“Τι ταινία να δω?” Vol.9: KARATE!

pkorb posted:

Συχνά πυκνά με κοροϊδεύουν οι φίλοι μου, επειδή και καλά αρνούμαι να δω ταινία η οποία δεν τυγχάνει να έχει λάβει βαθμό αξιολόγησης άνω του 6.5 στο IMDB. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Μου συμβαίνει κάτι περίεργο, ίσως παράδοξο, που μπορεί να συμβαίνει και σε σας. Βέβαια πάνω που προσπαθώ να δω τι μου συμβαίνει, οι φίλοι μου προτείνουν να δούμε το "House of Wax" ή το "Human Centipede" και χάνω το μπούσουλα...

Το ζήτημα είναι ότι είμαι ψυχαναγκαστικός και ενώ τη ταινία που θα δω μόνος μου ή με τη παρέα μου, τη τσεκάρω από χίλιες πλευρές, ώστε η ψυχαγωγία και η διασκέδαση (btw είναι 2 διαφορετικές έννοιες αυτές) να είναι σχεδόν εγγυημένες, μπορώ να αποχαυνωθώ μπροστά από την TV και να δω οτιδήποτε! Όταν λέμε οτιδήποτε, εννοούμε οτιδήποτε, μέχρι και τις εκπομπές telemarketing στο Μακεδονία TV, που δείχνουν αυτιά και σκουλαρίκια επί 3 ώρες (ίσως να χω κάποιον λανθάνον βίτσιο με τα αυτιά, δε ξέρω). Δηλαδή πως να πω, δε βλέπω μόνο "τέχνη", βλέπω και "σκουπίδια" και είμαι περήφανος γι'αυτό!

Η ουσία είναι ότι ποτέ δε το 'παιξα σινεφίλ ή κουλτουριάρης και είναι κάτι περίοδοι σαν και αυτή που διανύουμε, ξέρετε ενώ καλοκαιριάζει(παρ'όλες τις παλινωδίες του καιρού, δεν είναι στο χέρι του), έχουμε όλοι και κάτι ανειλημμένες υποχρεώσεις , λέγε με Πανελλήνιες, Εξεταστικές, Διαγωνισμοί, συνεντεύξεις μεταπτυχιακών κτλ, και δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε οτιδήποτε. Δηλαδή είτε βιβλίο, είτε ταινία, είτε κάτι άλλο μου φαίνεται πολύ σύνθετο, το οποίο όσο μικρό και να ναι μπροστά στις δυσκολίες που περνάμε, μου φαίνεται ως η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Χα, τώρα θυμήθηκα ένα καρέ από το "Λούκυ Λουκ".

Επιθυμώ κάτι απλό, αλλά που μέσα στην απλότητα του θα μου δείχνει κάτι να πιαστώ, να εμπνευστώ και να πορευτώ. Το ξέρω, το μυαλό σας θα χει ήδη πάει σε χίλια-δυο πράγματα....εμένα πήγε στις ταινίες ΚΑΡΑΤΕ!!!

Πόσο ωραία είναι τα στόρυ από τις ταινίες Καράτε. Ο πρωταγωνιστής είναι πάντα ένας κουλ τύπος, σκληρός μεν, αλλά καλόκαρδος και με χιούμορ που κάποιοι το χουνε βάλει σκοπό να του χαλάσουν τη ζωή. Αρχικά το καταφέρνουν. χάνει πολλά, μα ύστερα με τη βοήθεια κάποιου μέντορα ,προπονείται σκληρά, νικάει τους κακούς, κερδίζει το κορίτσι και φέυγει με το κάμπριο του στο ηλιοβασίλεμα. 4 σειρές υπόθεση, αλλά νομίζω σ'αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που το χουμε παρακάνει με την ενδοσκόπηση, τη γκρίνια, την ανάλυση και την αλληλοψυχανάλυση, χρειάζεται και λίγο  απλότητα κατευθείαν από τα 80's και πιστέψτε μετά από μια τέτοια ταινία θα δείτε όλα σας τα προβλήματα σαν έναν Big Boss που σας περιμένει στη τελευταία πίστα  και σεις με τις τεχνικές σας ninja θα τον ξεπαστρέψετε!!!

Ακολουθούν 10 αγαπημένες ταινίες σε τυχαία σειρά. Άλλωστε οι ταινίες με τόσες συνέχειες που έχουν μπορούν να γίνουν και 50!

1. "Karate Kid" (1984)

Δε χρειάζεται συστάσεις.Απλό, λιτό και απέριττο και 3 sequels. Μάλιστα κε Μιγιάγκι!
 

2. "Kickboxer" (1989)

Όταν ο μεγάλος αδελφός του Βαν Νταμ μένει ανάπηρος στη μάχη, ορκίζεται εκδίκηση. Πρώτα όμως πρέπει να μάθει Κικ Μποξ. Θα χρειαστεί 3 βδομάδες. Τόσο απλά.





3. "American Ninja" (1985)

O Μιχάλης ο Ντάντικοφ είναι Αμερικάνος Νιντζα στις Φιλιππίνες και τα βάζει με ένα ολόκληρο στρατό. Seems legit που λέει και η νεολαία.

4. "Hard to Kill" (1990)

Όλα πάνε καλά στη ζωή του ήρωά μας. Ώσπου του σκοτώνουν τη γυναίκα, το παιδί και τον αφήνουν για νεκρό. 10 χρόνια αργότερα ξυπνάει και δε μένει τίποτα όρθιο. Είναι ο Stephen Seagal!

5. "Delta Force" (1986)

Αεροπειρατία στη πτήση Αθήνα-Ρώμη-Νέα Υόρκη; Who you gonna call? Άσε είναι ήδη εκεί. Είναι ο Chuck Norris και οι κακοί θα ναι τυχεροί να πέσουν από τις σφαίρες του και όχι από το καράτε του.





6. "Universal Soldier" (1992)

Βαν Νταμ και Ντολφ Λουγκρεν πεθαίνουν στο Βιετναμ. Ανασταίνονται ως cyborgs. Ο ένας έχει ακόμα συναισθήματα. Ο άλλος που δεν έχει τον λέει προδότη και τον κυνηγάει. Και δώστου ξύλο.





7. "Way of the Dragon" (1972)

Λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή; Κυρίες και κύριοι, ο Μπρους Λι. Και ο Τσακ Νόρρις τις τρώει.





8. "Mr Nice Guy" (1997)

Ο Τζάκι Τσαν είναι σεφ και μπλέκει... και τους δέρνει όλους.





9. "Born to defence" (1986)

Μια διαφορετική οπτική στα ιστορικά γεγονότα. Οι Κινέζοι μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου, καταπιέζονται από τους Αμερικάνους. Ο Τζετ Λι λύνει τη παρεξήγηση.




10. "7 Lucky ninja kids" (1986)

Θα κλείσω νοσταλγικά. Με τα "ΝΙΝΤΖΑΚΙΑ" !

ΥΓ Το παραδέχομαι έχω μείνει πίσω στις ταινίες ξύλου. Όμως προσπαθώ να ανανεωθώ γι'αυτό πηγαίνω κάθε Τετάρτη στη κινηματογραφική λέσχη του ΠΟΦΠΑ "Ίριδα" για να επιμορφωθώ στο σύγχρονο ασιατικό κλωτσομπουνίδι. Σας το συνιστώ!

"Τι ταινία να δω?"

1. Vol.1: Christian Bale

2. Vol.2: Star channel -the 3a.m.Top10-

3. Vol.3: Woody Harrelson 

4. Vol.4: Κατάληψη! 

5. Vol.5: Kevin Smith

6. Vol.6: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ part 1: "2000-2010 ΛΟΥΜΠΕΝ: Τα κουρέλια ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ακόμα"

7. Vol.7: OH X-MAS nostal-geek!

8. Vol.8:  ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ !!!  (τα κεφάλια μεσα ή όχι?)

Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013

clarabelle posted:

Το μωρό (δεν) έγινε (ακόμα) τεσσάρων..

Κάποιοι είναι ικανοποιημένοι, μερικοί (δικαίως) πανυγηρίζουν, ορισμένοι είναι σκεπτικοί, άλλοι αναρωτιούνται αν είναι μόδα η καλή πορεία των ελληνικών ταινιών στα φεστιβάλ του εξωτερικού, ή αν είναι μια τάση που θα παγιώσει ένα μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. 

Υπάρχει μια σχετική αμηχανία που έχει διαδεχθεί τον ενθουσιασμό μετά την κίνηση FOG το 2009, σχετικά με το πώς θα ισορροπήσει το ελληνικό σινεμά, όταν βγει από τον στρωβιλισμό που κάνει τώρα και με το τί είδους εγχώρια αντιμετώπιση απολαμβάνουν οι ελληνικές ταινίες, που εδώ και κάμποσο καιρό τροφοδοτούν παγκόσμιο ενδιαφέρον. 

Ένα είναι το σίγουρο, ότι το ελληνικό κοινό ακόμη δεν εμπιστεύεται το ελληνικό σινεμά και τα εισιτήρια το επιβεβαιώνουν. Πράγμα που κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την φετινή ψήφο (εμπιστοσύνης) της Ακαδημίας. Σε αυτό το κλίμα και για τέταρτη φορά φέτος, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, απονέμει τα Βραβεία της για το 2013. Τί να περιμένουμε; Ωριμότητα, επιπολαιότητα..; Εντάξει, αφού σε λίγο θα κλείσει τα τέσσερα..

Αν δεν έχεις δει ακόμη τις υποψηφιότητες, βουαλά:

Βραβείο Ειδικών Εφφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας

1. Από την ταινία «10η Μέρα» ο Χρήστος Γάκης.
2. Από την ταινία «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» οι Βασίλης Ανδριόπουλος, Γιάννης Βαμβακάς, Γιώργος Αλαχούζος, Ρούλης Αλαχούζος και Δημήτρης Γκερπινής.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Ιπποκράτης Χαλάς.
4. Από την ταινία «Magic Hour» ο Γιάννης Γεωργαρίου (Magicon).

Βραβείο Μακιγιάζ

1. Από την ταινία «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» η Αλεξάνδρα Μύτα.
2. Από την ταινία «Η Κόρη» η Εύη Ζαφειροπούλου.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Γιάννης Παμούκης.

Βραβείο Ήχου

1. Από την ταινία «10η Μέρα» οι Γιάννης Σκανδάμης και Γιώργος Ραμαντάνης (DNA lab).
2. Από την ταινία «Αν...» οι Μαρίνος Αθανασόπουλος, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Άρης Λουζιώτης και Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» οι Μαρίνος Αθανασόπουλος, Κώστας Βαρυμποπιώτης και Βάλια Τσέρου.
4. Από την ταινία «L» οι Κώστας Φυλακτίδης και Στέφανος Ευθυμίου.

Βραβείο Ενδυματολογίας

1. Από την ταινία «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» ο Σάββας Πασχαλίδης.
2. Από την ταινία «Μπιγκ Χιτ» η Κατερίνα Ζουράρη.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» η Δέσποινα Χειμώνα.

Βραβείο Σκηνογραφίας 

1. Από την ταινία «Η Κόρη» η Μαγιού Τρικεριώτη.
2. Από την ταινία «Μπιγκ Χιτ» η Κατερίνα Ζουράρη.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Ηλίας Λεδάκης.

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής 

1. Από την ταινία «Αίμα» ο Σταύρος Γασπαράτος.
2. Από την ταινία «Ημερολόγια Αμνησίας» ο Χρήστος Δεληγιάννης.
3. Από την ταινία «Magic Hour» Παναγιώτης Καλαντζόπουλος.

Βραβείο Μοντάζ 

1. Από την ταινία «10η Μέρα» ο Γιάννης Κωσταβάρας.
2. Από την ταινία «Αν...» η Στέλλα Φιλιπποπούλου.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» οι Τάκης Γιαννόπουλος, Λάμπης Χαραλαμπίδης και Πάνος Δαουλτζής.

Βραβείο Φωτογραφίας 

1. Από την ταινία «Η Κόρη» ο Ηλίας Αδάμης.
2. Από την ταινία «Μπιγκ Χιτ» ο Διονύσης Ευθυμιόπουλος.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Γιώργος Φρέντζος.

Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου

1. Από την ταινία «Η Κόρη» η Θεοδώρα Τζήμου.
2. Από την ταινία «Χαρά» η Λήδα Πρωτοψάλτη.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» η Κόρα Καρβούνη.

Βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου

1. Από την ταινία «Η Κόρη» ο Γιώργος Συμεωνίδης.
2. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Ιερώνυμος Καλετσάνος.
3. Από την ταινία «L», ο Μάκης Παπαδημητρίου.

Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου

1. Από την ταινία «Αίμα» η Βίκυ Βολιώτη.
2. Από την ταινία «Η Κόρη» η Σαβίνα Αλιμάνι.
3. Από την ταινία «Χαρά» η Αμαλία Μουτούση.

Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου

1. Από την ταινία «11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου» ο Λάμπρος Αποστόλου.
2. Από την ταινία «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» ο Γιάννης Παπαδόπουλος.
3. Από την ταινία «L» ο Άρης Σερβετάλης.

Βραβείο Σεναρίου

1. Από την ταινία «Η Κόρη» οι Θάνος Αναστόπουλος και Βασίλης Γιάτσης.
2. Από την ταινία «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» ο Έκτορας Λυγίζος.
3. Από την ταινία «L» οι Ευθύμης Φιλίππου και Μπάμπης Μακρίδης.

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη

1. Από την ταινία «Αν...» ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.
2. Από την ταινία «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» ο Έκτορας Λυγίζος.
3. Από την ταινία «L» ο Μπάμπης Μακρίδης.

Βραβείο Σκηνοθεσίας

1. Από την ταινία «Η Κόρη» ο Θάνος Αναστόπουλος.
2. Από την ταινία «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» ο Έκτορας Λυγίζος.
3. Από την ταινία «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης.

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους 

1. Από την ταινία «Ιδιότητες του 2» ο Αχιλλέας Κυριακίδης.
2. Από την ταινία «Τίτλοι Τέλους» ο Γιώργος Ζώης.
3. Από την ταινία «Τσέλσι-Μπαρτσελόνα» ο Αλέξανδρος Χαντζής.
4. Από την ταινία «Χαμομήλι» ο Νεριτάν Ζιντζιρία.
5. Από την ταινία «Cavo d’ Oro» ο Σιαμάκ Ετεμαντή.
6. Από την ταινία «THE CAPSULE» η Αθηνά Τσαγγάρη.

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)

1. Από την ταινία «Ένα Βήμα Μπροστά (One Step Ahead)» οι Μαρία Δρανδάκη και Δημήτρης Αθυρίδης.
2. Από την ταινία «Ημερολόγια Αμνησίας» η Στέλλα Θεοδωράκη.
3. Από την ταινία «ANAPARASTASIS: Η Ζωή και το Έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)» ο Κωνσταντίνος Ζουλιάτης.

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας 

1. Από την ταινία «11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου» ο Νίκος Κορνήλιος.
2. Από την ταινία «Αν...» ο Ιωάννης Καλφακάκος.
3. Από την ταινία «Η Κόρη» οι Θάνος Αναστόπουλος και Στέλλα Θεοδωράκη.
4. Από την ταινία «Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού» οι Γιώργος Καρναβάς, Έκτορας Λυγίζος, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος και Ελίνα Ψύκου.
5. Από την ταινία μεγάλου μήκους «J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant)» οι Μενέλαος Καραμαγγιώλης και Φένια Κοσοβίτσα.


Οι ταινίες που υπέβαλαν υποψηφιότητα για τα Βραβεία 2013 της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, είναι:


Μεγάλου Μήκους Μυθοπλασίας: 

10η Μέρα – Βασίλης Μαζωμένος
11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου – Νίκος Κορνήλιος
Αίμα – Διαμαντής Καραναστάσης
Αν... – Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Δεμένη, Κόκκινη Κλωστή – Κώστας Χαραλάμπους
Η Κόρη – Θάνος Αναστόπουλος
Κίτρινη Πόλη – Σάββας Κατιρτζίδης
Μπιγκ Χιτ – Κάρολος Ζωναράς
Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού – Έκτορας Λυγίζος
ΧΑΡΑ – Ηλίας Γιαννακάκης
Attractive Illusion – Πέτρος Σεβαστίκογλου
DOGS, CATS &RATS – Αδριανός Γεωργαντάς
J.A.C.E. (Just Another Confused Elephant) – Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Kame Koummando – Μανόλης Δαμιανάκης
L – Μπάμπης Μακρίδης
Magic Hour – Κώστας Καπάκας
Wild and Precious – Βασίλης (Μπιλ) Μουσούλης


Μεγάλου Μήκους Τεκμηρίωσης: 

Για την αποκατάσταση του μαύρου. Κατερίνα Γώγου – Αντώνης Μποσκοϊτης
Δημοκρατία, ο δρόμος του σταυρού – Μάρκος Γκαστίν, Κατερίνα Πατρώνη, Χάρης Ραφτογιάννης, Χριστόφορος Γεωργούτσος, Νικολία Αποστόλου, Γιάννης Μισουρίδης
Ένα βήμα μπροστά (One Step Ahead) – Δημήτρης Αθυρίδης
Ημερολόγια Αμνησίας – Στέλλα Θεοδωράκη
ΜΕΤΑΞΑ, ακούγοντας το χρόνο – Σταύρος Ψυλλάκης
Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970) – Κωνσταντίνος Ζουλιάτης
Encardia, η πέτρα που χορεύει – Άγγελος Κοβότσος
Oligarchy – Στέλιος Κούλογλου
Sayome – Νίκος Νταγιαντάς
Spitfire: Back to zero – Βαγγέλης Ρήγας


Μικρού Μήκους: 

45 Βαθμοί – Τζώρτζης Γρηγοράκης
Αγώνας Δρόμου – Δήμητρα Νικολοπούλου
Αποστάσεις – Γρηγόρης Ρέντης
Για πάντα νύχτα – Θέμης Κατσιμίχας
Ένας χορός ακόμη – Σίμος Κορεξενίδης
Η Γυναίκα με το πλαστικό λουλούδι – Χρήστος Μασσαλάς
Η Φωνή – Νίκος Τσεμπερόπουλος
Ιδιότητες του 2 – Αχιλλέας Κυριακίδης
Κλέφτρα – Αργυρώ Κουρλίτη
Μακαρισμοί – Αριστοτέλης Μαραγκός
Με την πρώτη – Χρύσα Ψωμαδέλλη Μήδεια – Κλειώ Φανουράκη
Μικρός Βασιλιάς – Σωκράτης Αλαφούζος
Μορφογέννεση – Χρήστος Ν. Καρακάσης
Ο άνθρωπος που τάιζε τον ίσκιο του – Μάριος Γαρέφος
Παγόβουνο – Κωνσταντίνος Γεραμπίνης
Πιγκουίνοι – Δημήτρης Ζάχος
Σσσσς – Δημήτρης Γεράρδης
Τίτλοι Τέλους – Γιώργος Ζώης
Τσέλσι-Μπαρτσελόνα – Αλέξανδρος Χαντζής
Χαμένο Κορίτσι – Νίκος Πάστρας
Χαμομήλι – Νεριτάν Ζιντζιρία
Arundel – Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη
A simple story – Ηλίας Φλωράκης
Cavo d’oro – Σιαμάκ Ετεμαντή
Eight-minute Deadline – Ζίνα Παπαδοπούλου & Πέτρος Παπαδόπουλος
Exit K1 (Έξοδος Κ1) – Τζάνις Ραφαηλίδου
Half-board Heaven – Γιώργος Κτιστάκης
km – Χρήστος Νίκου
Largo – Στέργιος Πάσχος
Love Potion – Κατερίνα Πιπεργιά
SPHINX – Κωνσταντίνος Καραμαγγιώλης
Stone Story – Σπύρος Παπαναστασίου
Terrori di Imaginacion – Γιώργος Ευθυμίου
THE CAPSULE – Αθηνά Τσαγγάρη
The product manager – Ηλίας Φλωράκης

Και του χρόνου με υγεία..

Nine films for 2013

 1. The Great Gatsby

I am a sucker for great love stories, the 20’s and larger than life personalities. Oh, and awesome trailers. 

2. Before Midnight

Jesse and Celine spend a day somewhere in Greece. So apparently he missed his plane.

3. The World's End

I love Edgar Wright. I love Simon Pegg. I love Nick Frost. I WILL LOVE THE WORLD’S END.

4.Byzantium

Neil Jordan, vampires and gothic stories. The last time this happened the world gained Interview with the Vampire. Just saying.

                                                                                            

5. Stoker

‘Personally speaking I can’t wait to watch life tear you apart.’ Chills down my spine.

6. The Place beyond the Pines

Hey girl, I am a motorcycle stunt rider this time and I am here to provide for you. Yes please.

7. Dead Man Down

Colin Farrell is my guilty pleasure (those sad eyebrows). At least here he has Niels Arden Oplev (the Girl with the Dragon Tattoo) to direct him in this interesting crime thriller.

8. Elysium

District 9 was so long ago. It was about time mister Blomkamp.

9. World War Z 

Zombies are taking over the world and Brand Pitt is here to save the day. Epic? Will see.

"Τι ταινία να δω?" Vol.8: ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ !!! (τα κεφάλια μεσα ή όχι?)

pKorb posted:

ναι ξέρω... και η αναφορά της λέξη αυτής, έχει αυθόρμητα ξεσπάσματα, τέτοια που στα κόμιξ απεικονίζονται κάπως έτσι:

Ξέρω επίσης ότι από τότε που βγήκε και η άλλη λέξη, χάθηκε το φιλότιμο.

Συγγνώμη. Συγγνώμη λοιπόν γι'αυτό το αφιέρωμα προκαταβολικά. Όλα τα 'χετε, έχετε και μένα να σας τα θυμίζω. (ενοχικός γαρ)

23:48

Τακ τακ τακ τακ τακ τακ

ξαπλωμένος στο κρεβάτι...κοιτάω το ταβάνι

τακ τακ τακ τακ τακ τακ

τι κάνει έτσι? ρολόι δεν έχω, από τότε που τέλειωσε η μπαταρία του.

Α ναι, η καρδιά μου είναι. Σε 10 ώρες και 42 λεπτά γράφω.

Ποτέ μου δε γούσταρα τις εξετάσεις... Δε γίνεται να υπάρχει ένας άλλος τρόπος?  Δε μου φταίει το διάβασμα, δε μου φταίει η εξέταση ή το πρωινό ξύπνημα, μου φταίνε όλα τ'άλλα.

Πώς να το πω? Μόλις βγαίνει το πρόγραμμα της εξεταστικής, κάτι συμβαίνει μέσα μου. Είναι σα να προσβάλλομαι από κάτι που μέσα από μια επίπονη διαδικασία, ενδεχομένως  ή να μου δώσει υπεράνθρωπες πνευματικές δυνάμεις με ροπή στη ψυχανάλυση και τη φιλοσοφία  ή απλά να με καταστρέψει ή... και τα δύο. Όπως και να χει, μόλις αφήσω το γραπτό μου στη στοίβα με τα υπόλοιπα στον επιτηρητή και τελειώσει η εξεταστική, είναι σα να μη πέρασα ποτέ όλη αυτή την αρρώστεια...

Η πρώτη φάση της εξεταστικής είναι πάντα ίδια. Δεν έχω διάθεση για τίποτα. Ντριιιιιν! Όχι δε ξανακάνω το ίδιο λάθος της προηγούμενης εξεταστικής. Δε θα απαντήσω στο τηλέφωνο. Ξέρω ότι αν βγω από το σπίτι δε θα ξαναγυρίσω. Ψυχολογία 0. Τύψεις. 'Εχω απίστευτη υπνηλία.

( Ο κίνδυνος όμως είναι αυτή η λούπα να συνεχιστεί μέχρι το τέλος των εξετάσεων) 

Βυθίζομαι στον εαυτό μου. Να κάπως έτσι:

Πρέπει να γίνω δημιουργικός. Διαβάζω 3 σελίδες την ώρα και ξανά κοιτάω το ταβάνι. Αξίζει το κόπο τελικά? Κάνω αυτό που πάντα ήθελα ? Και τι ήθελα τελικά....Σκέψεις... Ένας φίλος λέει ότι αυτό συμβαίνει γιατί κλείνεις το computer και τη tv και απλά σκέφτεσαι. Ωπα έχω 3 ειδοποιήσεις στο facebook, πφφφφ το criminal case σας μέσα...εεε...τι έλεγα, α ναι.

ΕΠΙΛΟΓΗ 1η

Εδώ είναι που βγαίνεις απ'το σπίτι για να ακολούθησεις την ατραπό που ταιριάζει  στους χωρισμένους ή στους ορκισμένους πτυχιούχους χωρίς δουλειά και εκφράζεται εντέχνως (ή μαλλον ατέχνως) από τον κο Τσαλίκη "ξενυχτάω, γιατί στον εαυτό μου και στο σπίτι δε χωράω". Βέβαια οι χωρισμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ και οι ορκισμένοι δε διαβάζουνε ποτέ, αλλά είναι η στιγμή που οι φοιτητάριοι θυμούνται όλα εκείνα τα αλάνια, που δε θα τους θυμίζουνε τις ακαδημαικές τους υποχρεωσεις και θα κραιπαλιάσουνε μαζί τους μέχρι το πέρας της επίπονης αυτής περιοδου. Ο αδερφός μου πάντα μου λεγε, αφού δε διαβάζεις, κοίτα να το φχαριστηθείς. Βέβαια δε περνάω καλά γιατί είμαι ενοχικός, τα παμε αυτα ας μη τα ξαναλεμε.

ΕΠΙΛΟΓΗ 2η

Τι 'ναι αυτό που θέλω? Νιώθω το αγαπημένο μου φοιτητικό δωμάτιο ένα κλουβί. Ένα κλουβί που με κρατάει απ'τό "να αδράξω τη μέρα" ή τη νύχτα , "να ζήσω τη ζωή μου", "να στίψω τη πέτρα", "να ολοκληρωθώ ως άνθρωπος" και άλλα τέτοια τσιτάτα. Θυμάμαι πόσες φορές με ρωτήσανε, όταν ήμουν μικρός, τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Αυτό που δεν θυμάμαι είναι τι απάντηση έδινα. Ίσως αστροναύτης... Αν γύρναγα το χρόνο πίσω, τότε που αποφάσιζα, θα έπαιρνα τις ίδιες αποφάσεις? Τι θα έλεγε γι'αυτό ο Νίτσε, ο Φρούντ, ο Γιάλομ, η Όπρα βρε αδελφέ! Που να κάθομαι να διαβάζω τώρα. Θέλω να ζήσω. Θέλω... να μάθω κινέζικα, να πάω με ωτοστόπ στο Άμστερνταμ, να πάω θέατρο, σινεμά, να ξεκινήσω καράτε ή Zumba ή ηλεκτρική κιθάρα, σεμινάρια φιλοσοφίας ή μαγειρικής, ότιδήποτε εκτός από το να διαβάσω ΜΑΚΡΟ 1 !

Σίγουρα οραματικό και δημιουργικό ξέσπασμα. Μια φορά να φανταστείτε έκατσα και έγραψα όλες τις ιδέες μου, αλλά φευ, δε πραγματοποιήθηκε καμμία. Τώρα γιατί, δε ξέρω. Κάποιος είπε: "ότι δε κάναμε, είναι ότι δε ποθήσαμε αρκετά". Βέβαια άλλο ένα χαρακτηριστικό μου είναι αυτό.

Δεν είναι ότι δεν έχω εμπειρία από άλλες εξεταστικές.

Μια- δυο βδομάδες πριν τις εξετασεις, ξεθάβω τη φοιτητική ταυτότητα, ζωγραφίζω το προγραμμα της εξεταστικής και βλέπω ποσες μερες εχω για καθε μαθημα ( 3 μαθηματα σε μια μέρα? το χω άνετα!). Ξαμολιέμαι στη σχολή και μαζεύω βιβλια - σημειωσεις (τουλαχιστον 3 versions) - παλιά θέματα - είτε από φίλους, είτε κάνοντας χρήση του "art of seduction", να κάπως έτσι: "γεια σου τι κάνεις ? δε ξερω αν με θυμάσαι ...είχαμε γνωριστει στο 1ο ετος στο φροντιστηριο...τι κάνεις μετά ? τι θα 'λεγες για ένα καφέ... και διάβασμα και τις σημειώσεις σου και πώς το πέρασες αυτό το μαθημα κτλ...". είμαι αλήτης το ξέρω. Επίσης ξέρω όλα τα αναγνωστήρια, της ΑΣΟΕΕ, της Ιπποκράτους, το 24ωρο στην Ιατρική, όλα τα studying-friendly καφέ...

Τα χω όλα αυτά. Να τα χρησιμοποιήσω δε μπορώ. Θέλω να σπάσω το κύκλο αυτό: "πρωτα διαλύεσαι ψυχολογικά / καις ένα μάθημα / κάθεσαι μέσα / κοιμάσαι πάρα πολύ / διαβάζεις 3 σελίδες τη μέρα / μετά παίρνεις μπρος και όταν έχεις τσιτώσει τα γκάζια, τελειώνει η εξεταστική και λες: τι? τελείωσε!? θελω και άλλα ! και μετά έχεις τύψεις που δε διαβάζεις αλλά δεν έχεις να διαβάσεις κάτι...ουφ" 

Τελικά μου λείπει το κίνητρο νομίζω. Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που ξέρουν  τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Μουσική, Ιατρική ή απλά να αράζουν... Να ξέρεις ότι αυτό το μοναδικό πράγμα θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Μονομανία ίσως, αλλά έχεις ένα βασικό ζήτημα λυμμένο. Είναι που στη σημερινή κατάσταση, δεν υπάρχει τόσος "ελεύθερος" χρόνος. Αν έχεις δουλειά δε σου μένει χρόνος για τίποτα άλλο και αν δεν έχεις, σκέφτεσαι μόνο πως θα βρεις. Οπότε καλό είναι να διαλέξεις κάτι που το γουστάρεις κιόλας, αφού θα σου τρώει όλο το χρόνο. Το καλύτερο βέβαια είναι να βρίσκεις και χρόνο για τα υπόλοιπα, γιατί αυτό που ξέχασα να πω, είναι ότι πρέπει να ζούμε κιόλας.

ΟΚ αρκετά με τη φιλοσοφία.

Όλα αυτά όμως, μου θυμίζουν τις νεανικές εκείνες ταινίες, με τους προβληματισμένους πιτσιρικάδες που δε ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους και στο τέλος το βρίσκουν  ή τουλάχιστον βρίσκουν μια συντροφιά για να τους βοηθήσει στη προσπάθεια αυτή. Ας πάμε πίσω τότε που μεγαλοποιούσαμε πιο πολύ τα προβλήματα μας, λες και δεν θα ερχόταν το αύριο. Ταινίες για νέους, από το 1985 μέχρι το 2000. Ταινίες σαν και τις ακόλουθες 9.

 

Η σειρά παρουσίασης είναι χρονολογική και αν πατήσετε πάνω στο τίτλο θα σας πάει στο imdb.com για περισσότερες πληροφορίες.

1. BREAKFAST CLUB (1985)

Τιμωρείσαι γιατί έκανες το έγκλημα και είσαι έφηβος! Έσυ φταις που βράζει το αίμα σου? Αλλά ξέρεις εσύ, θα τη βρεις την άκρη!

2. FERRIS BUELLER'S DAY OFF (1986)

Πριν τιμωρηθείς ή μετανοήσεις, πρέπει να αμαρτήσεις! Day off, κάτι που στα ελληνικά μεταφέρθηκε με το άσμα "μπες μες το καμπριολέ, πάμε για κανά καφέ" !

3. DEAD POETS SOCIETY (1989)

Carpe Diem κύριες και κύριοι, αλλά μη τρελαίνεστε κιόλας! Η ποίηση υπάρχει για να ζούμε πιο γεμάτα.

4. SAY ANYTHING (1989)

Κάτσε ρε κοπελιά. Καλά και τα διαβάσματα και τα κολέγια. Με μας τι θα γίνει!?

5. REALITY BITES (1994)

Ωραία τελείωσες τη σχολή! Και τώρα! Προβληματισμοί διαχρονικοί, αλλά με την οπτική της Generation X.

6. TRAINSPOTTING (1996)

Ντάξει ρε παιδιά. Υπάρχει πρόβλημα σήμερα στη κοινωνία. Αλλά δε θα πέσουμε και στη πρέζα! DRUGS ARE BAD! (φοβερό soundtrack inside)

7. GOOD WILL HUNTING (1997)

Είναι ωραίο να ξέρεις σε ποιο πράγμα είσαι καλός. Αυτό σημαίνει πως αυτό είναι που πρεπει να κάνεις στη ζωή σου?

8. ALMOST FAMOUS (2000)

Ξέρεις τι γουστάρεις? Κυνήγησέ το! Και κάτι θα βγει. Δεν είναι ευχάριστο, να μετανιώνεις για κάτι που δεν έκανες. Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες.

9. LOSER (2000)

 

Υπάρχει χώρος για όλους να χορέψουν παιδιά! Μην αγχώνεστε!!!

9:04 

του του του του, του του του του !

Κοιτάω το κινητό. 

Πωωωω πήγε 9! Πότε πέρασε η ώρα! Σε 1 ώρα και 26 λεπτά γράφω. Αχ να γινότανε κάτι να αναβληθεί η εξέταση! 

Έτσι ανακαλύπτεις ότι είσαι το πιο ιδιοτελές και κακό άτομο που ύπαρχει, καθώς εύχεσαι να καταστραφεί ο κοσμος, να γίνει σεισμός, να τηλεφωνήσουν για βόμβα , αρκεί να  μη γράψεις!

Ώπα! Στη tv  λένε ότι δεν εχει μετρό και μέσα  λόγω έκτακτης απεργίας !!! Ωραία !Έχω χρόνο για διάβασμα, πάω για ύπνο... ή μάλλον ας παίξω μια παρτίδα LOL!

"Τι ταινία να δω?"

1. Vol.1: Christian Bale

2. Vol.2: Star channel -the 3a.m.Top10-

3. Vol.3: Woody Harrelson 

4. Vol.4: Κατάληψη! 

5. Vol.5: Kevin Smith

6. Vol.6: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ part 1: "2000-2010 ΛΟΥΜΠΕΝ: Τα κουρέλια ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ακόμα"

7. Vol.7: OH X-MAS nostal-geek!

"Τι ταινία να δω?" Vol.7: "OH X-MAS nostal-geek!"

pKorb posted:

αγαπητέ αναγνώστη,

όταν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, 2 τινά θα έχουν συμβεί. Ή σωθήκαμε από την καταστροφή του κόσμου ή είσαι ρομποτοεξωγήινος που κάνει ανασκαφές στο πλανήτη Γη το 3486 και θα βγάλεις συμπεράσματα για το πολιτιστικό επίπεδο του ανθρωπίνου γένους από αυτό το κείμενο. 

Σώθηκες και συ!

καλή ανάγνωση

ΥΓ. ήθελα να βάλω για τίτλο το "-HO! HO! HO!  - Mom, Santa called me whore 3 times" αλλά με πιάσε η σοβαροφάνειά μου και δε το κανα.

Προσπερνάω τη καταστροφολογία  και δηλώνω ότι παρά τις Κασσάνδρες, θα τη γλυτώσουμε!

(με το σκεπτικό, ότι αν δεν υπάρχει κόσμος στις 22/12... ποιος θα ζει για να μου την πει?! :P )

Το ζήτημα δεν είναι ακριβώς το κλισέ "να ζούμε τη κάθε μέρα λες και είναι η τελευταία", αλλά να κάνουμε αυτα που αγαπάμε, με αυτούς που αγαπάμε και να μη τα αναβάλουμε. Δε χρειαζόμαστε μια καταστροφή για να ανακαλύψουμε τις χαρές της ζωής.

(Μια παρένθεση.

Οι άνθρωποι είναι που είναι περίεργοι,  όταν έχουν να κάνουν με επερχόμενες καταστροφές και γλυτώνουν δε από αυτές, είναι ακόμα πιο περίεργοι . Έχουν τη συμπεριφορά του ασθενή με λανθασμένη διάγνωση, όπου κάνει αυτά που ήθελε να κάνει και τα ανέβαλε μια ζωή, όπως το να  περνάει χρόνο με τους αγαπημένους του, αλλά όταν του ανακοινώνεται ότι θα ζήσει, σχεδόν ξενερώνει με το γεγονός (τουλάχιστον αρχικά, μη το παρακάνουμε κιόλας, αλλά το χω δει να συμβαίνει στο "House MD" άρα...).

Από την άλλη υπάρχει και η συμπεριφορά τύπου Steve Buscemi στο "Armageddon", που ξέρει ότι έρχεται ο αστεροειδής προς τα δώθε και παίρνει δάνεια από τοκογλύφους και παρακαλεί να καταστραφεί ο κόσμος για να γλιτώσει από δαύτους. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη πολιτική κατάσταση της χώρας (δεν) είναι τυχαία, αλλά (μην) ανησυχείτε, δεν έχουμε Bruce Willis για να τρυπήσει, να ανατινάξει και να θυσιαστεί, πάνω στον αστεροειδή του χρέους, οπότε (υπερ)δανειστείτε άφοβα. Ας ελπίσουμε πριν το τέλος να χουμε τουλάχιστον ειδύλλια σαν του Ben Affleck και της Liv Tyler, αλλά μάλλον το βλέπω να μας μένει μόνο το τραγουδάκι του μπαμπά της Liv, Stephen Tyler, "Dream On".

Κλείσιμο της παρένθεσης.)

Μπορεί να μη το χετε καταλάβει ακόμα, αλλά το θέμα του άρθρου δεν είναι η καταστροφή, αλλά τα Χριστούγεννα,  με μπόλικες δόσεις μάλιστα από νοσταλγία αλλά και σκεπτικισμό,.

Για αρχή δε πρέπει να σκεφτόμαστε τα Χριστούγεννα ως ενήλικες, είναι ξενερωτικό και μίζερο. Πωπω! Κοίτα πόσα λαμπιόνια έχει η πόλη μας! Πόσο να κόστισε? Λες να αυξηθούν τα δημοτικά τέλη? Ανοίγεις τη TV και τι βλέπεις? Τον Ρουβά και το ArGoodaki, παρέλαση από ΠΑΕ και ΚΑΕ στο "Xαμόγελο του παιδιού", αναβίωση του εθίμου στη Κολοπετινίτσα όπου λιθοβολούμε, καίμε και σουβλίζουμε τον καλικάντζαρο, σίγουρα τον Αη Βασίλη να κάνει water ski στην Αυστραλία και πρωινάδικα με μουσική υπόκρουση "τούλι για τον Χριστούλη", "last x-mas" και Βανδή! Η λιγότερη μίζερη ενήλικη λογική, είναι το ακόλουθο σχήμα. Γεννήθηκε ο Χριστούλης, θα κάνουμε ρεβεγιόν, θα μεθύσουμε και θα πάμε στο καζίνο. Σκέτη κατάνυξη!

                   


Δεν υπάρχουν τελικά Χριστούγεννα. Υπάρχουν "Χριστούγεννα". Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στη μόνη μας πατρίδα, τα παιδικά μας χρόνια.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα! Διακοπές! Σιγά μη κάνω τις χριστουγεννιάτικες εργασίες, του χρόνου αυτά! Στρώσαμε τα χαλιά στο σπίτι, στολίσαμε το δέντρο, πήραμε τα πακέτα από τα τσιγάρα του μπαμπά και τα ντύσαμε με γυαλιστερό χαρτί και κορδέλες και τα κάναμε και αυτά στολίδια, πράσινο και κόκκινο παντού, κακάο, μπισκότα, μελομακάρονα και ταινία το μεσημέρι στο "μεγάλο κανάλι" με κουβέρτα για υπνόσακο , κάλαντα από τις 7 το πρωί και... επιτέλους χριστούγεννα από τα προάστια, στο κέντρο, βόλτα στα μαγαζιά, στο Μινιόν, στο Λαμπρόπουλο για παιχνίδια! Και τι παιχνίδια, τα θέλω όλα! Τα είδα και στη τηλεόραση! Mega Drive, GI Joe, Transformers, Playmobil, Lego, "Πολιορκία", "Hero Quest", "Hotel", το τροχόσπιτο της Barbie! Ήμουνα καλό παιδί φέτος και θα διαλέξω ότι θέλω και θα μου το φέρει ο Άγιος Βασίλης!

                     

Όλα κατέρρευσαν, όταν ανακάλυψα τα "transformers" και το "Μάντεψε Ποιος" κρυμμένα στο ντουλάπι του σύνθετου στο σαλόνι, πολύ πριν τα βρω κάτω από το δέντρο... Δηλαδή δεν υπάρχει άγιος βασίλης? Γκρεμίζεται ο κόσμος... Και το ξέρατε όλοι εσείς αυτό?! Τζάμπα  ήμουν καλό παιδί?

Μεγαλώνεις και οι μύθοι των Χριστουγέννων απομυθοποιούνται. Ο αη Βασίλης έβαλε τα κόκκινα για την κόκα κόλα. Ο Σκρουτζ έκανε φιλανθρωπίες τελικά, γιατί τον πίεσε το φάντασμα της φορολογίας. Οι "Άθλιοι" παραμένουν άθλιοι και ο Όλιβερ Τουίστ πουλάει χαρτομάντιλα στο φανάρι. Και συ γίνεσαι ο τύπος που λέει "Δώσαμε,δώσαμε"!

Μόνο τα παιδιά έχουν τη μαγεία μέσα τους. Δε τα νοιάζει αν θα πάνε στο "Καρυοθραύστη" στο μέγαρο, στη γιορτινή παράσταση των "Mazoo & the Zoo" ή μια βόλτα στο Ζάππειο. Τα γουσταρουν όλα. Δε λέω ξενερώνουν όταν δεν έχουν τα παιχνίδια των φίλων τους  ή ο συμμαθητής έβγαλε πιο πολλά λεφτά στα κάλαντα, αλλά στο τέλος θα μοιραστούν τα παιχνίδια τους και θα φάνε τα λεφτά στις καραμέλες. Αυτά βλέπουν οι "μεγάλοι", ζηλεύουν και παίρνουν μια 10άρα dvds, μια κουβέρτα και βουρ στο καναπέ με κακάο, παίρνουν τηλέφωνα για παρέα και για καλό και για κακό τιγκάρουν το ταβάνι στα γκι. Εεεε κάτι θα γίνει!

Αυτό το άρθρο φιλοδοξεί να σας βοηθήσει μόνο στα dvds :P

Για τα άλλα δε ξέρω, μπορεί ίσως η Mariah Carrey με το "All i want for X-mas is you" ή η χριστουγεννιάτικη κολεξιόν της "Victoria's Secret" ή και τα 2 μαζί...

• Το άρθρο αυτό δε θα προτείνει ταινίες που έχουνε μέσα ξεπεσμένους ηθοποιούς που ντυθήκανε στα ασπροκόκκινα μπας και δουν άσπρη μέρα, λέγε με A.Schwarzenegger, R.Attenborough, W.Goldberg, M.Keaton, T.Allen, N.Cage και η λίστα δεν έχει τελειωμό. 

• Δε θα προτείνει τις κλασσική ποιοτική τετράδα x-mas movies λέγε με:

1. Home Alone (1990)

2. The Nighmare Before Christmas (1993)

3. The Muppet Chrismas Carol (1992)

4. Grinch (2000)

Βέβαια επειδή δε μ'αρέσουν οι αφορισμοί, υπάρχουν links και για τις προαναφερθέντες 10 ταινίες.

• Θα σας προτείνω 5 ταινίες που συνδυάζουν γιορτινό φόντο, πλάκα, δράση, τρυφερότητα και λίγο καλτ για να ξορκίσουμε λίγο τη παιδικότητα και τη νοσταλγία. Να σκεφτούμε πράγματα σημαντικά για μας, αλλά να μην πέσουμε κιόλας σε βαθειά περισυλλογή!

Η σειρά παρουσίασης είναι χρονολογική :

1. DIE HARD(1988)

του John Mc Tiernan

Γιορτές στο L.A. ? O John Mc Lane είπε να ηρεμήσει λίγο. ΤΙ? Θες να του χαλάσεις τις γιορτές?

HO HO HO I'VE GOT A MACHINE GUN!!!

2. SCROOGED(1988)
του Richard Donner

Ο Bill Murray εδώ είναι ένας κακός και εγωιστής άνθρωπος. Με το ζόρι θα κάνει new year's resolutions πράξη εδώ και τώρα!




3. CHRISTMAS VACATION(1989)
του Jeremiah S. Chechik

Το "τρελό θηριοτροφείο" κάνει Χριστούγεννα. Φυσικά και όλα θα πάνε στραβά!




4. GHOSTBUSTERS 2(1989)
του Ivan Reitman

Καλή χρονιά, χρόνια πολλά, με φαντάσματα, τέρατα και ξωτικά! Και ποιον θα καλέσεις?
GHOSTBUSTERS!




5. EDWARD SCISSORHANDS(1990)
του Tim Burton

"Ο Ψαλιδοχέρης" ελληνιστί. Το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν υπάρχει σε όλους, αλλά μακάρι να τα βρουν μεταξύ τους αυτοί που το έχουν.






Αν θέλετε δείτε τις 5, αν θέλετε και τις 15. Καλά να είμαστε και καλέσε γιορτέσε :D










"Τι ταινία να δω?"

1. Vol.1: Christian Bale

2. Vol.2: Star channel -the 3a.m.Top10-

3. Vol.3: Woody Harrelson 

4. Vol.4: Κατάληψη! 

5. Vol.5: Kevin Smith

6. Vol.6: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ part 1: "2000-2010 ΛΟΥΜΠΕΝ: Τα κουρέλια ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ακόμα"

"Τι ταινία να δω?" Vol.6: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ part 1: "2000-2010 ΛΟΥΜΠΕΝ: Τα κουρέλια ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ακόμα"

pKorb posted:

...μ'αρέσει να περπατώ στο κέντρο των Αθηνών, όλες τις εποχές του χρόνου, αλλά ιδιαίτερα όταν φθίνει το φθινόπωρο και χειμωνιάζει. Χέρια στις τσέπες, κρύο, μόνος με τις σκέψεις, ατέλειωτες ευθείες, καθε φορά  σε άλλη κατεύθυνση και αν παρασκεφτώ ή κοντεύω να πάθω κρυοπαγήματα, υπάρχει πάντα ένα ζεστό καφε-μπαρ, ζεστό τσάι με κονιάκ, ζεστά χαμόγελα... Ειδυλλιακές εικόνες.

Τα τελευταία χρόνια βέβαια οι ευθείες γίνανε σχήματα, σύμβολα και τέλος αφηρημένη τέχνη. Να εξηγηθώ. Περπατάς περπατάς εις το κέντρο, όταν το κράτος δεν είναι δω και λες να στρίψω γιατί ευθεία έχω τους πρεζέμπορους και τους τοξικοεξαρτημένους στο παρκάκι της Νομικής και δεν έχω όρεξη για περιπέτειες, αργότερα όταν βρεις το κράτος μπροστά σου στα Εξάρχεια, παίζει να ασχοληθεί πιο εύκολα με σένα και το ντύσιμό σου, πάρα με το παραπάνω σκηνικό, οπότε ξαναστρίβεις. Αν βρεθείς και Πατησσίων βραδάκι, τα "κορίτσια"  έχουν διευρύνει την έννοια των free hugs, αλλά άλλωστε αυτό είναι και το λιγότερο που μπορεί να σου τύχει εκεί τριγύρω. 

Που θέλω να σταθώ. Όχι προφανώς ότι χαλάει η ζαχαρένια του υποφαινόμενου και δε μπορεί να κάνει τη vie boheme του με την ησυχία του και ότι τα κοινωνικά προβλήματα ενοχλούνε τον "my perfect little world", αλλά η ασυνείδητη αλλαγή του δρομολογίου μου. Συνήθισα, προσαρμόστηκα και είτε κάνω πως δεν βλέπω, είτε στρίβω και αλλάζω δρόμο. Ανακάλυψα ότι πρώτα προσαρμοζόμαστε και μόνο άμα δε τη παλεύουμε καθόλου, αντιδρούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Έτσι και με τη κρίση. 

Η κρίση βαθαίνει τα τελευταία 4 χρόνια. Προσαρμογή. Ξεκινήσαμε από το "ρε γιατί δεν αράζουμε στη πλατεία με περιπτερόμπυρα, δεν είναι μόνο για τους αλήτες, αλλά κιόλας έχω γίνει και λίγο αλάνι τώρα τελευταία", συνεχίσαμε με το "α διαβάζω free press, είναι καλύτερα απ'τα περιοδικά και κλέβω ίντερνετ απ'τον διπλανό και είμαι κουλ", αλλάξαμε  το "πάμε στο κενό να φάμε στα Palmie", με το "τι φαί έχει η Λέσχη σήμερα ? α, οκ πάμε από νωρίς γιατί η ουρά φτάνει μέχρι έξω". Δεν είναι παντού έτσι, βλέπω ότι υπάρχει μια δυναμική τάση προς τα κει. Από το "σακάκι, davidoff τσιγάρο, μπουζούκια και ουίσκι" στο "φούτερ με κουκούλα, λαθραίος χύμα καπνός και ρεμπέτικα στο μοναστηράκι καθισμένοι σε κασόνια, πίνοντας ούζο σε μπουκαλάκι από νερό". Ακόμα και το χιούμορ άλλαξε. Ή μάλλον το χιούμορ είναι και φάρμακο. Γι'αυτό υπάρχουν άλλωστε και οι Χατζιφραγκέτα.

                      

Όλες αυτές οι εικόνες μου θύμισαν μια αμπελοφιλοσοφική συζήτηση που είχα με ένα φίλο κάποτε, σ'ένα ζεστό καφέ.  Ότι τα καταναλωτικά πρότυπα μας δημιουργούν αυτή τη μικροαστίλα, το "wanna be rich attitude χώρις να έχω λεφτά", νιώθοντας ντροπή για τη κοινωνική σου θέση, αν βρίσκεσαι στα χαμηλά. Τώρα συμβαίνει κυρίαρχα το αντίθετο κατ'εμέ, χωρίς να εξαφανίζεται η προαναφερθείσα συμπεριφορά. Χωρίς να έχουμε φτάσει ακόμα στο πάτο, υπάρχει μια λουμπενοποίηση (loumpen=κουρέλι) στις συμπεριφορές, αποδεχόμενοι την τάση αυτή. 

Και όλα αυτά σε μια πόλη χάωτικα οργανωμένη, όπου μπορεί ο οποιοσδήποτε μικρομεσαίος να πιει το καφέ του, δίπλα στο βιομήχανο στο κολωνάκι, ένα στενό από κάτω πόρνες και εξαρτημένοι με τους φοιτητές και πρεζέμποροι,λαθρέμποροι και αστυνομικοί στο αρχαιολογικό μουσείο. Μια ωραία ατμόσφαιρα.Μια ωραία παρέα.πλούσιοι στο ρετιρέ , ψωνισμένοι και λουμπενοποιημένοι στη μέση ,λούμπεν από κάτω στα υπόγεια.

Τουλάχιστον οι ΛΟΥΜΠΕΝ, είναι original πράγμα, όχι lifestyle. Ο τίτλος του άρθρου είναι "ΛΟΥΜΠΕΝ: Τα κουρέλια ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ ακόμα", το σινεμά όμως που κολλάει? Κολλάει στο επίπεδο το πως φαίνονται τα πράγματα μέσα από το πρίσμα του φακού. Γιατί οι λουμπενοποιημένοι μπορεί να ναι φρέσκια μόδα, το λούμπεν ήταν πάντα εκεί. Και οι δύο κατηγορίες απασχόλησαν διαχρονικά τους καλλιτέχνες. Συνήθως στηλίτευαν τους λουμπενοποιημένους, αλλά  παρουσίαζαν τη ζωή των λούμπεν με μια κάποια συμπάθεια.

Ένα άνθρωπος που τους συμπάθισε, τους φώτισε και τους έζησε είναι ο Ηλίας Πετρόπουλος. Το βιογραφικό ντοκιμαντέρ "Ένας κόσμος υπόγειος" είναι μια καλή αφετηρία για να μυηθεί κάποιος στο έργο αυτού του αιρετικού και προκλητικού καλλιτέχνη ο οποίος τη ρήση του Oscar Wilde "Όλοι μας ζούμε στον υπόνομο αλλά κάποιοι κοιτάζουν τα άστρα" την έκανε πράξη, μπήκε στον υπόνομο και είδε και τα άστρα. Δε τρόμαξε στο διαφορετικό, αλλά προσπάθησε να το καταλάβει, το υπερασπίστηκε και κατηγόρησε ευθέως τα "πάνω πατώματα" ότι σιχαίνονται και καταπίεζουν τα υπόγεια διαχρονικά.

Το ελληνικό σινεμά τη δεκαετία 2000-2010 μας έδωσε κάποια έργα που φωτίζουν αυτό το κόσμο που υποκριτικά κάνουμε ότι δεν τον ξερουμε, αλλά πως γίνεται ρε συ να ξεπουλάνε πάντα τα κλεφτρόνια και οι λαθρέμποροι, οι ιερόδουλες και οι εκδιδόμενες τραβεστί να χουν πάντα πελατεία, κάθε γειτονιά να χει 4-5 εξαρτημένους και όλο και κάποιος γνωστός "λιώνει στους μπάφους", όλοι να ξέρουν κάποιον που χει κάνει φυλακή, αλλά τελικά αυτοί οι άνθρωποι να ναι αόρατοι?

Η παρουσίαση είναι με τυχαία σειρά :

1. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ(2002)
του Ν. Γραμματικού

Ένας 35χρονος (Βαγγέλης Μουρίκης) αποφυλακίζεται και πηγαίνει στο χωριό από το οποίο κατάγεται, προσπαθώντας να ξεφύγει από παρελθόν του.



2. HARDCORE(2004)
του Ν. Ηλιάδη

Δύο νεαρές πόρνες προσπαθούν να επιβιώσουν και να ξεφύγουν από το δύσκολο κόσμο της νύχτας.



3. DELIVERY(2004)
του Ν. Παναγιωτόπουλου

Ένας σιωπηλός νέος φτάνει στη πρωτεύουσα.. Χωρίς όνομα γνωρίζει άλλους ανθρώπους χωρίς ονόματα και προσπαθεί να επιβιώσει σε μια πόλη που αρνείται την ύπαρξη του.



το trailer εδώ

4. ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ(2002)
του Γ. Οικονομίδη

Η λουμπενοποίηση που λέγαμε, όχι ως lifestyle όμως αλλά ως ανθρώπινες σχέσεις.



5. Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ(2002)
του Ν. Νικολαίδη

Τυχοδιώκτες με μια τελευταία ελπίδα, ένα όνειρο.



6. ΣΤΡΕΛΛΑ(2009)
του Π. Κούτρα

Love story: αποφυλακισμένος και τρανσέξουαλ. Υπάρχει ζωή για όλους?



7. ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ(2009)
του Φ. Τσίτου

Τελικά μας παίρνουν οι μετανάστες τις δουλειές ή μας αρέσει πολύ ο φραπές?
Εμείς είμαστε οι καλύτεροι, οι άλλοι σκουπίδια. Και αν είσαι ο άλλος τελικά?


8. ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ(2003)
του Α. Θωμόπουλου

Μας αρέσουν οι περίεργοι, οι καλλιτέχνες, που δε δουλεύουν σα και μας. Αλλά όταν "πέσουν", τους αγαπάμε ακόμα? Για τον Παύλο Σιδηρόπουλο.



9.  Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΤΗΝΟΥΣ(2005)
του Ρ. Χαραλαμπίδη

Άνεργος,φιλόσοφος και ορφανός αλλά με οικογενειακά χρέη. Μια ληστεία θα μας σώσει?



10. ΚΑΘΑΡΣΗ(2009)
του Φ. Μπόγρη

Κράτος και παρακράτος. Κόσμος και υπόκοσμος.





Μπορεί και να το κούρασα το θέμα, το ζήτημα είναι οτί τους ήρωες που μας γοητεύουν στις ταινίες, δεν είναι σίγουρο ότι θέλουμε να τους συναντήσουμε στη πραγματική ζωή.





"Τι ταινία να δω?"

1. Vol.1: Christian Bale

2. Vol.2: Star channel -the 3a.m.Top10-

3. Vol.3: Woody Harrelson 

4. Vol.4: Κατάληψη! 

5. Vol.5: Kevin Smith

"Τι ταινία να δω?" Vol.5: Kevin Smith

pKorb posted:

1 χρόνος αργότερα από το τελευταίο post. Μια χαρά. Τι άλλαξε? Χμμμ... Μίκρο 1, στρατός και σχολή εσχάτως πέρασαν, πάνε. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι λίγο κομματάκι νεφελώδης (να το θέσω κόσμια).

Και... που είχα μείνει? Α ναι! Είχα πει να κάνω ένα αφιέρωμα στο ελληνικό σινεμά...αλλά είμαι λίγο υποχόνδριος και αφού ως τώρα τη μια κάνω αφιέρωμα σε πρόσωπο και την άλλη γενικά και αόριστα το Vol.5 θα 'ναι πρόσωπο και μάλιστα αγαπημένο.

Kevin Smith. Ένα όνομα, μια  ιστορία? Όχι ακριβώς. Πώς να το πω? Του χω μια αδυναμία και κωλύομαι. Να το θέσω ως εξής.

1994-> 2002 super duper cool!

2002->2012  μας τα χάλασε.

Χμμ... ας το πάω αλλιώς. Ένας μικρός κυκλικός συλλογισμός, ώστε να βρεθούμε εκεί που ξεκινήσαμε αλλά με περισσότερα στοιχεία. Να τι θέλω τώρα να σας πω...

Ταλέντο! Μεγάλο πράγμα, όλοι συμφωνούνε. Εκεί που διαφωνεί ο κόσμος είναι πως το αποκτάς, debate DNA & περιβάλλον, ερεθίσματα, IQ VS EQ κτλ κτλ. Ας πάμε κατευθείαν στο τέρμα. Έχεις ταλέντο. ΟΚ! 

Αλλά τι το κάνεις? Βασικά είναι που ζηλεύω τους ταλαντούχους ανθρώπους γι'αυτό τα λέω αυτά. Ως γνωστόν

        "artists interpret the world and then we interpret the artists"

Aλλά ρε παιδί μου όπως λέει και ο Αντόνιο στο "J.A.C.E". (να πάτε να το δείτε, στηρίζουμε το ελληνικό σινεμά) για άλλο πράγμα βέβαια αλλά κολλάει  "που πάει και το δίνει ο Θεός?!"

Δηλάδη δε σου 'χει τύχει βλέποντας κάποια από τις τελευταίες ταινίες του Ταραντίνο(τα χει πει και ο "ΜΠΡΑΦ") να πεις "όμορφο αλλά ήθελα κάτι παραπάνω, αφού το χει!" ή ακούγοντας κάποιο δίσκο από "Πλοκάμι του Καρχαρία", δεν έχεις αναρωτηθεί "γέλασα αλλά θα μπορούσανε εκτός από χαβαλέ να το εξελίξουν, αφού μπορούν". Έτσι συμβαίνει και με τον Κέβιν τον Σμιθ. Γιατί ρε Κέβιν? Αφού το 'χεις. Το ταλέντο! (είδατε? έγινε ο κύκλος)

Θα ακολουθήσει μια παρένθεση γλωσσολογικής φύσης, όχι για να το παίξω έξυπνος, απλά  η ετυμολογία είναι εκτός ύλης στο Ο.Π.Α. Όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε μια ταινία, γιατί μας έκανε θετική εντύπωση, χρησιμοποιούμε συχνά ένα από τα ακόλουθα επίθετα. Συχνά όμως τα χρησιμοποιούμε λάθος και επίσης κάποια δε τα χρησιμοποιούμε καθόλου, όχι όμως άδικα.

• κομψό= κομψός< αβέβαιης ετυμολογίας. Πιθανόν συνδέεται με το κομ-σός < κομέω-ῶ (= περιποιούμαι, φροντίζω) όπως για παράδειγμα η ταινία του Αλμοδόβαρ "The Skin I Live In", θα μπορούσε να είναι υπέρτατο b movie σπλατεριά, αλλά το περιποιήθηκε δεόντως σκηνοθετικά ο Πέντρο.

• ωραίο="Ούτε αυτός που είναι νωρίτερα, ούτε αυτός που είναι αργότερα. Αυτός που είναι ακριβώς στην ώρα του." δηλαδή ωραία θα  ήταν να βγαινε σήμερα το "American History X" που 'χουμε ένα ζητηματάκι με το φασισμό.

• όμορφο= έχει να κάνει με τη μορφή. Δηλαδή πως το "Drive" έχει ένα μέτριο στόρι, αλλά το φχαριστιέσαι πολύ και λυπάσαι όταν τελειώνει γιατί θες κιάλλο? κάπως έτσι

• αλλά παραφράζοντας τη φιλοσοφική ρήση του Τζίμη Πανούση "what about καινοτομία?"
  καινοτόμος=νεωτεριστής,μεταρρυθμιστής
  
  
  Ρε σκηνοθέτες, ρε παιδιά άμα κάνετε και σεις αγγαρεία, επειδή έχετε υπογράψει ένα συμβόλαιο για μια ταινία το χρόνο, τουλάχιστον δώστε το budget σε κανα νέο παιδί με όραμα.
  
  Anyway, ο Κέβιν που λέτε ξεκίνησε δυναμικά και low budget, βασικά έβαλε όλες του τις οικονομίες του και τον εαυτό του (ενώ δεν είναι ηθοποιός) στη πρώτη του ταινία, με το εξής σκεπτικό 
   
  

  "And I said, "If this is the only flick I'm gonna make, 

  I wanna be in it......because I want to be able to look 

  back years from now when I'm still paying......in credit

   card debt,get really drunk with my friends...and be like

  ,'Remember the worst mistake of my life?The one I'm still

   paying for?Here it is. I'm in it."

Αυτά και άλλα πολλά θα τα βρείτε στη διάλεξη που χε δώσει σε πανεπιστήμιο (μία απ'τις πολλές)

(αν δε τα πάτε καλά με το Listening, δε ξέρετε ισπανικά, αλλά είστε καλοί στο Reading, πατήστε εδώ)

Έχει άποψη, έχει το δικό του χιούμορ, είναι ανθρώπινος και τρυφερός. Έχει ενδιαφέρον το εύρημά του να χρησιμοποιεί 2 συγκεκριμένους χαρακτήρες σε κάθε του ταινία (Silent Bob & Jay) και έτσι το να βλέπεις τις ταινίες του σε χρονολογική σειρά, είναι σα να παρακολουθείς μια επιπλέον ιστορία, πέρα από το κύριο θέμα της κάθε του ταινίας.

Επίσης είναι hipster( προωθούσε τη geek κουλτούρα before it was cool - αναφορές σε Star Wars, Lord of the rings, o Stan Lee παίζει σε ταινία του), είναι κολλητός με τους Ben Affleck και Matt Damon , τους οποίους συχνά πυκνά τους χρησιμοποιεί στις ταινίες του (φοβερή σκηνή στο "Silent Bob & Jay go to Hollywood" όπου γυρίζεται το  "Good Will Hunting 2" !)

Το ζήτημα όμως είναι ότι έφτασε σε κάποια φάση σε ένα peak και από κει και μετά βαρεμάρα.

Έτσι δε μπορώ να φτιάξω ένα top 10, αλλά ένα top5 ένα worst5.

Η σειρά που ακολουθείται στη παρουσίαση είναι χρονολογική.

1. CLERKS(1994)

Low budget καταστάσεις γενικώς...

2. MALLRATS(1995)

Η συνέχεια επί της οθόνης για τη φιλοσοφία του Kevin Smith.

3. CHASING AMY(1997)

Love story αλλιώς.

4. DOGMA(1999)

Χάος μεταφυσικό!

5. JAY AND SILENT BOB STRIKE BACK(2001)

ΧΑΟΣ! (απλά)

6. JERSEY GIRL(2004) :
Μελό και αδιάφορο.

7. CLERKS 2(2006) :
Πάλι τα ίδια?

8. ZACK AND MIRI MAKE A PORN(2008) :
Αναλαμπή.

9. COP OUT(2010) :
Ασχολίαστο.

10. RED STATE(2011) :

Δε το χω δει, του κρατάω μούτρα.

Το παρατράβηξα το θέμα το παραδέχομαι, γι 'αυτό για κλείσιμο θα πω μόνο αυτό.

Ελπίζω να τη δει αλλιώς.

"Τι ταινία να δω?"

1. Vol.1: Christian Bale

2. Vol.2: Star channel -the 3a.m.Top10-

3. Vol.3: Woody Harrelson 

4. Vol.4: Κατάληψη!