clarabelle posted:
Από την στιγμή που αποφάσισα να κάνω αυτό το αφιερωματάκι, στο μυαλό μου παίζουν σκηνές από αγαπημένες μουσικές ταινίες, παλιά μιούζικαλ, ολόκληρα άλμπουμ soundtracks, κομμάτια συνδεδεμένα με συγκεκριμένες σεκάνς… Πολύ δύσκολο να τα γκρουπάρω όλα αυτά με κάποιο τρόπο… Τα έφερα από δω, τα τράβηξα από κει… Η παρακάτω λίστα δεν φιλοδοξεί να δείξει τις καλύτερες μουσικές ταινίες που έχουν γίνει ποτέ. Είναι ένας οδηγός για περιήγηση, σε ένα από τα απολαυστικότερα είδη του σινεμά..jpg)
1. Ο Μύθος του 1900, (The Legend of 1900), Τζουζέπε Τορνατόρε, 1998
Ο Τζουζέπε Τορνατόρε (Σινεμά ο Παράδεισος), το 1998 σκηνοθετεί τον Τιμ Ροθ ως Ντάνι Μπούντμαν, ή Λέμονς ή 1900, εναν βιρτουόζο πιανίστα, που έχει γεννηθεί και ζήσει όλη του τη ζωή στο εσωτερικό ενός κρουαζιερόπλοιου και που τίποτα όσον αφορά στη ζωή του δεν είναι συνηθισμένο. Ο Ένιο Μορικόνε κερδίζει Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής επένδυσης.
2. Ξεφάντωμα με τους Μπιτλς, (A Hard Day’s Night), Ρίτσαρντ Λέστερ, 1964
Τρελή κωμωδία που δείχνει τις περιπέτειες μιας τυπικής ημέρας στην ζωή των «σκαθαριών». Μια από τις καλύτερες μουσικές ταινίες όλων των εποχών για μια από τις σημαντικότερες και σίγουρα από τις πιο διάσημες μπάντες στον πλανήτη.
3. Superstar: the Karen Carpenter Story, Τοντ Χέινς, 1987
Το 1987, ο Τοντ Χέινς σκηνοθετεί μια ταινία για τη ζωή του ποπ ντουέτου των Κάρπεντερς, ενός από τα πιο επιτυχημένα μουσικά σχήματα των ‘70s. Είναι απαγορευμένη από το 1990, καθώς ο Ρίτσαρντ Κάρπεντερ κέρδισε μήνυση που είχε καταθέσει κατά του σκηνοθέτη. Μερικοί τυχεροί την είδαν στις Νύχτες Πρεμιέρας του 2007, στο αφιέρωμα για τον Τοντ Χέινς, μετά τα μεσάνυχτα, σε κλίμα άκρας μυστικοπάθειας. Βαποράκι ήταν η ίδια η Κριστίν Βασόν…
4. This is Spinal Tap! (This is Spinal Tap), Ρομπ Ράινερ, 1984
Δεν είναι ντοκιμαντέρ! Είναι μια σατιρική ταινία για τις ακραίες συμπεριφορές των μελών της φανταστικής μπάντας Spinal Tap, τις άπειρες αυταπάτες του ροκ και του χέβι μέταλ, καθώς επίσης και για τον χαρακτήρα των μουσικών ντοκιμαντέρ που καταπιάνονται με αυτό το πολυαγαπημένο μουσικό είδος.
5. Velvet Goldmine, Τοντ Χέινς, 1998
Ταξίδι στην Βρετανία του glam rock στα τέλη του ’70, μέσα από το πορτραίτο του Μπράιαν Σλέιντ, ενός φανταστικού ποπ ειδώλου της εποχής, του οποίου ο χαρακτήρας βασίζεται στον Ντέιβιντ Μπάουι. Η ιστορία κινείται γύρω από τη σχέση του Σλέιντ με τον Κερτ Γουάιλντ που με τη σειρά του βασίζεται στον Ίγκι Ποπ και τον Λου Ριντ. Υπέροχη ταινία γύρω από την εφηβική περιπέτεια του δημοσιογράφου Άρθουρ Στιούαρτ, που ανακαλύπτει την ταυτότητά του.
6. 24 Ώρες Γεμάτες Ροκ, (24 Hour Party People), Μάικλ Γουίντερμποτομ, 2002
Μια ταινία φτιαγμένη για τους φανατικούς της σκηνής του Μάντσεστερ, τέλη του ’80 και αρχές ’90. Ο Τόνι Γουίλσον (επικεφαλής της θρυλικής πια Factory Records), τον οποίο ερμηνεύει άνετα ο Στιβ Κούγκαν, είναι ο αφηγητής σε μια ταινία που βασίζεται τόσο σε πραγματικά γεγονότα όσο και σε φήμες. Joy Division, New Order, Happy Mondays, A Certain Ratio... πολλή μουσική και πολλά cameos.
7. Χίλαρι και Τζάκι, (Hilary and Jackie), Ανάντ Τάκερ, 1998
Βιογραφική ταινία γύρω από την ισχυρή σχέση της Χίλαρι και της Τζάκι Ντιπρέ, βασισμένη στο βιβλίο της πρώτης (και του νεαρότερου αδερφού τους) για την αδερφή της, Τζάκι Ντιπρέ, της διεθνούς επιπέδου τσελίστριας, αναγνωρισμένης ως μια από της καλύτερες, όλων των εποχών. Η ταινία καθώς και το βιβλίο «A Genius in the Family» προκάλεσαν αντιπαραθέσεις υψηλών τόνων καθώς μέλη ρης οικογένειας, συνεργάτες και θαυμαστές μιλούσαν για διαστρέβλωση της αλήθειας.
8. Ροκ εν Πλω, (Pirate Radio), Ρίτσαρντ Κέρτις, 2009
Οι εναλλακτικοί τίτλοι της ταινίας είναι «Ραδιο… κύματα» και «The Boat that Rocked». Είναι μια ιστορία για ένα φανταστικό ραδιοφωνικό σταθμό που εκπέμπει στην Βρετανία, μέσα από ένα πλοίο, που βρίσκεται κάπου στην Βόρεια Θάλασσα, όλα αυτά εν έτη 1966. Πόσο ροκ είναι αυτό…;!
9. Tom Petty and the Heartbreakers : Runnin’ Down a Dream, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, 2007
Τετράωρο ντοκιμαντέρ για τον Τομ Πέτι, καταπιάνεται με τη ζωή, την μπάντα, τη σόλο καριέρα, το side project με τους Travelling Wilbury’s, για την τριαντάχρονη πορεία στη μουσική. Ένα πρώτης τάξεως δείγμα για το πώς πρέπει να είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ. Μεταξύ άλλων συμμετέχουν οι Τζορτζ Χάρισον, Έντι Βέντερ, Τζόνι Ντεπ.
10. The Runaways, Φλόρια Ζιγκιζμόντι, 2010
Βιογραφική ταινία με αισθητική βίντεο κλιπ, για την ομώνυμη, πρώτη all girl μπάντα των The Runaways το 1975. Εστιάζει στο πώς σχηματίστηκε το γκρουπ, τον ρόλο που έπαιξε ο αμφιλεγόμενος μάνατζερ Τιμ Φόλεϊ και στη σχέση της Τζόαν Τζετ και της Σερί Κάρι. Η Ντακότα Φάνινγκ είναι πια ολόκληρη γυναίκα και η Κρίστεν Στούαρτ πείθει επικίνδυνα ως Τζόαν Τζετ. Τα δυο κορίτσια μάλιστα έκαναν τα ολόδικά τους φωνητικά. Συμπαθητική ταινία που αφήνει όμως πολλές παραμέτρους της ιστορίας της μπάντας εκτός… Αν την είδες στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας... δες και το ντοκιμαντέρ «Edgeplay: A Film about the Runaways».
11. Hedwig and the Angry Inch, Τζον Κάμερον Μίτσελ, 2001
12. The Rocky Horror Picture Show, Τζιμ Σάρμαν, 1975
13. Walk the Line, Τζέιμς Μάνγκολντ, 2005
14. Moonwalker, Τζέρι Κράμερ, Τζιμ Μπάσφιλντ, Κόλιν Σίλβερς, 1988
15. Ζωή σαν Τριαντάφυλλο, (La Vie en Rose), Ολιβιέ Νταχάν,2007
16. Ο Σολίστας, (Shine), Σκοτ Χικς, 1996
17. Buena Vista Social Club, Βιμ Βέντερς, 1999
18. Οι Ατσίδες με τα Μπλε, (The Blues Brothers), Τζον Λάντις, 1980
19. Σιντ και Νάνσι, (Sid and Nancy), Άλεξ Κοξ, 1986
20. Ι ‘m Not There, Τοντ Χέινς, 2007
21. Wayne’s World, Πενελόπη Σφηρή, 1992
22. Amadeus, Μίλος Φόρμαν, 1984
23. Ray, Τέιλορ Χάκφορντ, 2004
24. Μια Τρυφερή Σχέση, (Music of the Heart), Γουες Κρέιβεν, 1999
25. High Fidelity, Στίβεν Φρίαρς, 2000
...αυτά τα λίγα. Ήθελα να συμπεριλάβω κι άλλα πολλά, μιούζικαλ, ντοκιμαντέρ κλπ αλλά... so much to do.. so little time...
Tuesday, October 05, 2010
All I Want is (Music in) Movies
Saturday, October 02, 2010
R.I.P. Γιώργος Τζιώτζιος (1954-2010)
10.12.10 update
s_dany posted:
Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τίμησε τον Γιώργο Τζιώτζιο με τον τρόπο ακριβώς που του ταίριαζε, βάζοντας δηλαδή αγαπημένους φίλους και συνεργάτες του να μιλήσουν γι' αυτόν. Κρίμα που δεν ήμασταν κι εμείς εκεί...
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ...
Μνήμη Γ. Τζιώτζιου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
..."Ο Αλέξανδρος Μουμτζής στάθηκε στα πρώτα χρόνια του ιστορικού ΦΟΚΘ και του περιοδικού Οθόνη στην Θεσσαλονίκη. Ο Ζήνος Παναγιωτίδης τόνισε τoν ρόλο του στον τομέα της διανομής θυμίζοντας μάλιστα και κάποια πολύ ανθρώπινα στιγμιότυπα από την φιλική και επαγγελματική τους σχέση. Ο Χρήστος Μήτσης γύρισε το χρόνο σχεδόν 20 χρόνια πίσω όταν ξεκίνησε το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ διαμορφώνοντας μια νέα γενιά κινηματογραφόφιλων και σχεδόν το σύνολο της σημερινής κινηματογραφικής κριτικής στην Ελλάδας(νέα παιδιά όλοι που ξεκίνησαν μαζί με το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ)"...
Από το video αυτό κρατάω τα σημαντικότερα για μένα σημεία:
από τον Χρήστο Μήτση:
..."Νομίζω οτι το Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ μπόρεσε και έφτιαξε μια γενιά κινηματογραφόφιλων καινούρια, μια γενιά που μπορούσε αμέσως να δει γιατι ο Tim Burton είναι τόσο σπουδαίος σκηνοθέτης"...
..."Κατά τη γνώμη μου, τί ήταν αυτό που χαρακτήριζε το Γιώργο ως κριτικό και ως διανομέα: ήταν ενα πράγμα, μία είναι η στάση απέναντι στο σινεμά. Οτι το σινεμά δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στη σκοτεινή αίθουσα. Γιαυτο και εγω νομίζω οτι ο Γιώργος ήταν ενας πλήρης κριτικός κινημ/φου. Έχουμε πάρα πολλούς κριτικούς ταινιών. Δεν έχουμε, ή έχουμε λίγους κριτικούς κινημ/φου. Που ξέρουν να διαβάσουν τη διαδρομή μιας ταινίας, τις συνθήκες που τη γέννησαν σαν ιδέα, τους πριορισμούς που την ανάγκασαν (ή τις ελευθερίες που της δόθηκαν) για να γίνει έτσι και πώς έφτασε όλη η διαδρομή μέχρι να τη συναντήσουμε στην αίθουσα."...
Ενώ ο Ηλίας Φραγκούλης είχε πει από τον Οκτώβρη [αλλά εγω τώρα το ανακάλυψα] το δικό του αντίο, τόσο μέσα από το blog όσο και από την εκπομπή του.
CINEMaD
Αντίο, Γιώργο.
..."Θεατής, δίπλα σε ανθρώπους που χάθηκαν πιο πριν, που μοιράστηκαν μ’ αυτή την Τέχνη περισσότερες συγκινήσεις κι απ’ όσες τους χάρισε η αληθινή ζωή και που θα μάραζαν σα φαντάσματα στην ιδέα πως το «μετά» θα τους στερήσει αυτή, τη μεγάλη αγάπη..."
CINEMaD 07/10/2010
..."Κριτικός κινημ/φου, διανομέας, θεατής, father figure για τη νεότερη γενιά επαγγελματιών στο χώρο, άφησε πίσω τόση κληρονομιά, στράφι και χώμα, όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα"...
[originally on facebook]
7.10.10 update
s_dany posted:
RESPECT
Ο Χρήστος Μήτσης αποχαιρετά τον Γιώργο Τζιώτζιο στο party της Ελληνικής Ακαδημίας Κινημ/φου στην Τεχνόπολη [4/10/10]
Από το 1:17.
"Αν ζεις για το σινεμά, τότε θα μπορέσεις να ζήσεις και από το σινεμά" [και αυτό δεν έχει καμια οπορτουνίστικη χροιά, έτσι?...]
"...ήξεραν οτι αυτό το πράγμα δεν είναι σκέτο εμπόριο, είναι κατι πολύ παραπάνω"
"'Όταν γράφεις για το σινεμά, πρέπει να ξέρεις σινεμά, αλλά πρέπει να ξέρεις και να γράφεις... δεν είναι μόνο ανάλυση ταινιών, είναι μια προσωπική περιπέτεια..."
3.10.10 update
s_dany posted:
Επειδή αν είσαι 20-25 χρονών και κάτω, παίζει και να μην ξέρεις ποιος ακριβώς είναι ο Γιώργος Τζιώτζιος και η πορεία του, ανέβασα τη συνέντευξη που είχε δώσει στον Δημήτρη Αθανίτη για το "Μοτέρ" Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2008 [κλικ πάνω στις εικόνες για μεγαλύτερη ανάλυση]. Ακριβώς από κάτω τα σημαντικότερα για μένα σημεία.
Για τα φοιτητικά χρόνια [εμείς να δούμε τί κάνουμε!]
- Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο, είσαι πια κινηματογραφόφιλος.
- Έχω γνωριστεί με τον Δερμετζόγλου, τον Ακτσόγλου και τους άλλους, έχουμε κάνει τον θρυλικό ΦΟΚΘ, και κάθε Σαββατοκύριακο κάνουμε προβολές με χίλια άτομα στο αμφιθέατρο της φυσικομαθηματικής. Βγάζουμε κι ένα έντυπο, στον πολύγραφο, τα ≪Τετράδια Κινηματογράφου≫, όπου και τα πρώτα μας γραπτά.
- Λίγο αργότερα, βγάζετε κι ένα περιοδικό, την «Οθόνη». Τα σινεμά εξακολουθούσαν να παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο;
- Όχι μόνο, αλλά ήταν και τα πιο χαρακτηριστικά σημεία για τη γεωγραφία της πόλης. Τα ραντεβού όλα τα δίναμε σε σχέση με κάποιο κινηματογράφο, κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα. Όταν μου λέει κάποιος: ≪Μένω εκεί≫, αυτόματα λέω: ≪Κοντά στον παλιό “Έσπερο”; Απέναντι από τα “Διονύσια”;≫. Όμως ήταν μια εποχή τότε που η Θεσσαλονίκη ήταν πραγματικά μια κινηματογραφική πόλη.
Να σκεφτείς ότι έκανε το 1/3 των εισιτηρίων της Αθήνας, όταν σήμερα κάνει το 1/8 ή το 1/10. Και το Πανεπιστήμιο, την εποχή που ήμουν φοιτητής, ήταν βασικός τροφοδότης της κινηματογραφοφιλικής συνείδησης της πόλης.
Για το ΣΙΝΕΜΑ:
- Μετά τα έξι χρόνια στην «Προοπτική», το μικρόβιο σε έτρωγε πάλι.
- Το περιοδικό. Λέω μια μέρα στον τυπογράφο που στεγαζόταν κάτω απ’ τα γραφεία μας, στην Κωλέττη: ≪Θέλω να βγάλω ένα περιοδικό για κινηματογράφο≫. ≪Δεν ανεβαίνεις≫ μου λέει, ≪καλύτερα στον 6ο να πηδήξεις;≫
- Και τελικά ίδρυσες το «Σινεμά», το πιο μακρόβιο κινηματογραφικό περιοδικό στην Ελλάδα, με πάνω από 200 τεύχη και σχεδόν 20 χρόνια παρουσία.
- Τα γραφεία ήταν στο πατάρι του ≪Στούντιο≫ και, με ένα τεύχος-οδηγό, μαζεύτηκαν πολλά νέα παιδιά που ήθελαν να συνεργαστούν: Κουτσογιαννόπουλος, Εκσιέλ, Ζουμπουλάκης, Κρασσακόπουλος, Τριανταφυλλίδης, Σωτηροπούλου. Βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Όπως δεν ήταν εύκολα κι όταν φέρναμε με την ≪Προοπτική≫ στο ≪Στούντιο≫ νέους, άγνωστους τότε σκηνοθέτες: Τζάρμους, Φρίαρς, Αλμοδόβαρ. Δεχόμουν συχνά άγριες κριτικές. Σήμερα, βέβαια, όλοι αυτοί είναι σεβαστοί. Για μένα, η πρώτη ταινία είναι αποφασιστική. Εκεί φαίνονται σχεδόν όλα: και ο σκηνοθέτης και ο διανομέας και ο κριτικός...
Για τις Νύχτες Πρεμιέρας:
- Κάποιο μικρόβιο, πάντως, σ’ έτρωγε συνέχεια. Από πετυχημένος διανομέας, γίνεσαι εκδότης, και στη συνέχεια δημιουργείς και φεστιβάλ: τις Νύχτες Πρεμιέρας!
- Πίστευα ότι μπορεί να γίνει ένα φεστιβάλ στην Αθήνα. Το σλόγκαν μου ήταν: ≪Αυτό που θα κάνουμε, δεν θα είναι θεσμός. Θα είναι εθισμός!≫.
Για τη διανομή:
Σκέφτομαι ότι η καλή ταινία έχει όλο και λιγότερο χώρο στη διανομή. Τα μεμονωμένα σινεμά κλείνουν, τα πολυσινεμά παίζουν μόνο το mainstream. Και απορώ πώς δεν σκέφτεται κάποιος ότι ένα εναλλακτικό πολυσινεμά, ένα artplex ας το πούμε, θα ήταν μια σοβαρή πρόταση και επιχειρηματικά. Ένας πολυκινηματογράφος 10 αιθουσών που θα παίζει τις 20 καλύτερες ταινίες που βγήκαν τους τελευταίους τρεις μήνες, κι όπου θα πηγαίνεις χωρίς να σκέφτεσαι τι παίζει, αλλά ξέροντας ότι εκεί θα βρεις τις καλύτερες ταινίες. Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω.
Για το σινεμά
- Τελικά Γιώργο, τι είναι για σένα ο κινηματογράφος;
- Ο κινηματογράφος ήταν πάντα για μένα η επαφή με τον κόσμο. Αγαπώ τον κινηματογράφο. Είναι ό,τι πιο ωραίο υπάρχει. Τα έχει όλα. Κυρίως, δύο μεγάλα χαρίσματα: το πλάνο και το εκτός πεδίου, που συχνά τροφοδοτεί περισσότερο τη φαντασία. Γι’ αυτό και δεν αγάπησα ποτέ πραγματικά το θέατρο.
2.10.10
s_dany posted:
Δεν είναι μόνο η δουλειά του στη διανομή (τα τελευταία χρόνια με Playtime, Rosebud και Nutopia), είναι κυρίως οτι ήταν από τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν σινεφιλικά με τα γραπτά και τις ιδέες τους, που μας έδειξαν πόσο όμορφο είναι να είσαι cinένοχος. Από τους 2-3 ανθρώπους που ξεκίνησαν αυτά που μας δίνουν χαρά ακόμα και σήμερα, το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ (το '89) και τις Νύχτες Πρεμιέρας (το '95). Διάολε, τις προ ολίγων ημερών φωτογραφίες και video από το φεστιβάλ ετοιμαζόμουν να ανεβάσω τώρα! Και προχθές με το post του Καπράνου για τις πολιτικές ταινίες και την αναφορά στο "Il Divo" ήρθε στη σκέψη μου, εκεί στην πρεμιέρα στο "Τριανόν" ήταν που γνωριστήκαμε, που είπαμε (μόλις) δυο κουβέντες. Τί κρίμα, τί απώλεια...
Βλέπε και:
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ...
Έφυγε ο Γιώργος Τζιώτζιος - Πένθος για τον ελληνικό κινηματογράφο
"Μια μέρα μαύρη είναι η σημερινή για τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Γιώργος Τζιώτζιος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κριτικής θεώρησης, διανομέας και παραγωγός ταινιών έφυγε χτες το βράδυ από κοντά μας"...
ΣΙΝΕΜΑ
Έφυγε o Γιώργος Τζιώτζιος
..."Ειρωνικό ή όχι, η Δευτέρα 4 Οκτωβρίου, ημέρα γιορτής για το ελληνικό σινεμά (η νεοσύστατη Ακαδημία κινηματογράφου εγκαινιάζει την νέα σεζόν) είναι και μέρα πένθους για τον άνθρωπο που προσπάθησε όσο λίγοι για την άνθηση του"...
Tuesday, September 07, 2010
Femmes Fatales
Δεν είναι οι μοναδικές, υπάρχουν και κλασικές ελλείψεις, ίσως επανέλθω με δεύτερο μέρος κάποια στιγμή...
Ava Gardner"The Killers"
Τη βρήκε απέναντι του στο κινηματογραφικό
του ντεμπούτο o Burt Lancaster, ως o "Σουηδός".
Kι αν αργότερα, στις επόμενες ταινίες του θα ...μάθαινε (χλωμό κι αυτό), τότε σίγουρα δεν ήξερε.
Clair Trevor: The Queen of Film Noir"Murder, My Sweet"
"Raw Deal"
"Born To Kill"
και πολλές άλλες...
Jane Greer"Out Of The Past (και μόνο αυτή φτάνει)
"They Won't Believe Me"
"The Big Steal"
Veronica Lake(H Barbie σε noir έκδοση)
"This Gun For Hire"
"The Blue Dahlia"
"The Glass Key"
Ramsey Ames(μόνο για το στυλιστικό της υπόθεσης)
Ann SavageΠιο fatale κι από fatale, ρωτήστε κάποιον Αλ τί τράβηξε στο "Detour" από μια Βέρα...
Attenberg
Και πάνω που τα έσουρνα [με την καλή έννοια :-D] στον Elias Fragoulis για το οτι είχαν εδώ και τόσες μέρες στο MAD σε (μάλλον) παγκόσμια αποκλειστικότητα τα πρώτα πλάνα από την ταινία που ηγείται της "ελληνικής απόβασης στη Βενετία" και δεν τα είχαν ανεβάσει στο site [είχαν παίξει στη CINEMaD εκπομπή ήδη από την Πέμπτη 2/9], να το! έσκασε το πρώτο teaser!
"Attenberg" first teaser
Το "Attenberg" λοιπόν της Αθηνάς-Ραχήλ Τσαγγάρη, το οποίο θα παιχτεί αύριο Τετάρτη 8/9/2010 στο Διαγωνιστικό της Βενετίας [η προηγούμενη ελληνική που το είχε καταφέρει ήταν το "Delivery" του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2004], την έχει φέρει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας όχι μόνο στα εγχώρια κινημ/φικά media αλλά και στα διεθνή, με το ioncinema.com να την "ανακηρύσσει" [emmm... not yet actually! :-D] IONCINEPHILE of the month βάζοντας την ελληνική σημαία φάτσα κάρτα δίπλα στον τίτλο "September Surprise! ". Και αυτό ενάμισυ μήνα αφού την είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τους "American New Wave 25", απ΄οπου και το παρακάτω απόσπασμα, για ενα to-know-us-better [πίστεψε με, αυτοί τα λένε καλύτερα από μένα :-D, και μάθαμε από εδώ οτι η Τσαγγάρη έχει εμφανιστεί και μπροστά από την κάμερα, στον indie θρύλο "Slacker" του Linklater!]
" You might be surprised to learn that, one of the producers on Yorgos Lanthimos' sophomore, Un Certain Regard-winning feature, was a NYU grad and part of the emerging indie scene in Austin. While obtaining her MFA in film production at the University of Texas, Greek born Athina Rachel Tsangari was a full fledged Austinite who co-founded and was the artistic director of the Cinematexas International Short Film Festival (programming the early shorts from the likes of Weerasethakul, Reichardt, Maddin, Miranda July, Don Hertzfeld) and get this, her first introduction to feature film was a small role in Richard Linklater's seminal film, Slacker. Prior to wearing the producer's hat on Lanthimos' debut film Kinetta and being the associate producer on Dogtooth, she directed first feature film in 2000's The Slow Business of Going (voted amongst the year’s best “first” features by the Village Voice Critics Poll in 2002) which evolved from her thesis film Fit, a Student Academy Award winning short. She also executive produced Bryan Poyser's short Pleasureland... "
Αυτό που "ξέφυγε" από το ioncinema είναι οτι η Τσαγγάρη έχει κάνει την σκηνοθεσία για το DVD τόσο της Τελετής Εναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όσο και της παράστασης "2" του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Και φυσικά είναι υπεύθυνη για την υπέροχη-και-κρίμα-που-δεν-την-ξαναείδαμε-live βιντεοπροβολή στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης.
Και αυτό που ξέφυγε από εμένα ήταν το να δω την πρώτη ταινία της, την "Διαρκή Αναχώρηση της Πέτρας Γκόινγκ", όταν είχε παιχτεί τον περασμένο Οκτώβρη στο Avant-garde Film Festival στην Ταινιοθήκη!
Το μεγάλο close-call όμως ήταν οτι τον περασμένο Νοέμβρη, όταν γίνονταν τα γυρίσματα του Attenberg στα Άσπρα Σπίτια (η κωμόπολη της Βοιωτίας ήταν και ο working title της ταινίας, πώς λέμε "Κινέττα"? :-), παραλίγο να βρεθούμε εκεί! Μας είχε καλέσει ενα κάποιο rejection junkie ;-D για το γύρισμα της σκηνής με τις Berlin Brides, αλλά ενώ ετοιμαζόμασταν να εκδράμουμε, τελευταία στιγμή "αναβάλλεται επ'αορίστου λόγω σοβαρού προβλήματος στην παραγωγή"! Γκρρρρρρρρ... [δεν πειράζει! Next time? Κάπου στις "Άλπεις"? ;-D]
Όπως και να' χει, από εμένα οι θερμότερες ευχές για κάθε επιτυχία στη Βενετία [και μετά στο Τορόντο!]. Και η ευχή, να αρχίσει να παγιώνεται αυτό που ζούμε τον τελευταίο καιρό, την "πιο αναμενόμενη ελληνική ταινία της χρονιάς" να μη την αναμένουμε μόνοι μας, να τις περιμένει ΟΛΟΣ ο φιλμικός κόσμος τις ταινίες μας! (και μην δω κανα σχόλιο περί εθνικού παραληρήματος και λοιπές αηδίες. Τα 'χουμε πει στην πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα για το ΚΑΚΟ, το σινεμά είναι ένα αλλά όταν μιλάει τη "γλώσσα" μας μας αφορά περισσότερο! :-)
PS. Τα πλάνα της ταινίας που έπαιξαν στο CINEMaD [και δεν έχουμε ακόμα!:-B] είχαν τη συνοδεία του υπέροχου "Tous les garçons et les filles" της Françoise Hardy [link via Tasos Hatziefremidis].
Enjoy!
Friday, August 27, 2010
Inception
29.8.10 update
s_dany posted:
Να σου δώσω μια να πέσεις, αχ βρε τοτέμ άτιμο! :-D
Μας πέθανες κύριε Nolan! [αν και ήθελα κατι παραπάνω στο κομμάτι της "ταύτισης του θεατή" :-x]
27.8.10 update
clarabelle posted:
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ ΝόλανΣενάριο: Κρίστοφερ Νόλαν
Παίζουν: Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Κεν Γουατανάμπε, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Έλεν Πέιτζ, Τομ Χάρντι, Μάικλ Κέιν, Κίλιαν Μέρφι
Η.Π.Α.| 2010 | Επιστημονικής Φαντασίας | 148’| VILLAGE
Ο Κρίστοφερ Νόλαν, φτιάχνει έναν ανισομερή λαβύρινθο μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Μια επινοημένη εκδοχή του υποσυνείδητου κόσμου του δομημένου, αμοιβαίου ονείρου, με καλοφτιαγμένες εικόνες, πρωτότυπο σενάριο και μια αδιάκοπη αβεβαιότητα, που δοκιμάζει την πλαστικότητα του μυαλού του θεατή, με την συνεχή εναλλαγή των επιπέδων των ονείρων καθώς και με τα δυσδιάκριτα όρια πραγματικού και ονειρικού χωροχρόνου, ως το τέλος της.
Μπορεί ο Νόλαν («Μεμέντο», «Ο Σκοτεινός Ιππότης»), να κάνει πόλεις να αναδιπλώνονται και ανθρώπους να περπατούν στους τοίχους και να επιπλέουν πάνω από το έδαφος, παραβλέποντας την έννοια της βαρύτητας. Ωστόσο, μην περιμένεις αδόμητο τοπίο και απροσδιόριστο, άναρχο περιβάλλον. Η ταινία περιέχει μεταξύ άλλων ανελέητα ανθρωποκυνηγητά, αρκετό πιστολίδι και ξύλο, όπως θα άρμοζε σε μια κανονική ταινία δράσης.
Ο Ντομ Κομπ (Λεονάρντο Ντι Κάπριο), (λέει ότι) αυτό που κάνει είναι να προσφέρει ασφάλεια υποσυνειδήτου. Στην πραγματικότητα, διεισδύει στο υποσυνείδητο του κατά περίπτωση στόχου, όσο εκείνος βρίσκεται σε κατάσταση ονείρου, προκειμένου να αποσπάσει ιδέες από το μυαλό του. Η υψηλών αποδόσεων πρακτική αυτή, αλλά και η πιθανότητα να μπορέσει να επιστρέψει στο σπίτι και τα παιδιά του, αναλαμβάνοντας μια τελευταία «δουλειά», για λογαριασμό του Σάιτο (Κεν Γουατανάμπε) και της Gobol Engineering, τον φέρνει στην δύσκολη θέση να προσπαθήσει για το αδύνατο: να εμφυτεύσει μια καινούρια ιδέα, ξένη, στο μυαλό του στόχου, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Ρόμπερτ Φίσερ (Κίλιαν Μέρφι), κληρονόμος της αυτοκρατορίας Φίσερ, παρασύροντάς τον να διαλύσει τον κολοσσό δισεκατομμυρίων του αποβιώσαντα πατέρα του.
Το κέρδος για τον Κομπ είναι ότι θα μπορέσει να ξανακερδίσει τη ζωή του και θα κλείσει τον συναισθηματικό κύκλο της ενοχής και του θρήνου που τον βαραίνουν από τον θάνατο της γυναίκας του, Μολ (Μαριόν Κοτιγιάρ). Ο κίνδυνος είναι, ότι για να μπορέσει να πραγματοποιήσει την απαρχή της ιδέας μέσω αμοιβαίου ονείρου, πρέπει αυτός και η υπόλοιπη ομάδα, να βουτήξουν στα πιο χαμηλά επίπεδα του υποσυνείδητου, από όπου είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιστρέψουν στην πραγματικότητα, καθώς, αν ο στόχος αντιληφθεί τα παραπάνω, τότε το όνειρο θα καταρρεύσει και θα μείνουν όλοι σε κατάσταση λήθης, δηλαδή σε έναν άναρχο κόσμο ονείρου, από όπου είναι αδύνατο να αποδράσουν. Ωραίο..;!
Μαζί του ονειρεύονται, η ευφυέστατη Αριάδνη (τυχαίο;) (Έλεν Πέιτζ), ως αρχιτέκτονας του ονειρικού λαβυρίνθου, ο πλαστογράφος Ιμς (Τομ Χάρντι) και ο σχολαστικός συντονιστής Άρθουρ (Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ).
Αν έχεις βαρεθεί φρικτά τα sequels, τα remakes και το γνωστό τυποποιημένο σχήμα της βιομηχανίας του κινηματογράφου, να μια ταινία με πρωτότυπη ιδέα και σύγχρονο τρόπο εκτέλεσης, που θα σε «τυραννήσει» υπομονετικά με μια αδιάκοπη αβεβαιότητα…
Βαθμολογία: 4/5
20.7.10 update
a female darcy posted:
Όσοι με ξέρουν προσωπικά έχουν απηυδήσει με την προώθηση που έκανα όλο αυτό το καιρό στο "Inception". Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά χρόνια να ανυπομονώ για μια ταινία τόσο πολύ. Η τελευταία φορά ήταν για το "The Village" του M. Night Shyamalan.
Από την πρώτη στιγμή που είδα το trailer πείστηκα ότι πρόκειται για μια από τις ταινίες της χρονιάς. Christopher Nolan στην σκηνοθεσία και στο σενάριο, Leonardo Di Caprio (τον οποίο θεωρώ εξαιρετικό ηθοποιό), τους προσωπικά αγαπημένους Ellen Page, Joseph Gordon Levitt, Cillian Murphy και Marion Cottiliard στο καστ και μια ιστορία που μπλέκει όνειρα, επιστημονική φαντασία, μυστήριο και δράση δε χρειάστηκε πολλά για να με πείσει.
Ο Nolan έχει την δυνατότητα όπως με το "The Dark Night" να συνδυάζει καθαρή διασκέδαση με ουσία. Και φυσικά εδώ δεν πάει πίσω. Η ταινία έχει κάτι για όλους. Εφέ, δράση, βία για όσους θέλουν να περάσουν καλά αγκαλιά με το ποπ κορν τους αλλά και μια εξαιρετικά δομημένη ιστορία που σε κρατάει κολλημένο στην οθόνη και σε κάνει να την σκέπτεσαι για ώρες αφότου φύγεις από το σινεμά. Η αλήθεια είναι ότι οι πληροφορίες είναι πολλές και χρειάζεται την απόλυτη προσοχή σου για να μη χάσεις το παραμικρό. Όλα είναι απαραίτητα στην εξέλιξη της ταινίας. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, γιατι όσα λιγότερα ξέρεις τόσο πιο ενδιαφέρον γίνεται. Ούτε θα μπω στον κόπο να μιλήσω για ερμηνείες, σκηνοθεσία, μουσική. Ότι ξέρετε, αυτά εμπιστεύεστε.
Το θεωρώ πάντα ενα καλό σημάδι όταν δεν αντιλαμβάνεσαι πως περνάει η ώρα. Σημαίνει οτι περνάς καλά. Και εδώ ενώ μιλάμε για μια ταινία με διάρκεια πάνω από 2 ώρες, δεν βαρέθηκα ούτε ένα λεπτό. Η υπόθεση και περισσότερο ο χαρακτήρας του Di Caprio με τα μυστικά και τις ενοχές του σε προκαλούν να βάλεις τα στοιχεία της ταινίας σε μια σειρά. Αν ποτέ μπορέσεις να το κάνεις. Και αυτό γιατι μιλάμε για σωστό λαβύρινθο όπως και το υποσυνείδητο του ανθρώπου. Μετά το τέλος θέλω να κάτσεις και να σκεφτείς, και αν με σιγουριά καταλήξεις σε μια μόνο εκδοχή της ιστορίας, τότε εγώ θα σε παραδεχτώ. Από την άλλη αυτό μπορεί να σημαίνει ότι απλά δεν πρόσεχες. Εγώ προσωπικά χρειάζομαι άλλη μια θέαση για να μπορέσω να την κατανοήσω πλήρως, γιατι όπως και να το κάνουμε το να την βλέπεις στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους δεν είναι παιχνιδάκι.
Για κάτι τέτοιες ταινίες είναι που λατρεύω το σινεμά. Γιατί όλα είναι πιθανά. Pure Creation, όπως λέει και η Αριάδνη, ο χαρακτήρας της Ellen Page.
more εδώ
Wednesday, August 25, 2010
R.I.P. Satoshi Kon (1963-2010)
25.8.10
s_dany posted:
Δυστυχώς, η Premiere Series προβολή του "Paprika" πήρε 4 μήνες μετά τον χαρακτήρα memorial tribute για τον Satoshi Kon :-(
Μόλις έμάθα από το io9.com [via Tasos Hatziefremidis] οτι απεβίωσε χθες σε ηλικία μόλις 47 ετών (χτυπημένος από τον καρκίνο, σύμφωνα με το anigamers.com) ο σπουδαίος αυτός σκηνοθέτης, δημιουργός πρωτοποριακών anime ταινιών, όπως το "Perfect Blue" και το "Paprika", και τηλεοπτικών σειρών όπως το "Paranoia Agent". Περισσότερα για το έργο του δεν έχει κανενα νόημα να γράψω εγω, το αφήνω στους ειδικούς του Anime News Network.
Ο Kon είχε στα σκαριά νέα ταινία για φέτος, το "The Dreaming Machine" [περισσότερα από το gaijinpot.com]. Και μου φαίνεται οτι είναι αυτή ακριβώς η ενασχόληση του με την διαπλοκή ονειρικού-πραγματικού κόσμου που θα έκανε (θα κάνει?) πολύ σύντομα το όνομα του ακόμα πιο γνωστό σε ευρύτερες [και σε πιο... mainstream ;-D] μάζες, στην Αμερική ας πούμε. Λόγω του ("in development" για το 2013) live action remake του "Paprika" από τον Wolfgang Petersen [περισσότερα από το Quiet Earth]. Αλλά, κυρίως λόγω της τεράστιας επιτυχίας του "Inception" και της "διαφαινόμενης" [το βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν έχω δει ακόμη την ταινία του Nolan] σεναριακής του σχέσης (ή κοινής αφετηρίας αν θες :-) με το "Paprika", για την οποία μιλάνε εδώ και μήνες όλοι οι anime fans, διεθνώς και εγχωρίως [μην πω και AuebFilmClub-ικώς ;-D]. Κυκλοφορούν και μερικά mash-up trailers, τα δύο παρακάτω είναι νομίζω τα καλύτερα.
Κρίμα...
Previously on AUEB Film Club
-------------------------------------------
Screening 26/4/10 [Premiere Series]
24.4.10
s_dany posted:
σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας
"Paprika"
(2006, Satoshi Kon, "Πάπρικα")
την Δευτέρα 26/4/10 στις 17:00
στο αμφιθέατρο Β (Πατησίων 76, κεντρικό κτίριο).
Είσοδος ελεύθερη.
RSVP and invite your friends:
http://www.facebook.com/event.php?eid=107397062619794
AUEB Film Club
invites you to the screening of:
"Paprika"
(2006, Satoshi Kon)
on Monday 26/4/10 at 17:00
in classroom B (76, Patission Str., central building).
Free entrance.
The film will be screened in Japanese (its original language) with Greek subtitles.
Official trailer
Fan-made long trailer
25.4.10 update
s_dany posted:
Συνέχεια στις Premiere Series (τις προβολές σπουδαίων ταινιών οι οποίες παραγκωνίσθηκαν για διάφορους λόγους από την εγχώρια διανομή και δεν προβλήθηκαν ποτέ στις ελληνικές κινημ/φικές αίθουσες) με μια από τις σημαντικότερες ταινίες anime, του πλέον παραγνωρισμένου από την ελληνική διανομή κινημ/φικού είδους [μόνο Miyazaki έχουμε καταφέρει να δούμε εδώ. Πάλι καλά!??? :-S].
Η καλύτερη (ίσως!) ταινία του Satoshi Kon, από το επίσημο διαγωνιστικό της Βενετίας το 2006 στην μεγάλη οθόνη της ΑΣΟΕΕ! Περισσότερα από την κριτική του jmaruyama στο IMDb:
" There have been other movies which explored the subject of dreams to varying degrees...Akira Kurosawa's "Yume" (Dreams),"Dreamscape", "Nightmare on Elm Street" and "Wizard of OZ" come to mind, but none have quite did it in such a surreal, fascinating and inventive way as Satoshi Kon's recent anime feature "Paprika".
Based on Yasutaka Tsutsui's 1993 novel, "Paprika" is part mystery/detective story and part "Alice In Wonderland" with a bit of a sci-fi element thrown in for good measure.
...
Kon continues his exploration of the themes of reality vs. fantasy that were covered in his previous works "Sennen No Jyoyu/Millennium Actress" and "Perfect Blue" but also adds the element of "fusion" or the merging of reality with fantasy. This opens up the opportunity for Kon to create truly bizarre scenes where the dream world invades the real world (people morphing into cell phones and other objects, inanimate objects taking on human human characteristics, etc.)
The true draw for this film is the fantastic and wondrous imagery complements of the Madhouse Animation Studio and character designer Ando Masashi who create elaborately detailed images, drawing from a variety of sources (traditional Japanese dolls, Buddhist statutes, European ceramic figurines, plastic toys).
It's amazing how Kon was able to incorporate and explore a lot of the common dream themes in the film (flying, falling, childhood toys, mirrored reflections, metamorphosis, running) as well as some of the Jungian archetypes (shadow, Anima, Animus). The medium of animation is the perfect vehicle suited to bring this imagery to film.
Hirasawa Susumu's musical score adds to the fantasy with its fusion of various musical styles and influences.
...
"Paprika" further solidifies Kon's growing reputation as a truly innovative animation director in the same vain as Miyazaki Hayao, John Lasseter and Oshii Mamoru. "
-------------------------------------------
Monday, August 23, 2010
The Killer inside me (Ο Δολοφόνος μέσα μου)
23.8.10 update
s_dany posted:
Για τον ανυπόμονο panchamp :-P [αλλά και για οποιονδήποτε άλλον] είπα να ποστάρω εδώ τα δύο trailer της ταινίας (international και U.S.) και μια μικρή συνέντευξη του Winterbottom και να υπενθυμίσω οτι, μετά την πρεμιέρα της στο Sundance, την προβολή της στο Βερολίνο (όπου ακούσαμε αρκετά καλά λόγια) και την πολύ περιορισμένη διανομή στις Η.Π.Α. τον Ιούνιο (με max 17 αίθουσες!), εμείς θα τη δούμε επιτέλους στις Νύχτες Πρεμιέρας 2010! [και μετά στις αίθουσες από 23/9]
18.7.09
panchamp posted:
"As far as he was concerned, the world was a shit pot with a barbed-wire handle and the further he could kick it, the better."
Καταρχάς, αναμένεται κάπου μέσα στο 2010. Έχει ακόμα δηλαδή, αλλά δε μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου. Κι αυτό γιατί επιτέλους ασχολούνται κάποιοι ξανά με τα βιβλία του Jim Thompson.
Σκηνοθέτης ο Michael Winterbottom (απ' όσο μπορώ να κρίνω από το ιστορικό του, ένα μάλλον εντάξει παιδί) και πρωταγωνιστής ο Casey "ο-αδελφός-μου-τρώει-πλέον-την-σκόνη-μου" Affleck, ο οποίος θα έχει το ρόλο του Lou Ford, αστυνόμος/ψυχάκιας δολοφόνος υπεράνω υποψίας σε επαρχιακή κωμώπολη στην Αμερική των '50s. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, βρίσκω τον Casey άκρως ταιριαστό για το ρόλο, ενώ αν η ταινία μείνει, όπως οφείλει (λέμε τώρα), συγκεντρωμένη σε αυτόν, δε χρειάζεται να ανησυχούμε ιδιαίτερα για την συμμετοχή των Jessica Alba και Kate Hudson.
Πάμε στον Jim: Από τους σπουδαίους της "σκληρής" (hardboiled) αστυνομικής/crime λογοτεχνίας, με αρκετά μεγάλο κατάλογο (και φυσικά μικρό αριθμό μεταφρασμένων στην Ελλάδα) κυρίως στις δεκαετίες του '50 και του '60, με τις πιο γνωστές ταινίες οι οποίες βασίζονται σε βιβλία του να είναι οι εξής: "The Getaway" (1972), "The Grifters" (1990), ενώ η πιο πιστή μεταφορά θεωρείται το "Coup de Torchon" (1981) του Tavernier, που βασίζεται στο εξαιρετικό "Pop.1280". Το "The Killer Inside Me" έχει μάλιστα ξαναγυριστεί στα '70s, με πρωταγωνιστή τον Stacy Keach (Warden στο "Prison Break") αλλά έχει πέσει στα αζήτητα.
pageloads
