για την παρουσίαση της πιο κωμικής πλευράς της ιστορίας). Πρόκειται περισσότερο για μια "συρραφή" από διαφορετικές οπτικές της ίδιας ιστορίας, λες και το ίδιο σενάριο γυρίστηκε από διαφορετικούς σκηνοθέτες και το τελικό αποτέλεσμα ήταν η επιλογή κάποιων σκηνών και η τελική συνένωση τους (κάτι παρόμοιο είχε κάνει και o Tarantino στο "Kill Bill". Well, Quentin is not my cup of tea!). Η μουσική βοηθάει με τη σειρά της, τόσο στο να αναδείξει το ύφος της κάθε σκηνής, όσο και στο να αφομοιώσει όλα τα διαφορετικά στυλ σε ένα ενιαίο πλαίσιο. Η χρήση της αφήγησης προωθεί την δράση, βοηθώντας μας να κοιτάξουμε τη ζωή και τα βιώματα του ήρωα μέσα σε 93 λεπτά, επεξηγώντας ταυτόχρονα σκηνές που θα ήταν δύσκολες να της αντιληφθούμε με τη λογική μας (πχ. η εμφάνιση της Sophia Loren σε ενα όνειρο του Nasser-Ali).

Μια ιστορία για τις σκέψεις και τον ψυχικό κόσμο μιας διαφορετικής προσωπικότητας είναι κάτι που ο καθένας από μας θα έβρισκε ενδιαφέρον για το θέμα μιας ταινίας (υπενθυμίζω την χαριτωμένη "καρικατούρα" της "Amelie", που είχε να κάνει τόσο με τον εξωτερικό όσο και με τον εσωτερικό κόσμο μιας κοπέλας με εναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής και σκέψης). Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ενα ταλαντούχο καλλιτέχνη που το μόνο που έχει για να αντιμετωπίσει την υλική πραγματικότητα είναι τα ("άυλα") συναισθήματα του και η μαγεία της δικής του μουσικής που πηγάζει από παλιά βιώματα (δε θα αποκαλύψω ποια είναι αυτά). Ενας ευαίσθητος άνθρωπος, ανήσυχο πνεύμα (ο ορισμός του καλλιτέχνη) που καλείται να αντιμετωπίσει ανθρώπους υλιστές και προσκολλημένους στους τύπους και τη "λογική της κοινωνίας".

Και τώρα αναρωτιέσαι γιατί "Κοτόπουλο με δαμάσκηνα"; Δεν θα αποκαλύψω τη σημασία του τίτλου, γιατί έτσι δε θα είχε κι ενδιαφέρον να δεις την ταινία! (δε θα ξεχάσω τον τρόπο που έμαθα τι ήταν το "rosebud", πριν δω τον "Πολίτη Κέιν"! Καταραμένη Veronica Mars!! Κάποια στιγμή θα σας διηγηθώ την ιστορία ή θα σας κάνω post το ανάλογο video :-P!!!).

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές, καθώς φαίνεται να έχουν επιλεγεί ακριβώς για τον ρόλο που ενσαρκώνουν και όλοι τους έχουν μια «καρτουνίστικη» εμφάνιση και συμπεριφορά (τα γυαλιά μυωπίας της συζύγου "Faringuisse" (Maria de Medeiros), το μουστάκι και τα γουρλωμένα μάτια του πρωταγωνιστή "Nasser-Ali" (Mathieu Amalric), κάνοντας την ταινία περισσότερο ενα "μαγικό" παραμύθι παρά μια απλή φανταστική ιστορία.


Η "ταπεινή" μου γνώμη: Νομίζω ότι είναι από τις ταινίες που σου θυμίζουν για ποιο λόγο αγαπάς τις ταινίες και τον κινηματογράφο. Αν και στην αρχή μπορεί να νομίζεις οτι πρόκειται για άλλη μια αποτυχημένη απόπειρα να συγκινήσει κάποιος το κοινό, γρήγορα θα καταλάβεις οτι το δίδυμο που επιμελήθηκε σκηνοθεσία και σενάριο, δεν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του. Ίσως μετά να σκεφτείς οτι πρόκειται για μια ρομαντική κομεντί αλλά και πάλι θα βγεις λάθος (μυστικό της ταινίας είναι να σου αλλάζει συνεχώς την ψυχολογική σου διάθεση και να σε εκπλήσσει). Κι εκεί που στα μισά της ταινίας θα αναρωτιέσαι "γιατί τόσο δράμα πια;;" (ασχέτως που γέλασες στην προηγούμενη σκηνή), στο τέλος καταλαβαίνεις τα πάντα, το τοπίο ξεκαθαρίζει κι εσύ μένεις να συνδέεις τα κομμάτια της ιστορίας, να προβληματίζεσαι και να δικαιολογείς καταστάσεις και πρόσωπα.

Μια ταινία που θα σου αρέσει αρκετά, ακόμη κι αν δεν είσαι ο τύπος που βλέπει γαλλικές ταινίες (γιατί το παίζεις "macho" και παρακολουθείς μόνο western και thriller-splatter!! Οι γαλλικές είναι "φλώρικες" :-P !!). Καλύτερα να μην έχεις στο μυαλό σου κάποιο συγκεκριμένο είδος ταινίας όταν θα τη δεις. Πες απλά oτι θα παρακολουθήσεις μια ιστορία "για κάποιον που υπήρξε, και δεν υπήρξε".

Memorable quote:
"H ζωή είναι ένας αναστεναγμός. Αυτό τον αναστεναγμό πρέπει να αρπάξεις." (τι; το ήθελες στα γαλλικά;;)
Le maître de musique


Βαθμολογία: 3,5/5


Theatrical Trailer [HD, greek subs]